Η μετάλλαξη και η κατεδάφιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της Εκπαίδευσης (ή αλλιώς Πανεπιστήμια Α.Ε.)

Μπορεί να μην έχει ξεκινήσει καλά-καλά το νέο ακαδημαϊκό έτος, αλλά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ φρόντισε να κάνει γνώστες τις νέες αλλαγές στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. ''Το πανεπιστήμιο της Μεταπολίτευσης έχει πεθάνει'' ,''Η νέου τύπου ανάπτυξη απαιτεί επανάσταση στο εκπαίδευτικό σύστημα'' δήλωναν από τους Δελφούς ο Γ. Παπανδρέου και η υπουργός παιδείας Α.Διαμαντοπούλου, αυτό όμως που δεν είπαν είναι ότι στο νέο Πανεπιστήμιο, που προωθούν, δεν χωρούν καθόλου τα δικαιώματα και οι ανάγκες των φοιτητών, αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας!!! Πλέον η εκπαίδευση δεν ορίζεται σαν αναφαίρετο δικαίωμα αλλά σαν παρεχόμενη υπήρεσια. Το χτύπημα της εκπαίδευσης αυτή την περίοδο δεν είναι τυχαίο. Έρχεται να αποτελέσει συνέχεια της ανελέητης επίθεσης που έχει εξαπολύσει η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η ΕΕ, το ΔΝΤ στα δικαιώματά μας. Ύστερα από το μνημόνιο νο2(πλούσιο με νέες φορομπηξίες και πρόσθετα μέτρα, αυξάνοντας τα επίπεδα εξαθλίωσης της κοινωνίας) επιχειρούν να φέρουν και το μνημόνιο στο χώρο της παιδείας.

Οι πρώτες εξαγγελίες ήταν απίστευτα προκλητικές.

Συγκεκριμένα:
Α) Μίλησαν για οικονομική αυτοτέλεια των Πανεπιστημίων. Κόβουν δραματικά φέτος την χρηματοδότηση των ιδρυμάτων (40%) και επιδιώκουν την ανάληψη όλης της ευθύνης από τα Πανεπιστήμια, για τη βιωσιμότητά τους. Πλέον τα Ιδρύματα θα αναζητούν τα ίδια, τους πόρους που είναι απαραίτητοι για την λειτουργία τους. Θα αναζητούν χορηγούς π.χ. ιδιώτες, επιχειρήσεις που πλέον σαν ''ευεργέτες'' θα καθορίζουν τον τρόπο λειτουργίας του, ακόμα και το πρόγραμμα σπουδών. Κάνοντάς το έρμαιο των επιχειρηματικών τους συμφερόντων και επιδιώξεων. Παράλληλα η έρευνα θα αποκτήσει ζωτικής σημασίας ρόλο για τα ιδρύματα. Μια έρευνα όμως που δεν θα γίνεται για το κοινωνικό όφελος αλλά τα αποτελέσματά της θα αξιοποιούνται πλήρως από τις επιχειρήσεις που την χρηματοδοτούν. Επιπλέον δεν αποκλείεται και η θέσπιση διδάκτρων!!! (στην αγγλία π.χ. τα μέσα δίδακτρα για ένα δημόσιο πανεπιστήμιο είναι 3500 ευρώ). Αυτό οδηγεί από τη μία σε περικοπές μαθημάτων, προσωπικού, εκπαιδευτικών προγραμμάτων (πχ εκπαιδευτικές εκδρομές, προμήθεια σύγχρονου τεχνολογικού εξοπλισμού). Από την άλλη στη δημιουργία αποφοίτων με παροδικές γνώσεις, απόλυτα συγχρονισμένες και εξειδικευμένες στις ανάγκες της αγοράς και του κάθε χρηματοδότη. Για σεβασμό, των διοικήσεων, στις αποφάσεις των Γεν. Συνελεύσεων των φοιτητών ούτε λόγος.

Β) Μίλησαν για Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων. Το ΕΠΠ έρχεται να αντικαταστήσει και να απαξιώσει το ρόλο του πτυχίου, όπως τον ξέραμε μέχρι σήμερα. Πλέον κάθε απόφοιτος θα έχει έναν ατομικό φάκελο προσόντων, όπου το πτυχίο θα λογίζεται απλά ως ένα ακόμη προσόν και όχι ως το μοναδικό μέσο συλλογικής κατοχύρωσης του, όπως ίσχυε μέχρι τώρα. Αυτός ο φάκελος θα περιλαμβάνει 3 κατηγορίες: γνώσεις (π.χ. πτυχίο), δεξιότητες (π.χ. σεμινάρια), ικανότητες (π.χ. ξένες γλώσσες). Παράλληλα το πτυχίο αποσυνδέεται από τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα που αποδίδονταν άμεσα (ή τουλάχιστον με τυπικές απλές εξετάσεις, όπως στους μηχανικούς) σε αυτό μέχρι τώρα. Πλέον για να μπορέσει να δουλέψει ένας απόφοιτος μιας σχολής στο αντικείμενο που έχει σπουδάσει θα πρέπει να δίνει και περαιτέρω εξετάσεις (μόλις τελειώσει αυτές που έδινε για να πάρει το πτυχίο!!!!) σε ανεξάρτητους φορείς πιστοποίησης, π.χ. Τ.Ε.Ε. για εμάς τους μηχανικούς.

Γ) Μίλησαν για το νέο σύστημα εισαγωγής-φοίτησης. Έτσι οι επιτυχόντες εισέρχονται σε μία σχολή και μετά το α' έτος θα κριθούν, μέσω εξετάσεων, για να μπορέσουν να συνεχίσουν και να επιλέξουν προγράμματα σπουδών. Οι φοιτητές δεν θα ακολουθούν ένα πρόγραμμα σπουδών συγκεκριμένο και καθορισμένο, αλλά θα μπορούν να επιλέξουν ένα περιορισμένο αριθμό μαθημάτων που θα του αποδίδουν τον αναγκαίο αριθμό πιστωτικών μονάδών για να αποφοιτήσει(κάθε μάθημα θα έχει συγκεκριμένες πιστωτικές μονάδες). Θα γίνονται κάτοχοι ενός τίτλου που δεν θα τον χαρακτηρίζει η επάρκεια γνώσεων και τα κατοχυρωμένα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα αλλά η ρευστότητα και οι ανάγκες της αγοράς εργασίας. Όχι πτυχία αλλά πιστωτικές μονάδες, όχι εννιαίος κύκλος σπουδών, αλλά αποσπασματικά και εξειδικευμένα πακέτα μαθημάτων. Παράλληλα σχεδιάζουν 1)κατάργηση των διαλέξεων 2)εισαγωγή συστήματος απουσιών 3)κατάργηση των εξεταστικών (εξέταση βάσει του μοντέλου των σχολείων με διαγωνίσματα κλπ) 4)εγκαθίδρυση του ηλεκτρονικού συγγράματος(που θα το κατεβάζει ο φοιτητής από το Internet και θα το εκτυπώνει) σε μία προσπάθεια να κοπούν οι δαπάνες για την αγορά βιβλίων. Το α' έτος θα είναι όντως η 4η Λυκείου. Μία ουσιαστική προσπάθεια εντατικοποίησης και τρομοκράτησης των φοιτητών, για την αποτροπή μελλοντικών αντιδράσεων και κινητοποιήσεων. Ένα πρόσθετο ρόλο έρχεται να παίξει σε αυτό το σημείο και η αλλαγή του τρόπου διοίκησης του Πανεπιστημίου. Προβλέπεται η συμμετοχή στην διοίκηση του Πανεπιστήμιου και από έξω-πανεπιστημιακούς παράγοντες οι οποίοι μάλλον δεν θα εκλέγονται από την Πανεπιστημιακή κοινότητα αλλά μπορεί να διορίζονται από το ίδιο το υπουργείο ( και απ’ ότι φαίνεται οι παράγοντες αυτοί θα είναι εκπρόσωποι του εκάστοτε επιχειρηματικού κλάδου). Επίσης προβλέπεται και η μη συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα διοίκησης. Έτσι αυτή η διάταξη έρχεται να συμμορφώσει πλήρως τις διοικήσεις με τις προθέσεις της κυβέρνησης και τις εντολές του Υπουργείου και εν τέλει να θωρακίσει τον μηχανισμό Πανεπιστήμιου από οποιαδήποτε τριγμό εκ μέρους του φοιτητικού κινήματος.

Δ) Μίλησαν για κατάργηση της φοιτητικής μέριμνας. Κατάργηση δηλαδή των δωρεάν φοιτητικών εστιών, της δωρεάν σίτισης στις λέσχες, του πάσου. Καθόλου τυχαίο δεν είναι που φέτος δεν έχει δοθεί σε κανένα φοιτητή πάσο. Αυτό εξαιτίας του χρέους στον ΟΑΣΑ που δεν καλύπτεται. Ίσως θα πρέπει να πληρώνουμε γι αυτό όπως και σε χώρες του εξωτερικού.... Παράλληλα θα θεσπίσουν την φοιτητική κάρτα με την οποία κάθε φοιτητής ανάλογα με τις επιδόσεις του, θα έχει και τα αντίστοιχα δικαιώματα σε σίτιση, στέγαση, μεταφορές.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι καθόλου τυχαία, αφου έρχονται ουσιαστικά να υποβαθμίσουν το δημόσιο Πανεπιστήμιο σε μία περίοδο όπου νομιμοποιούνται τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Εξοθούν χιλιάδες μαθητές σε ιδιωτικές μορφές εκπαίδευσης. Οι επιδιώξεις της κυβέρνησης και της τρόικας ουσιαστικά μετατρέπουν το Πανεπιστήμιο σε ένα μεταδευτεροβάθμιο ίδρυμα που θα χαρακτηρίζεται περισσότερο από ποτέ από την επιχειρηματική δομή και λειτουργία του, την εξάλειψη κάθε δημόσιας ή δωρεάν πτυχής που έως τώρα διασωζόταν, την κατάργηση κάθε συλλογικής διαδικασίας (πχ Γενικές Συνελεύσεις). Ένα πανεπιστήμιο όπου δεν χωρούν τα συμφέροντα των φοιτητών αλλά αυτά των επιχειρήσεων. Ένα πανεπιστήμιο που οι απόφοιτοί του θα είναι εναρμονισμένοι στα πρότυπα του νέου μοντέλου εργαζομένου. Ενός εργαζόμενου φθηνού ( στα πρότυπα των νέων οικονομικών μέτρων όπως περικοπές μισθών, επιδομάτων, συντάξεων κ.ά.), ευέλικτου (στα πλαίσια της συνεχούς ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας), πειθήνιου (χωρίς συλλογικές αναπαραστάσεις και συνδικαλιστική κάλυψη, ο οποίος θα βιώνει καθημερινά τον τρόμο της απόλυσης), επανακαταρτίσιμου.

Η κυβέρνηση είναι έτοιμη να προωθήσει αυτές τις αλλαγές και έχει συγκαλέσει ένα 3μηνο διάλογο για να διαμορφώσει το νομοσχέδιο. Σαν φοιτητές και μελλοντικοί εργαζόμενοι ούτε θα μπούμε σε αυτό το διάλογο ούτε θα περιμένουμε να κατατεθεί το νομοσχέδιο για να αντιδράσουμε. Πρέπει το φοιτητικό κίνημα να βγει άμεσα στο δρόμο, όπως έκανε πριν 4 χρόνια. Να ανατρέψει ξανά τα σχεδιά τους και να παλέψει για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης και όχι την υποβάθμισή της.

Ας γίνουμε η γενιά της ανατροπής και όχι αυτή της υποταγής. 

Ας παλέψουμε για τα δικαιώματά μας σε εκπαίδευση και εργασία.

ΤΙ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ…

Όλο το προηγούμενο διάστημα επιχειρείται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μια σειρά αλλαγών, που σκοπό έχουν να πλήξουν το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου, να πειθαρχήσουν το φοιτητικό σώμα και να εντατικοποιήσουν ακόμα περισσότερο τις σπουδές μας.
Το φοιτητικό κίνημα όμως των τελευταίων δύο χρόνων έδωσε και δίνει μια ηχηρή απάντηση σε αυτούς που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς και που θέλουν να δημιουργήσουν ένα ακόμα πιο ζοφερό μέλλον που θα πλήττει την εργασιακή μας προοπτική και θα μας φέρνει συνεχώς αντιμέτωπους με την εργασιακή ανασφάλεια.

Ποιες ακριβώς όμως είναι αυτές οι αλλαγές
και πως πλήττουν το φοιτητικό σώμα?


1) Ο νέος Νόμος Πλαίσιο
Ο αντιδραστικός αυτός νόμος αλλάζει ριζικά το πλαίσιο λειτουργίας των δημόσιων πανεπιστημίων μετατρέποντας το σε πιο αυταρχικό και ανταποδοτικό. Αλλαγές που έχουν να κάνουν με:
• Το ανώτατο όριο φοίτησης, το οποίο όποιος το ξεπερνά θα διαγράφεται από τη σχολή. Ανεξάρτητα, λοιπόν με τον μαθηματικό τύπο αυτού του ορίου (ν+2, 2ν), αυτό που στην πραγματικότητα έρχεται να φέρει είναι η πειθάρχηση των φοιτητών/τριών και η διάλυση των συλλογικών πρακτικών, αφού η απώλεια 2 εβδομάδων από την εκπαιδευτική διαδικασία, θα σημαίνει αυτόματα και το χάσιμο του εξαμήνου.
• Την κατάργηση του ασύλου. Το άσυλο αποτελεί ένα εργαλείο στα χέρια των φοιτητών, που το χρησιμοποιούνε για να προφυλάξουν τις συλλογικές τους πρακτικές, όπως το να κάνουν γενικές συνελεύσεις χωρίς την παρουσία των αγνώστων κυρίων της ασφάλειας, να κάνουν καταλήψεις χωρίς το φόβο της άμεσης καταστολής κ.α. και έχει κερδισθεί με αγώνες του παρελθόντος. Ο νέος αυτός νόμος, λοιπόν, περιορίζει το άσυλο στη διαφύλαξη των εκπαιδευτικών και ερευνητικών διαδικασιών και προσθέτει ότι η διακοπή αυτών (όπως κατά τη διάρκεια μιας κατάληψης) σημαίνει αυτόματα και άρση του ασύλου, προκειμένου να γυρίσουμε στην ομαλή -γι’ αυτούς- λειτουργία των πανεπιστημίων.
• Την εισαγωγή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων, τετραετών επιχειρησιακών προγραμμάτων και manager που θα διαχειρίζεται τα οικονομικά του πανεπιστημίου και που ως αποτέλεσμα θα φέρει την υποβάθμιση και ίσως και κατάργησης των όποιων κοινωνικών παροχών (σίτιση, στέγαση κτλ). Αποτελεί επίσης και μέσω πίεσης στο εσωτερικό του πανεπιστημίου , αφού θα διαλύει τις οποιεσδήποτε αντιδράσεις προκύπτουν όσον αφορά το ζήτημα της χρηματοδότησης του πανεπιστημίου, το οποίο θα υποχρεούται να σχεδιάζει 4ετή πλάνα λειτουργίας που θα πρέπει να είναι ανταποδοτικά και ανταγωνιστικά σε σχέση με τα υπόλοιπα πανεπιστήμια, προκειμένου να δικαιολογούν τη χρηματοδότησή τους.
• Την κατάργησης των δωρεάν συγγραμμάτων και την επιβολή της βιβλιοκάρτας, καθώς όπως λέγεται από τους εμπνευστές και τους υποστηρικτές του νόμου, αυτό αποτελεί ένα «αναχρονιστικό» και μέτρο και «κατάλοιπο της χούντας». Είναι λοιπόν σαφής η προσπάθεια διάλυσης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου.

2)ΚΕΣ-ΚΕΚ-ΙΕΚ
Τα ΚΕΣ καθώς και διάφορα άλλα κολέγια, σχολές κλπ λειτουργούν στην Ελλάδα ως παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων με τη μέθοδο του franchising. Ήδη πολλά πανεπιστήμια από το εξωτερικό συνεργάζονται με ΚΕΣ και Κολέγια στην Ελλάδα παρέχοντας πακέτα γνώσεων- δεξιοτήτων, μετά από δίχρονη ή τρίχρονη φοίτηση. Μέχρι σήμερα τα «πτυχία» που αποκτούσαν οι απόφοιτοι αυτών των σχολών δεν αναγνωρίζονταν επίσημα στην ελληνική και ευρωπαϊκή αγορά εργασίας, συνεπώς δε θεωρούνταν ισότιμα με τα πτυχία των ελληνικών και ευρωπαϊκών πανεπιστημίων.
Όλο αυτό το σκηνικό επιχειρείται να αλλάξει από τη νέα υποχρεωτική οδηγία της Ε.Ε. και βάσει της εισήγησης που έκανε ο ευρωβουλευτής της ΝΔ στην αρμόδια επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αποφασίζοντας την αναγνώριση των τίτλων σπουδών-πτυχίων των ΚΕΣ, Κολεγίων κλπ που λειτουργούν στην Ελλάδα, ως ισότιμων των πτυχίων που παρέχουν τα πανεπιστήμια αυτά , στους φοιτητές που παίρνουν πτυχίο στο ίδιο πανεπιστήμιο, στη χώρα-έδρα τους. Ακόμα στο τελευταίο στάδιο επιχειρείται η εξίσωση των «πτυχίων» των ΚΕΣ με αυτό των δημοσίων πανεπιστημίων, με αποτέλεσμα την υποβάθμιση των ελληνικών πανεπιστημίων στα επίπεδα λειτουργίας των ΚΕΣ κι όχι το αντίθετο.

3) Αξιολόγηση- Πιστωτικές μονάδες- Μπολόνια
Η Αξιολόγηση είναι μια λέξη που ταυτίζεται με κάτι καλό, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Η Αξιολόγηση, λοιπόν είναι απλά μια ωραία λέξη που έρχεται να συνεχίσει την εφαρμογή της συνθήκης της Μπολόνια, για τη διάσπαση των πτυχίων και των εργασιακών δικαιωμάτων μας. Πιο αναλυτικά, η συνθήκη της Μπολόνια θέλει να φέρει τη διάσπαση των πτυχίων μας σε 3+2 έτη σπουδών και την αντικατάστασή τους από τον ατομικό φάκελο δεξιοτήτων. Όσον αφορά τις πιστωτικές μονάδες, οι αλλαγές στα προγράμματα σπουδών θα μπορέσουν να ανοίξουν το δρόμο για την εφαρμογή τους. Ο κάθε φοιτητής θα συλλέγει στον ατομικό φάκελο δεξιοτήτων του το σύνολο των πιστωτικών μονάδων από τα μαθήματα που έχει περάσει, από τα σεμινάρια που έχει παρακολουθήσει κλπ. Δημιουργείται έτσι, ένα ακόμα πιο ζοφερό μέλλον στους σημερινούς φοιτητές και αυριανούς εργαζόμενους, αφού η διάσπαση των πτυχίων θα φέρει και τη διάσπαση των επαγγελματικών/εργασιακών δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία απόφοιτων δύο ή περισσότερων ταχυτήτων που δε θα μπορέσουν να παλέψουν ενωτικά και συλλογικά και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους ως εργαζόμενοι κι έτσι θα οδηγούνται στην ατομική διαπραγμάτευση των συνθηκών εργασίας. Άρα τα πανεπιστήμια θα αξιολογούνται με βάσει αν έχουν εφαρμόσει τα παραπάνω, αλλά και γενικότερα όλες τις πτυχές της μεταρρύθμισης.


4) Νομοσχέδια για Έρευνα και Μεταπτυχιακές σπουδές
Το νομοσχέδιο που παρουσίασε η πρώην υπουργός παιδείας στη σύνοδο πρυτάνεων στο Καστρί και το οποίο ψηφίστηκε το περασμένο καλοκαίρι στη Βουλή, προβλέπει τη σύνδεση της χρηματοδότησης των ερευνητικών κέντρων με την αποδοτικότητά τους, βάσει διαρκούς αξιολόγησης και με την απειλή διακοπής. Προβλέπει επίσης, τη δημιουργία Εθνικού Οργανισμού Έρευνας και Τεχνολογίας, ως έναν ιδιωτικό στην ουσία οργανισμό που τα υπουργεία ανάπτυξης και παιδείας θα εποπτεύουν τη λειτουργία του. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την υποβίβαση της έρευνας προς όφελος των ερευνητικών κέντρων και ινστιτούτων που θα ιδρυθούν και θα λειτουργούν με κριτήρια αγοράς.
Το νομοσχέδιο που αφορά τις μεταπτυχιακές σπουδές και επιχειρείται να περάσει, έχει ως συνέπεια την ίδρυση Ερευνητικών Πανεπιστημιακών Ινστιτούτων, τα οποία θα ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα και θα εποπτεύει τη λειτουργία τους το υπουργείο παιδείας. Τα Ινστιτούτα αυτά θα λειτουργούν εντός των πανεπιστημίων και θα συνεργάζονται και με το δημόσιο και με τον ιδιωτικό τομέα. Τα έσοδα αυτών, πέρα από τις διάφορες δωρεές, χορηγίες και επιχορηγήσεις θα είναι και από τα δίδακτρα που θα αναγκάζονται να πληρώνουν οι φοιτητές. Βλέποντας κι αυτό ως ένα κομμάτι του παζλ της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης καταλαβαίνουμε ότι είναι η αρχή, προκειμένου να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Την επιβολή διδάκτρων και για τις προπτυχιακές σπουδές στα δημόσια πανεπιστήμια και τελικά τη μετατροπή των τελευταίων σε ιδιωτικά.

5) Αναθεώρηση του αρ.16
Μια μεγάλη νίκη του φοιτητικού κινήματος, η οποία έδειξε ότι οι συλλογικοί αγώνες και τα κινήματα μπορούν να νικάνε, είναι ότι κατάφερε να παγώσει τη διαδικασία αναθεώρησης του αρ.16, αλλά και του Συντάγματος γενικότερα για τουλάχιστον 8 χρόνια. Η αναθεώρηση του αρ.16 επιχείρησε να αλλάξει το μεγαλύτερο και πιο ιστορικό κεκτημένο της εκπαίδευσης, το Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα αυτής. Προέβλεπε συγκεκριμένα, τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων με το επιχείρημα ότι με τον υγιή ανταγωνισμό μεταξύ ιδιωτικών και δημοσίων, θα αναβαθμίζονταν και τα δημόσια, κάτι που μας θυμίζει την «αναβάθμιση» των δημόσιων νοσοκομείων μετά την ίδρυση των ιδιωτικών(!!!)



Το Φοιτητικό Κίνημα έδειξε ότι μπορεί να γίνεται επικίνδυνο και να νικάει. Τίποτα δεν έχει τελειώσει, συνεχίζουμε να παλεύουμε με όπλο τους συλλογικούς μας αγώνες στο παζλ των μεταρρυθμίσεων που θέλουν να κάνουν στην εκπαίδευση. Στο επόμενο διάστημα θα αποδείξουμε ότι μόνοι μας μπορούμε να δημιουργήσουμε το μέλλον που μας αξίζει. Όποιος πιστεύει ότι μπορεί να αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς, θα μας βρει μπροστά του!






ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΤΟ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ!!!

ΠΤΥΧΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ

Οι αναδιαρθρώσεις στη δημόσια εκπαίδευση δεν έχουν προωθηθεί μόνο τα τελευταία χρόνια. Αποτελούν μια ενιαία διαδικασία που με διάφορα νομοσχέδια έχουν προσπαθήσει να προωθήσουν και οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ από τη δεκαετία του 90 μέχρι σήμερα και είναι μια προσπάθεια εναρμονισμού της Ελλάδας στη λογική των επιταγών της ΕΕ για την ανώτατη εκπαίδευση, όπως αυτές διατυπώνονται στις συνθήκες Μπολόνια, Πράγας, Βερολίνου. Το σύνολο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης αποτελείται ουσιαστικά από ένα παζλ νομοσχεδίων τα οποία είναι:

1) ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 16.

Αποτελεί την πιο αντιδραστική τομή της μεταρρύθμισης εισάγοντας και επίσημα το ιδιωτικό κεφάλαιο στην εκπαίδευση. Το άρθρο 16 του Συντάγματος κατοχύρωνε ως τώρα την απαγόρευση ίδρυσης πανεπιστημίων από ιδιώτες εξασφαλίζοντας τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας. Η αναθεώρηση θα έχει ως συνέπεια όχι μόνο να ενταθούν οι ταξικοί φραγμοί, αλλά και την πλήρη εναρμόνιση των δημόσιων πανεπιστημίων με τις ανάγκες της αγοράς. Παράλληλα, θα αναγνωριστούν ιδιωτικά μεταδευτεροβάθμια ιδρύματα παροχής τίτλων και πιστοποιητικών (ΚΕΣ,ΚΕΚ,ΙΕΚ). Όλοι ξέρουμε ότι τα ιδρύματα αυτά παρέχουν αμφιβόλου ποιότητας τίτλους σπουδών χωρίς αντίκρισμα, υποβιβάζοντας έτσι και την αξία των πτυχίων των δημόσιων πανεπιστημίων και οξύνοντας στον ανταγωνισμό μεταξύ των αποφοίτων.

2) ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ

Ο αντιδραστικός αυτός νόμος αλλάζει ριζικά το πλαίσιο λειτουργίας των δημόσιων πανεπιστημίων μετατρέποντας το σε πιο αυταρχικό και ανταποδοτικό. Αλλαγές που έχουν να κάνουν με:

α) Την εντατικοποίηση και πειθάρχηση των φοιτητών με το χτύπημα των όρων φοίτησης (διαγραφή "αιωνίων φοιτητών" στα 2ν χρόνια σπουδών, προαπαιτούμενα μαθήματα, κατάργηση δωρεάν συγγραμμάτων), με την περιστολή των δημοκρατικών-πολιτικών ελευθεριών (κατάργηση ασύλου) και με το χτύπημα των εξάρσεων του φοιτητικού κινήματος (2 εβδομάδες χαμένων μαθημάτων συνεπάγονται χάσιμο του εξαμήνου-έμμεση ποινικοποίηση καταλήψεων)

β) Την επιχειρηματική λειτουργία του πανεπιστημίου με την εισαγωγή manager που θα διαχειρίζονται οικονομικά τα κονδύλια προς όφελος της αγοράς εργασίας και με τα 4ετή οικονομικά πλάνα διαχείρισης που θα πρέπει να καταθέτουν τα πανεπιστήμια στην κυβέρνηση και θα καθορίζουν το αν το κάθε ίδρυμα θα λάβει ή όχι κρατική χρηματοδότηση, ανάλογα με το κατά πόσο το πλάνο του θα εφαρμόζει νομοθετικές τομές όπως η αξιολόγηση και η διάρθρωση των σπουδών.

3) ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ

Παρά την θετική της χροιά και τον δήθεν "ακαδημαικό" της χαρακτήρα, η αξιολόγηση στοχεύει στην μετάλλαξη τόσο της γενικής, όσο και της ειδικής δομής του πανεπιστημίου με τους εξής τρόπους:

α) Η χρηματοδότηση των ιδρυμάτων θα συνδέεται με καθαρά χρηματοοικονομικά κριτήρια λειτουργίας, δηλαδή "καλό" πανεπιστήμιο δεν θα είναι αυτό που θα αναβαθμίζει τις λειτουργίες του (υποδομές, συγγράμματα, καθηγητές) αλλά αυτό που θα αποφέρει κέρδη και που η δραστηριότητά του θα συμβαδίζει με την έρευνα που έχει προαποφασίσει η αγορά (και όχι οι ανάγκες της κοινωνίας!). Ιδρύματα που θα ακολουθούν αυτή τη δραστηριότητα, όχι μόνο θα αξιολογούνται υψηλότερα, αλλά θα έχουν και πρόσβαση σε περισσότερους ιδιωτικούς και δημόσιους πόρους, ενώ τα υπόλοιπα θα υποχρηματοδοτούνται. Αυτό τελικά θα έχει σαν αποτέλεσμα την υποταγή των πανεπιστημίων και της λειτουργίας τους στις εκάστοτε αλλαγές που επιθυμεί η αγορά εργασίας.

β) Πλέον, το κάθε μάθημα έχει συγκεκριμένη και ξεχωριστή βαρύτητα και δημιουργούνται αλυσίδες μαθημάτων με αποτέλεσμα την εντατικοποίηση αλλά και την διάσπαση της συνοχής των σπουδών. Εισάγεται το σύστημα των πιστωτικών μονάδων (bonus μαθημάτων, σεμινάρια) και το συμπλήρωμα διπλώματος που δημιουργούν τον ατομικό φάκελο προσόντων, και οδηγούν τελικά στην κατάργηση του συλλογικού δρόμου προς την εργασία και την συλλογική διαπραγμάτευση των εργαζομένων και στην αποσύνδεση πτυχίου-επαγγελματικών δικαιωμάτων (δηλαδή τα ιδρύματα θα παρέχουν πτυχία χωρίς ισχυρά επαγγελματικά δικαιώματα, δημιουργώντας εργαζόμενους "μιας χρήσεως" και οδηγώντας στην εργασιακή ανασφάλεια και την δια βίου επανακατάρτιση)

Έτσι ξεκινάει για τον εργαζόμενο ένα συνεχές κυνήγι δεξιοτήτων μέσω της θέσπισης υποχρεωτικής επανακατάρτισης από τα ΙΔΒΕ (Ινστιτούτα Δια Βίου Εκπαίδευσης) ενώ παράλληλα τα όποια κόστη ή δίδακτρα για την διαδικασία αυτή θα επιβαρύνουν αποκλειστικά αυτόν. Προφανώς, στόχος της κίνησης αυτής είναι το χτύπημα της σχέσης πτυχίου-επαγγελματικών δικαιωμάτων και η δημιουργία πλήρως ανταποδοτικών και παράλληλα ευέλικτων αποφοίτων.

Ταυτόχρονα, επιχειρείται να δημιουργηθούν ακόμα πιο δυσμενείς όροι για την εργασιακή προοπτική μέσω της υποβάθμισης των ενιαίων 5ετών πτυχίων με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα. Αυτό πραγματοποιείται μέσω του ΔΟΑΤΑΠ, που αντικατέστησε το ΔΙΚΑΤΣΑ στο ζήτημα της αναγνώρισης και ισοτίμησης 3ετών πτυχίων του εξωτερικού με τα ενιαία 5ετή πτυχία των ελληνικών πανεπιστημίων.



Η αναδιάρθρωση στο σύνολό της τελικά αποσκοπεί:

• Στη δημιουργία ενός νέου μοντέλου αποφοίτου-εργαζομένου, ευέλικτου, πειθήνιου, ειδικευμένου, αναλώσιμου, χωρίς επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα στο πτυχίο. Με την απαξίωση των πτυχίων και τη δημιουργία ενός ατομικού φάκελου σπουδών, ο νέος απόφοιτος θα βρίσκεται σ' έναν φαύλο κύκλο ημιαπασχόλησης-ανεργίας-επανακατάρτησης αποτελώντας ουσιαστικά την γενιά των 800 ευρώ.
• Στην ενίσχυση της λειτουργίας του πανεπιστημίου με βάση την λογική της αγοράς, μέσα από την υιοθέτηση επιχειρηματικών, ανταποδοτικών κριτηρίων (βλ. εισαγωγή manager). Παράλληλα μ' αυτά, καταδεικνύεται η επιλογή των κυβερνήσεων να χρηματοδοτούν τα πανεπιστήμια μόνο υπό όρους υπακοής στην πολιτική τους, καταργώντας την ίδια στιγμή πάγιες παροχές όπως τα δωρεάν συγγράμματα.
• Στην πειθάρχηση του φοιτητικού κινήματος, στην προσπάθεια της κυβέρνησης για την ευκολότερη εφαρμογή αυτής της πολιτικής.



Απέναντι στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, τον τελευταίο χρόνο το φοιτητικό κίνημα βγήκε στο προσκήνιο προτάσσοντας το τρίπτυχο ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ-ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ-ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ. Πέτυχε το μπλοκάρισμα της αναθεώρησης του άρθρου 16. και ολόκληρου του Συντάγματος και δημιούργησε τριγμούς στο πολιτικό σκηνικό. Παρά την ψήφιση του νέου νόμου πλαισίου, ο αγώνας για μας συνεχίζεται και η απάντησή μας θα δοθεί μέσα από τούς νέους συλλογικούς αγώνες.


ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΑΓΩNA ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!

Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΠΤΥΧΩΝ ΤΟΥ

ΤΑ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΕΝΑ-ΕΝΑ…

Έχει περάσει περίπου 1,5 χρόνος από την 8η Μαρτίου 2007, ημέρα που ψηφίστηκε στη Βουλή ο νέος Νόμος – Πλαίσιο και τους τελευταίους μήνες, διαπιστώνουμε την προσπάθεια της κυβέρνησης να εφαρμόσει στις σχολές μονωμένες πτυχές του (προεδρικές – πρυτανικές εκλογές, λίστα συγγραμμάτων). Η προσπάθεια διακρίνεται από αρκετές αντιφάσεις, ακριβώς γιατί ασκούνται πιέσεις από τους Φοιτητικούς Συλλόγους για μη υλοποίηση και απόσυρση του νόμου. Για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί, είναι δεδομένο ότι χρειάζεται διαρκής επαγρύπνηση από τους φοιτητές και τους συλλόγους τους, ακριβώς γιατί το Υπουργείο Παιδείας είναι πολύ πιθανό το επόμενο διάστημα να προχωρήσει στην προσπάθεια εφαρμογής και άλλων πτυχών του νόμου. Γι’ αυτό το λόγο αξίζει να αναφερθούμε στο που στοχεύουν οι βασικές συνιστώσες στις οποίες κινούνται οι αλλαγές του νόμου καθώς και στο επιμέρους περιεχόμενό τους.


• Εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μια σειρά από πτυχές του νέου νόμου προσανατολίζονται σαφώς σε μια προσπάθεια εντατικοποίησης των ρυθμών σπουδών μας και δυσχεραίνουν συνολικά τη φοιτητική μας καθημερινότητα. Πρώτα απ’ όλα, η διαγραφή φοιτητών στα 2ν έτη φοίτησης είναι κάτι που σε ένα πρώτο επίπεδο μπορεί να μη διαφαίνεται τόσο ακραίο, κυρίως γιατί αυτό το όριο θεωρείται από πολλούς αρκετά επαρκές. Αν το εξετάσουμε, όμως πιο αναλυτικά, διαπιστώνουμε ότι δεν συμβαδίζει με την κατάσταση που επικρατεί στα περισσότερα ΑΕΙ της χώρας μας. Και αυτό κυρίως για δύο λόγους. Αφ’ ενός, υπάρχει πολύ μεγάλη μερίδα φοιτητών που δεν έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν με ένα μόνιμο τρόπο τις σπουδές τους και αφ’ ετέρου, υπάρχου πολλές σχολές όπου ο μέσος όρος αποφοίτησης «αγγίζει» τα 2ν έτη (π.χ. Μαθηματικό και Φυσικό Αθήνας με μέσο όρο αποφοίτησης κοντά στα 7,5 χρόνια), κάτι για το οποίο σίγουρα δε μπορούν να ευθύνονται αποκλειστικά και μόνο οι φοιτητές. Ένα άλλο μέτρο που στοχεύει στην εντατικοποίηση είναι αυτό της λίστας συγγραμμάτων. Σύμφωνα με αυτό το μέτρο, κάθε φοιτητής έχει την ευθύνη να επιλέγει μόνος του ένα σύγγραμμα (που μπορεί να είναι διαφορετικό από των υπολοίπων) μέσα από λίστα που έχει συγκροτήσει η κάθε σχολή, και σε περίπτωση που εκ των υστέρων ανακαλύψει ότι αυτό δεν τον καλύπτει, θα πρέπει να πληρώσει για να αποκτήσει το επιπλέον βιβλίο που απαιτείται. Βέβαια αυτό που συμβαίνει στη σχολή μας, αλλά και σε κάποιες άλλες σχολές δεν είναι η ακριβής εφαρμογή του προεδρικού διατάγματος, αλλά μια κατάσταση μεταβατική κι αυτό λόγω των αντιδράσεων των ίδιων των φοιτητών και τις αγωνιστικές αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων. Αν αναλογιστούμε την ανομοιογένεια που χαρακτηρίζει τα πανεπιστημιακά βιβλία καθώς και το γεγονός ότι με βάση το αντίστοιχο Προεδρικό διάταγμα για τα συγγράμματα (που ψηφίστηκε την προηγούμενη χρονιά) προβλέπει ότι το κάθε σύγγραμμα θα καλύπτει τουλάχιστον ένα μέρος της ύλης, τότε διαπιστώνουμε ότι όλοι οι φοιτητές θα επιδοθούν σε ένα ταξίδι ανεύρεσης της ύλης, καταφεύγοντας σε μια αγωνιώδη προσπάθεια προκειμένου να έρθουν σε επαφή με όλο το φάσμα της διδακτέας ύλης. Παράλληλα με τα παραπάνω, διατάξεις του νόμου που αναφέρονται σε αλυσίδες μαθημάτων, αποσκοπούν στον συνεχή προσανατολισμό των φοιτητών με τα μαθήματά τους, ακριβώς γιατί θα γνωρίζουν ότι αν «κοπούν» σε κάποια από αυτά, αυτόματα θα αυξηθεί το φορτίο των χρωστούμενων μαθημάτων και συνεπώς θα διογκωθούν οι εξεταστικοί φραγμοί. Κάτι τέτοιο, γίνεται πιο εύκολα κατανοητό αν αναλογιστούμε και τη μείωση των εβδομάδων εξεταστικής από 4 σε 3. Επιπλέον αποτέλεσμα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης είναι και εξατομίκευση των σπουδών, αφού ο φοιτητής θα πρέπει μόνος του να διαπραγματεύεται τους όρους φοίτησής του (είτε αυτό λέγεται λίστα συγγραμμάτων, είτε πιστωτικές μονάδες και ατομικός φάκελος δεξιοτήτων).

• Πειθάρχηση της φοιτώσας νεολαίας
Αποτελεί μια στόχευση των κυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ εδώ και πολλά χρόνια και εκφράζεται με απόλυτη σαφήνεια μέσα από συγκεκριμένα μέτρα που έχουν ενσωματωθεί στο συγκεκριμένο νόμο. Κατ’ αρχάς, πλήττεται το Πανεπιστήμιο ως χώρος ελεύθερης διακίνησης ιδεών και απόψεων, καθώς και οι διαστάσεις της κοινωνικοποίησης και της ευρύτερης πολιτικοποίησης που το χαρακτηρίζουν. Πιο συγκεκριμένα, το πανεπιστημιακό άσυλο προβλέπει ότι οι χώροι του Πανεπιστημίου είναι χώροι που απαγορεύεται η είσοδος και η επέμβαση οποιασδήποτε δημόσιας δύναμης (αστυνομία, στρατός κλπ) που αποτελεί νίκη των εργαζομένων και της νεολαίας από τη δεκαετία του ’60. Μια νίκη, που δίνει τη δυνατότητα για διεξαγωγή εκδηλώσεων και συζητήσεων με πολιτικό – και όχι μόνο – περιεχόμενο χωρίς την αστυνομική επιτήρηση. Με το νέο νόμο όμως, το άσυλο προσδιορίζεται ως χώρος «γνώσης και έρευνας» και η ασυλία παρέχεται μόνο σε αυτό το επίπεδο. Κάτι τέτοιο αποσκοπεί στο να δημιουργεί μια ξεκάθαρη στοχοποίηση δράσεων οι οποίες συμβάλλουν στην συγκρότηση συλλογικών αντιστάσεων καθώς και να ποινικοποιηθούν μορφές πάλης, οι οποίες – διαχρονικά – αποτελούν ανάχωμα στα σχέδια της εκάστοτε κυβέρνησης (π.χ. συνελεύσεις, καταλήψεις). Και σε αυτό το σημείο, το επιχείρημα που χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση και τη ΔΑΠ περί «φαινομένων παραβατικότητας στα Πανεπιστήμια», είναι εντελώς ψευδές, ακριβώς γιατί τα φαινόμενα αυτά είναι πολύ περιορισμένα, όποτε έχουν συμβεί έχει υπάρξει άμεση περιφρούρηση του ασύλου από τους φοιτητές και κυρίως γιατί ένα τέτοιο επιχείρημα είναι ιδιαίτερα αποπροσανατολιστικό, αν αναλογιστούμε ότι υπάρχουν κοινωνικοί χώροι με πολύ περισσότερα περιστατικά εγκληματικότητας για τα οποία δε γίνεται κανένας λόγος σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισής τους.
Επιπλέον, ένα άλλο μέτρο το οποίο στοχεύει στην ποινικοποίηση ριζοσπαστικών μορφών πάλης είναι αυτό το οποίο προβλέπει ότι η ελάχιστη δυνατή διάρκεια ενός εξαμήνου είναι 13 εβδομάδες και σε περίπτωση που χαθούν έστω και 2 εβδομάδες μαθημάτων (με τον παλαιό νόμο, 4), αυτόματα χάνεται το εξάμηνο και επαναλαμβάνονται τα μαθήματα. Προσπαθείται έτσι να αποτραπεί η δυνατότητα των φοιτητών να αποφασίζουν μέσα από τα αμεσοδημοκρατικά τους όργανα (γενικές συνελεύσεις) και να ποινικοποιούνται μορφές πάλης, όπως οι καταλήψεις καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να υποστούν άμεσες συνέπειες στην καθημερινότητα των μαθημάτων. Ουσιαστικά δηλαδή, στοχεύεται η πειθάρχησή τους με τον πλέον εκβιαστικό και κατασταλτικό τρόπο. Άλλο ένα μέτρο είναι τα πειθαρχικά συμβούλια. Συγκροτούνται επιτροπές με καθήκον να διασφαλίζουν την τήρηση της δεοντολογίας στα πλαίσια που προβλέπει η κείμενη νομοθεσία. Συγκεκριμένα, προβλέπεται ένα πλαίσιο «δεοντολογικής» συμπεριφοράς, την οποία οφείλουν να υιοθετούν οι φοιτητές, οι καθηγητές και το διοικητικό προσωπικό ενός ιδρύματος. Σύμφωνα με το πλαίσιο αυτό επανέρχεται για όλους μας η έννοια της ποινής και του ατομικού μητρώου του φοιτητή.

• Λειτουργία των ΑΕΙ με επιπλέον ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια
Για πρώτη φορά παρατηρείται μια εκτεταμένη προσπάθεια περικοπών των μη ανταποδοτικών λειτουργιών του Πανεπιστημίου (π.χ. συγγράμματα). Οι περικοπές των συγγραμμάτων (χαρακτηριστικό είναι ότι θα κλείσουν οι πανεπιστημιακές εκδόσεις, οι εκδόσεις ΕΜΠ) αποδεικνύουν την προσπάθεια της κυβέρνησης να μειώσει τις δαπάνες τέτοιου είδους και να μετακυλήσει ένα σημαντικό μερίδιο του κόστους προς τους ίδιους τους φοιτητές. Επίσης, διαπιστώνουμε την στόχευση του Υπουργείου να ελέγχει όλα τα οικονομικά ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία των Ιδρυμάτων, μέσω διορισμού ενός manager. Ο manager, θα έχει ως καθήκον τη διαχείριση των οικονομικών πόρων κάθε Ιδρύματος με τον πλέον ανταποδοτικό και επιχειρηματικά ορθό τρόπο. Παράλληλα, υποχρεούται να εφαρμόζει την πολιτική του Υπουργείου εντός του Ιδρύματος, κάτι το οποίο σημαίνει αφ’ ενός εφαρμογή όλων των πτυχών της αναδιάρθρωσης, αφ’ ετέρου περιορισμό των «μη ανταποδοτικών» δαπανών (π.χ. φοιτητική μέριμνα) και αύξηση των ανταποδοτικών, όπως ερευνητικά προγράμματα προς όφελος των επιχειρήσεων. Στα ίδια μήκη κύματος κινείται και η κατάρτιση 4ετών επιχειρησιακών προγραμμάτων που αφορούν την λειτουργία και τους στόχους του κάθε Ιδρύματος. Τα πλάνα αυτά θα έχουν άμεση σύνδεση με τη χρηματοδότηση, η οποία θα εξαρτάται από το κατά πόσο το κάθε ίδρυμα υλοποιεί τα τετραετή. Πιο συγκεκριμένα, τα πλάνα αυτά συγκροτούνται από το Υπουργείο και αποτελούν ένα μέσο πίεσης προς τα ΑΕΙ για την εφαρμογή των πτυχών της αναδιάρθρωσης.

• Όξυνση των ταξικών φραγμών
Ένα ακόμη στοιχείο που επιφέρει εφαρμογή του νέου νόμου πλαίσιο, είναι το «χτύπημα» των οικονομικά ασθενέστερων φοιτητών. Από τη μια, οι περικοπές συγγραμμάτων έρχονται να αναιρέσουν το χαρακτήρα της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, καθώς με τον συνδυασμό όλων των πτυχών καταλαβαίνουμε ότι μόνο όσοι έχουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν στις οικονομικές απαιτήσεις, έχουν και δικαίωμα σε αυτήν.. Από την άλλη, το γεγονός ότι οι φοιτητές θα διαγράφονται στα 2ν έτη, θα έχει ως αποτέλεσμα μεγάλη μερίδα φοιτητών που εργάζονται ταυτόχρονα με τις σπουδές τους, να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την εργασία τους προκειμένου να αποφοιτήσουν. Συνεπώς, οι πόροι επιβίωσής τους θα περιοριστούν σημαντικά, ειδικά αν συνυπολογίσουμε και τα χρήματα που θα δαπανούν για συγγράμματα, μετακινήσεις κτλ.


Τέλος, εκτός από τις τέσσερις βασικές συνιστώσες που αναφέρθηκαν, με το νέο νόμο πλαίσιο επιδιώκεται μια πιο συνολική ενσωμάτωση του φοιτητικού σώματος. Συγκεκριμένα, προβλέπεται η καθολική ψηφοφορία των φοιτητών στις προεδρικές και πρυτανικές εκλογές των ιδρυμάτων. Το μέτρο αυτό, αν και σε πρώτο επίπεδο μοιάζει ιδιαίτερα δημοκρατικό, ουσιαστικά μόνο στόχο έχει να δώσει μια περαιτέρω νομιμοποίηση στους πρυτάνεις και προέδρους των σχολών, προκειμένου να εφαρμόσουν την αναδιάρθρωση. Τα συγκεκριμένα πρόσωπα, διαπραγματεύονταν ανέκαθεν τα οικονομικά διοικητικά ζητήματα των σχολών με τους όρους που η εκάστοτε κυβέρνηση έθετε. Συνεπώς, πάντα λειτουργούσαν αντιπαραθετικά με τα αιτήματα των φοιτητών, γι’ αυτό και ποτέ ως Ε.Α.Α.Κ. δεν συμμετείχαμε σε εκλογές.
Με βάση τα παραπάνω, πρέπει όλοι να έχουμε κατά νου ότι το επόμενο διάστημα είναι πιθανό οι φοιτητικοί σύλλογοι να βρεθούν αντιμέτωποι με την προώθηση – από την πλευρά της κυβέρνησης – και άλλων πτυχών του νέου νόμου. Συνεπώς, πρέπει να έχουμε τα αντανακλαστικά προκειμένου να απαντήσουμε με τον τρόπο που – ιστορικά – έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να κατοχυρώσει τα κεκτημένα και τα αιτήματά μας, δηλαδή μέσα από τις μαζικές Γενικές Συνελεύσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η τελική ανατροπή του νόμου, θα έρθει μόνο μέσα από μια κεντρική αναμέτρηση και σ’ αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε.

ΜΕ ΚΟΝΤΡΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ… … ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΗ ΣΟΥ ΝΑ ΠΕΤΑΣ

Στη σύνοδο πρυτάνεων της Κομοτηνής, το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε τον Πρότυπο Εσωτερικό Κανονισμό λειτουργίας των ιδρυμάτων. Ο υπουργός παιδείας Ευριπίδης Στυλλιανίδης, ξεκαθάρισε μάλιστα στους πρυτάνεις, ότι οποίο ΑΕΙ δε συμμορφωθεί με αυτό τον κανονισμό θα τιμωρηθεί με «πάγωμα» των ζωτικών του λειτουργιών, επιδεικνύοντας έτσι ιδιαίτερη αποφασιστικότητα και πυγμή. Λίγες μέρες αργότερα, ξεκίνησαν οι πρώτες προσπάθειες εφαρμογής με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό του Πανεπιστημίου Πειραιά, όπου η Σύγκλητος υιοθέτησε τον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας, βάση του οποίου εφαρμόζεται ο νέος Ν.Πλαίσιο, η Αξιολόγηση και πληθώρα από τις αντι-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια. Στα ίδια μήκη κύματος, κινείται και η προσπάθεια της κυβέρνησης να περάσει μέσα στο Μάιο Προεδρικό Διάταγμα, το οποίο θα περιέχει πολλές από τις παραπάνω ρυθμίσεις.
Επιχειρώντας μια προσπάθεια να σκιαγραφήσουμε τη συγκυρία που διανύουμε, βλέπουμε τους αγώνες των εργαζομένων να βρίσκονται σε ύφεση, με την ύπαρξη λίγων μόνο κλαδικών απεργιών με την πιθανότητα κήρυξης μιας γενικής απεργίας να είναι μηδαμινή. Έχοντας λοιπόν, ως δείκτη αυτή την κατάσταση, είναι σαφές ότι οι συνθήκες για την κυβέρνηση είναι πιο ευνοϊκές και για μια πιο σκληρή επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα (π.χ. ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ) και στα ζητήματα της εκπαίδευσης. Ειδικότερα με τις ρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αυτό που θα πρέπει να έχουμε κατά νου είναι πως το μεγαλύτερο εμπόδιο που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει είναι ένα φοιτητικό κίνημα ιδιαίτερα μαχητικό και μαζικό, όπως αποδείχθηκε και στο πρόσφατο παρελθόν. Συνεπώς, το γεγονός ότι από την αρχή της χρονιάς στην πλειοψηφία των φοιτητικών συλλόγων έχουν διεξαχθεί λίγες Γενικές Συνελεύσεις και παράλληλα έχουν πραγματοποιηθεί ελάχιστες πορείες με εκπαιδευτικό τόνο, είναι κάτι που σίγουρα δεν ευνοεί προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι λοιπόν κομβική η δεδομένη συγκυρία, ακριβώς γιατί θα πρέπει να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα μέσα στις σχολές και να διασαφηνιστεί η στόχευση της κυβέρνησης και πως αυτή επιτυγχάνεται μέσα από τα νέα μέτρα που προωθεί.
Με βάση τα παραπάνω, είναι σαφές ότι αν η κατάσταση στο εσωτερικό των ιδρυμάτων συνεχίζει να χαρακτηρίζεται από την έλλειψη αντιδράσεων και την αποχή των φοιτητών από τις συλλογικές διαδικασίες, τότε αυτό θα «στρώσει» το δρόμο στην κυβέρνηση για την υλοποίηση του συνολικού της σχεδιασμού πάνω στα ζητήματα της εκπαίδευσης. Για να αποφευχθεί αυτό, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να διασαφηνιστεί η πολιτική στόχευση της ΝΔ μέσα από την προώθηση κάποιον βασικών ρυθμίσεων του εσωτερικού κανονισμού. Πιο συγκεκριμένα, την περίοδο που διανύουμε το υπουργείο επιδιώκει κυρίως την είσοδο των manager στο εσωτερικό των ιδρυμάτων καθώς και την εφαρμογή των 4ετών αναπτυξιακών-επιχειρησιακών προγραμμάτων, δύο πτυχών που επιφέρουν τον πλήρη οικονομικό και διοικητικό έλεγχο του κάθε ιδρύματος. Επιπλέον, αναμένεται να συγκροτηθούν λίστες «αιωνίων» φοιτητών προς διαγραφή τους, στα πλαίσια μιας προσπάθειας πειθάρχησης του φοιτητικού σώματος και πλήρης προσαρμογής του στην εύρυθμη λειτουργία των σχολών, κάτι που θα επιφέρει την αποσύνδεση των φοιτητών από μια ευρύτερη διαδικασία πολιτικοποίησης και κοινωνικοποίησης. Τέλος, αναμένεται τους επόμενους δυο μήνες η διεξαγωγή προεδρικών εκλογών σε μια σειρά από σχολές με βάση τον νέο κανονισμό, που προβλέπει την καθολική συμμετοχή των φοιτητών στην ψηφοφορία. Το μέτρο αυτό, μπορεί εκ πρώτης όψεως να μοιάζει πιο δημοκρατικό, ωστόσο οι πρόεδροι και οι πρυτάνεις των σχολών διαχειρίζονται, σε συνεργασία με το υπουργείο, ζητήματα οικονομικά και διοικητικά, ζητήματα που η ιστορία έχει δείξει ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο μέσα από συλλογικές διαδικασίες και δράσεις, όπως οι Γενικές Συνελεύσεις, οι παραστάσεις διαμαρτυρίας κλπ. Επιπλέον, αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι μεγάλο κομμάτι των πρυτάνεων και των προέδρων τάσσεται αλληλέγγυο στα σχέδια της κυβέρνησης, είναι πολύ πιθανό μετά την εκλογή τους να θεωρήσουν ότι έχουν μια συνολική νομιμοποίηση από το φοιτητικό σώμα και συνεπώς να προωθήσουν την εφαρμογή των νέων μεταρρυθμίσεων.
Κλείνοντας, είναι αναγκαίο να καθορίσουμε τη δράση μας για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα. Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να επαναλειτουργήσουν οι Γενικές Συνελεύσεις, αφ’ ενός για να ανοίξει και πάλι ο διάλογος για τα ζητήματα που τρέχουν, καθώς επίσης και για να λάβουμε ως σύλλογος αγωνιστικές αποφάσεις, όπως είναι η πορεία της Πέμπτης, στην οποία θα συμμετέχουν σωματεία εργαζομένων και στηρίζει με απεργία η ΠΟΣΔΕΠ. Είναι λοιπόν επιτακτικό οι φοιτητικού σύλλογοι να συμμετάσχουν σε νέες κινητοποιήσεις και τις επόμενες εβδομάδες μέσα από τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων, προκειμένου να συγκροτηθεί και πάλι ένα ισχυρό μπλοκ αντιπαράθεσης με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης. Επιπλέον, το χρονικό διάστημα που ακολουθεί αναμένεται η διεξαγωγή Πρυτανικών και Προεδρικών εκλογών με τον νέο Ν.Πλαίσιο καθώς επίσης και η ψηφοφορία του νέου Εσωτερικού Κανονισμού Λειτουργίας των ιδρυμάτων σε τμήματα και συγκλήτους. Γι’ αυτό το λόγο, θα πρέπει οι σύλλογοι να κινηθούν πάλι προς μια κινηματική κατεύθυνση μέσα από αγωνιστικά πλαίσια όπως αυτά που αποτελούν παρακαταθήκες του κινήματος, προκειμένου αφ’ ενός να «μπλοκαριστούν» με μαζικό τρόπο όλες οι προσπάθειες εφαρμογής των πτυχών της αναδιάρθρωσης και αφ’ ετέρου να δώσουν ένα στίγμα ανατροπής των μεταρρυθμίσεων κλιμακώνοντας τις κινητοποιήσεις τους με καταλήψεις και διαδηλώσεις.

Στους αγώνες που πέρασαν
και στις μάχες που έρχονται
την ιστορία τη γράφουν
ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ…

ΟΣΑ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΑΠΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ… …ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΡΟΕΔΡΙΚΑ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ ή αλλιώς.. Πρότυπος Εσωτερικός Κανονισμός

Η κυβερνητική πολιτική το τελευταίο διάστημα, παρά τα "ροζ σκάνδαλα" ,δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί παρά ως μια διαρκής επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας ,μια διαρκής προσπάθεια καταλήστευσης του λαϊκού εισοδήματος με τις νέες αντί-ασφαλιστικές ρυθμίσεις. Οι αγώνες του τελευταίου διαστήματος από το σύνολο του κόσμου της εργασίας, μιας και πολλοί κλάδοι βρίσκονται ήδη σε απεργιακές κινητοποιήσεις έχουν διαμορφώσει μια έκρυθμη κατάσταση στην ελληνική κοινωνία ,η οποία σε πείσμα όσων με χυδαίο τρόπο προσπαθούν να δυσφημίσουν τον αγώνα των απεργών έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται τη σκληρότητα των μέτρων της και τον άδικο χαρακτήρα τους
Στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης η κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλλει τις ρυθμίσεις που έχει ψηφίσει τα τελευταία χρόνια και που αφορούν στην αξιολόγηση και το παράρτημα διπλώματος, τον νόμο-Πλαίσιο,την έρευνα και τα μεταπτυχιακά. Βασικός λόγος που όλα αυτά πολύ απέχουν απ' το να αποτελούν μια πραγματικότητα για τα πανεπιστήμια δεν είναι άλλος απ' τη μαζική αντίσταση του φοιτητικού κινήματος απέναντι σε αυτά, μια αντίσταση που τα τελευταία χρόνια έκανε να ξεσπάσουν οι πιο μαζικές κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος από τη μεταπολίτευση και μετά, μια συνεχή αντίσταση που δημιουργεί διαρκώς προβλήματα στην κυβερνητική πολιτική
Προκειμένου λοιπόν να επιλύσει αυτά τα προβλήματα η κυβέρνηση κατέθεσε στην Σύνοδο Πρυτάνεων στην Κομοτηνή τον Πρότυπο Εσωτερικό Κανονισμό. Ο κανονισμός αυτός προσδιορίζει το σύνολο των λειτουργιών του πανεπιστημίου, συνοψίζει το πλαίσιο της εφαρμογής των πτυχών της αναδιάρθρωσης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και περιγράφει την πλήρη μετάλλαξη του πανεπιστημίου όπως το γνωρίζουμε, την πλήρως τεχνοκρατική μεταρρύθμιση του και αποστείρωσή του από οποιαδήποτε κοινωνική και πολιτική του διάσταση.




Tι περιλαμβάνει όμως ο κανονισμός;

Αν και δεν είναι εύκολο να αναφερθεί κανείς στο σύνολο των άρθρων και των διατάξεων που ορίζει ο κανονισμός αυτός χρήσιμο να δούμε ότι ο κανονισμός αυτός δεν αποτελεί απλά την εφαρμογή των νόμων που ψηφίστηκαν το περασμένο διάστημα, ούτε απλώς η προσπάθεια της κυβέρνησης να αφοπλίσει μέσα από θεσμικά μέσα το φοιτητικό κίνημα και ιδιαίτερα τις πιο ριζοσπαστικές πτέρυγες του. Ο κανονισμός αυτός αποτελεί ένα πολυσχιδές και ταυτόχρονα ολοκληρωμένο σχέδιο για την ριζική αλλαγή του προς μια κατεύθυνση όχι απλώς αντιδραστική όπως ένα προηγούμενο διάστημα αλλά και σε ένα πλαίσιο λειτουργίας καθαρά αναχρονιστικό που θυμίζει κάτι από χούντα. Βασικές πτυχές του κανονισμού αυτού είναι:

• Η συγκρότηση της Μο.Δι.Π.(μονάδα διασφάλισης ποιότητας):Όπως είναι μάλλον γνωστό, καθήκον του οργάνου αυτού είναι η εσωτερική αξιολόγηση του εκάστοτε ιδρύματος.Με το μέτρο αυτό επιβάλλεται η κατηγοριοποίηση των ιδρυμάτων σε καλά και κακά και ανοίγει ο δρόμος για την πλήρη εφαρμογή του νομοσχεδίου που δεν περιλαμβάνει άλλα εκτός από την υποβάθμιση των ΑΕΙ, τον μεταξύ τους ανταγωνισμό, την εξατομίκευση του πτυχίου και οδηγεί στη διάσπαση του προπτυχιακού κύκλου σπουδών
• Μέγιστη διάρκεια φοίτησης:Ορίζεται ως μέγιστη διάρκεια φοίτησης το διπλάσιο του ελάχιστου.. Προβλέπεται μάλιστα και για τους φοιτητές που έχουν ήδη ξεκινήσει να σπουδάζουν διορία πέραν της ελάχιστης φοίτησης άλλα 5 έτη προκειμένου να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους αλλιώς αυτοδικαίως χάνουν την φοιτητική τους ιδιότητα.
• Διδακτικές μονάδες:Θεσπίζεται ο θεσμός των πιστωτικών μονάδων σύμφωνα με τον οποίο το κάθε μάθημα καθώς και οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα αξιολογείται ότι "συνεισφέρει στην διαδικασία της μάθησης "θα προσδίδει κάποιες πιστωτικές μονάδες στον εκάστοτε φοιτητή. Μετατρέπεται έτσι το πτυχίο μας και η διαδικασία λήψης του σε ένα κυνήγι σκόρπιων μονάδων. Ορίζεται δε και ελάχιστος αριθμός μονάδων για την λήψη πτυχίου και με τον τρόπο αυτό ενισχύεται η εντατικοποίηση του φοιτητικού σώματος ενώ παράλληλα διδακτικές μονάδες θα αποδίδει κάθε άλλη διαδικασία όπως η γνώση ξένων γλωσσών, παρακολούθηση σεμιναρίων και οποιασδήποτε άλλης εκπαιδευτικής διαδικασίας πέρα απ’ το καθεαυτό πρόγραμμα σπουδών ενισχύοντας έτσι την εξατομίκευση του πτυχίου και τη μετατροπή του σε ατομικό φάκελο δεξιοτήτων
• Περιορισμός στη δήλωση μαθημάτων και θέσπιση απαιτούμενων μαθημάτων(αλυσίδες):Θεσπίζεται έτσι ένας μέγιστος αριθμός μαθημάτων που μπορεί να δηλώσει και άρα να εξεταστεί και να περάσει ένας φοιτητής .Άρα πλέον μας απαγορεύεται και να χρωστάμε πολλά μαθήματα. Παράλληλα με τις αλυσίδες μαθημάτων εντατικοποιούνται περισσότερο οι ρυθμοί σπουδών και δυσχεραίνουν οι όροι φοίτησης για όλους, ενώ παράλληλα οξύνεται η καθηγητική αυθαιρεσία
• Συγκρότηση πειθαρχικών συμβουλίων:Συγκροτούνται κάποιες επιτροπές δεοντολογίας με καθήκον να διασφαλίζουν την τήρηση της δεοντολογίας στα πλαίσια που προβλέπει η κείμενη νομοθεσία. Συγκεκριμένα προβλέπεται ένα πλαίσιο "δεοντολογικής" συμπεριφοράς την οποία οφείλουν να υιοθετούν φοιτητές, καθηγητές και το διοικητικό προσωπικό ενός ιδρύματος. Σύμφωνα με το πλαίσιο αυτό επανέρχεται για όλους μας η έννοια της ποινής και του ατομικού μητρώου του φοιτητή. Τι τιμωρείται; Όχι μόνο η μη τήρηση της κείμενης νομοθεσίας(πράγμα εξωφρενικό αφού αν κάποιος χρωστάει λεφτά στο κράτος μπορεί, σύμφωνα με τη λογική αυτή, να απολέσει την φοιτητική του ιδιότητα) αλλά και "η παράβαση των κανόνων συμπεριφοράς που πρέπει να επιδεικνύουν τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας ώστε να μην διαταράσσεται η λειτουργία και να μην θίγεται το κύρος του ιδρύματος. Επιπλέον τιμωρείται "η χρήση των χώρων του ιδρύματος για σκοπούς διαφορετικούς από αυτούς για τους οποίους προορίζονται" καθώς και η "παρακώλυση των οργάνων διοίκησης των ΑΕΙ". Ποινικοποιούνται έτσι έννοιες όπως κατάληψη ή παράσταση διαμαρτυρίας μιας και αποτελούν πολλαπλή παραβίαση της επιβαλλόμενης δεοντολογίας, και επισείουν μέχρι και απώλεια της φοιτητικής μας ιδιότητας. Είναι εδώ χαρακτηριστικό ότι πειθαρχικά συμβούλια υπήρχαν στην χούντα και το γεγονός ότι το γεγονός ότι και εκτός πανεπιστημίου οφείλουμε να έχουμε συμπεριφορά που δεν αμαυρώνει το κύρος του ΑΕΙ στο οποίο φοιτούμε τότε μάλλον ο Ε.Στυλιανίδης προσπαθεί να επαναφέρει τον νόμο 4000 περί "τεντιμποϊσμού"
• Διάρκεια εξεταστικών περιόδων /διάρκεια εξεταστικών:Ορίζεται μέγιστη διάρκεια εξεταστικής περιόδου οι 3 εβδομάδες και ελάχιστη διάρκεια εξαμήνου 13 προκειμένου να εκβιαστεί το φοιτητικό κίνημα και πλέον να μην μπορεί να κάνει κινητοποιήσεις και έτσι με ένα θεσμικό τρόπο να δώσει ένα χτύπημα στο φοιτητικό κίνημα το οποίο έχει τα τελευταία χρόνια φέρει τα πάνω κάτω και έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση να τα βάλλει με την κυβέρνηση και να νικήσει
• Αλλάζει το καθεστώς λήψης συγγραμμάτων και αρχίζει η εφαρμογή της βιβλιοκάρτας. Με το σύστημα αυτό ο φοιτητής θα λαμβάνει 1 δωρεάν σύγγραμμα, μη καθορισμένο και θα πρέπει να αγοράζει, εφ' όσον το κρίνει απαραίτητο ,και κάποιο ή κάποια άλλα
• Ανταποδοτικές υποτροφίες/ φοιτητικά δάνεια:Σύμφωνα με την διάταξη αυτή οι φοιτητές που θα δουλεύουν part-time σε διάφορες δουλειές μέσα στα πανεπιστήμια όπως φύλαξη κάποιων χώρων κτλ. θα δικαιούνται, εφόσον αποδεδειγμένα έχουν οικονομικό πρόβλημα, να λαμβάνουν κάποια «υποτροφία» προς ανταμοιβή των υπηρεσιών τους. Δηλαδή και θα γλιτώνει το ΑΕΙ από την πρόσληψη κάποιων ανθρώπων και θα δίνει και υποτροφίες "χαρτζιλίκια" σε κάποιους φοιτητές. Με τα φοιτητικά δάνεια παραχωρούνται σε κάποιους οικονομικά αδύναμους φοιτητές δάνεια αντί για κάποια φοιτητική δωρεάν μέριμνα με κάποιους ευμενείς τρόπους αποπληρωμής εισάγοντας έτσι την έννοια της ανταποδοτικής φοίτησης και λειτουργίας των ΑΕΙ πατώντας κιόλας πάνω στις αδυναμίες κάποιων ασθενέστερων οικονομικά συναδέλφων μας.
• Γραμματέας:Θεσπίζεται η θέση σε κάθε ίδρυμα του οικονομικού διευθυντή που στόχο έχει τον εξορθολογισμό των πόρων και των εξόδων του εκάστοτε ιδρύματος.
• Ξεκινά η "καθολική ψηφοφορία" για την εκλογή των διοικητικών αρχών των ΑΕΙ:Με την ρύθμιση αυτή, παρ' όλο που από έξω φαίνεται δημοκρατική και εξισωτική,το υπουργείο στοχεύει στην ενσωμάτωση του φοιτητικού κινήματος καθώς όχι μόνο δεν λύνει το πρόβλημα της ανάπτυξης πελατειακών σχέσεων στα ΑΕΙ, μεταξύ των παρατάξεων και του ενός ή του άλλου καθηγητικού μπλοκ, αλλά με το μέσο αυτό προσπαθείται το φοιτητικό σώμα να αποξενωθεί από τις διαδικασίες του και να αφιερωθεί με ένα στρεβλό τρόπο γύρω από συνδιαχειριστικές αυταπάτες


Εννοείται ότι προκειμένου η κυβέρνηση να διασφαλίσει το ότι αυτά τα οποία προωθεί θα γίνουν πράξη έχει εφεύρει μια πολύ έξυπνη πατέντα που δεν είναι άλλη απ' την θέσπιση των 4-ετών πλάνων λειτουργίας. Με αυτά πλέον η χρηματοδότηση των ΑΕΙ θα σχετίζεται με το κατά πόσον αυτά έχουν προχωρήσει στην εφαρμογή της αναδιάρθρωσης και το κατά πόσον έχουν εναρμονίσει την λειτουργία τους σε σχέση με τις απαιτήσεις του υπουργείου


Οι βασικοί στόχοι που εξυπηρετεί ο κανονισμός αυτός είναι πολλοί και έχουν να κάνουν με την ιδιαίτερη κατάσταση στα ελληνικά πανεπιστήμια καθώς και με την ίδια τη λειτουργία και τη δυναμική συγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Ουσιαστικά ο κανονισμός στοχεύει στη διάλυση του φοιτητικού κινήματος και την προλείανση του εδάφους για την εφαρμογή κάθε είδους πολιτικής αναδιάρθρωσης στα πανεπιστήμια και αλλαγή κάποιων λειτουργιών του. Οι άξονες στους οποίους κινείται η στοχοθεσία του υπουργείου είναι οι εξής:

• Την ενίσχυση της ανταποδοτικής λειτουργίας των ΑΕΙ με επιχειρηματικά-ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια
• Την εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών
• Την πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος
• Την ένταση των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση


Η απάντηση θα δοθεί στους δρόμους...
Την τύχη του νέου αυτού κανονισμού θα την κρίνουμε εμείς με τους αγώνες μας, μέσα από ανυποχώρητους αγώνες το επόμενο διάστημα στο δρόμο της ανατροπής και της ρήξης.. Στο πλευρό των εργαζομένων που αγωνίζονται ενάντια στις νέες αντιασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις φοιτητικό κίνημα μπορεί και πρέπει να βρεθεί και να ανατρέψει την επίθεση που η κυβέρνηση προωθεί απέναντι σε εμάς και τα δικαιώματά μας

Τέρμα πια στις εκτονώσεις...
..εμπρός για καταλήψεις και διαδηλώσεις

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Έχει συμπληρωθεί ήδη ενάμισης χρόνος από την στιγμή που ο πρώην πρόεδρος της σχολής κ. Μουτζούρης έβαλε στην ατζέντα των θεμάτων της σχολής το ζήτημα της αλλαγής του προγράμματος σπουδών. Από τότε πολλά και διάφορα έχουν συντελεστεί στη διαδικασία αυτή. Παρά ταύτα το βασικό χαρακτηριστικό του συνόλου της είναι η έντονα προβληματική κατάσταση σε όλες της τις πτυχές. Πτυχές που έχουν να κάνουν τόσο με τις δομές και τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν, όσο και με το περιεχόμενο, αλλά και την στόχευση των αλλαγών.
Αρχικά, συστάθηκε μια επιτροπή, πέρσι το χειμώνα, για να μελετήσει τις όποιες αλλαγές. Η σύστασή της όχι απλά δεν αποτελούνταν από κάποιους καθηγητές και το σύνολο των παρατάξεων-σχημάτων της σχολής, αλλά λειτούργησε επί έξι ολόκληρους μήνες, -ως ένα όργανο πρότασης(στο τμήμα καθηγητών) του νέου προγράμματος σπουδών,- χωρίς να είναι γνωστή σε κανέναν η ύπαρξή του, παρά μόνο σε λίγους εκπροσώπους της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ. Μέσα απ’ αυτή την αδιαφανή και αόρατη διαδικασία φτάσαμε στις αρχές του Ιούλη 2006, στη διενέργεια ενός τμήματος καθηγητών που θα ψήφιζε ένα νέο πρόγραμμα σπουδών, το οποίο είχε ετοιμάσει η αρμόδια επιτροπή. Η παρέμβαση και η μαζική μας παράσταση σ’ εκείνο το τμήμα κατάφερε να αναδείξει κυρίως τις προβληματικές της διαδικασίας που ακολουθήθηκε, αλλά και την κατεύθυνση των προτεινόμενων αλλαγών και εν τέλει να μπλοκάρει την ψήφιση του νέου προγράμματος.
Στα τέλη Σεπτέμβρη της φετινής χρονιάς, εν μέσω της εξεταστικής περιόδου, το τμήμα των καθηγητών συνέχισε στο ίδιο τροπάριο και ψήφισε σε νεκρό χρόνο, με κλειστή ουσιαστικά σχολή το νέο πρόγραμμα σπουδών και την εφαρμογή του από το ακαδημαϊκό έτος 2007-2008. Με την έναρξη της φετινής χρονιάς, άρχισαν να αναπτύσσονται έντονες αντιδράσεις από μεγάλο κομμάτι των φοιτητών, αλλά και να παίρνονται αποφάσεις από πολλές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες έθεταν το αίτημα για καμία αλλαγή στο πρόγραμμα σπουδών. Αυτό που αναδείξαμε με τις κινήσεις μας είναι πως δε μέναμε και δε μένουμε με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι σε όσους δε μας υπολογίζουν και αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Αποφάσεις που μπορεί να λέγονται είτε αναθεώρηση αρ.16 και νέος Ν. Πλαίσιο, είτε ακόμα και νέο πρόγραμμα σπουδών. Παράλληλα, αποφασίστηκε ύστερα από μεγάλη πίεση προς το τμήμα καθηγητών η επαναλειτουργία της επιτροπής προπτυχιακών σπουδών, όπου θα επανεξεταζόταν το ζήτημα της αλλαγής του προγράμματος σπουδών. Κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της επιτροπής συζητήθηκαν τα πάγια αιτήματα του φοιτητικού συλλόγου, όπως η πτυχιακή εξεταστική και η κεντρική διανομή των παλιών θεμάτων. Καμία απόφαση για αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών δεν είχε ληφθεί, ενώ υπήρχε δέσμευση(από τον κ. Βάγια, αναπληρωτή πρόεδρο της επιτροπής) ότι οποιαδήποτε αλλαγή, παράλληλα με την επιτροπή θα περνούσε μέσα από το φοιτητικό σύλλογο(γενική συνέλευση κτλ.), έτσι ώστε όλοι να δεσμευτούν από τις αποφάσεις του.
Εδώ και δύο χρόνια το τμήμα των καθηγητών δεν έχει ικανοποιήσει(ούτε καν συζητήσει!) αιτήματα που εμφατικά βάζουμε σα φοιτητικός σύλλογος σε σχέση με τη βελτίωση της φοιτητικής μας καθημερινότητας(πτυχιακή εξεταστική, κεντρική διανομή συγγραμμάτων, διανομή παλιών θεμάτων κ.α.). Το τραγελαφικό της όλης ιστορίας είναι πως η επιτροπή προπτυχιακών σπουδών πλέον γνωστοποιεί σε όλους τον τόπο και τον χρόνο των συνεδριάσεών της, μη βάζοντας όμως στην ατζέντα τα θέματα της φοιτητικής καθημερινότητας. Η φύση της(ως προς το πρόγραμμα σπουδών) έχει αλλάξει τελείως και με απόφαση του τμήματος των καθηγητών η επιτροπή ορίζεται ως ένα γνωμοδοτικό όργανο και δε λειτουργεί όπως πέρσι που είχε την αρμοδιότητα να αποφασίζει και να προτείνει τις αλλαγές στο νέο πρόγραμμα σπουδών.


Πλέον, χαρακτηριστικό γνώρισμα της επιτροπής είναι η τεράστια αντιφατικότητά της και η ελάχιστη χρησιμότητά της. Τις δύο τελευταίες φορές που λειτούργησε 23 και 30 Μάη, είχε σα θέμα προς συζήτηση την έρευνα για κάποιες μικροαλλαγές στο νέο πρόγραμμα σπουδών. Ακόμα όμως κι αυτές οι μικροαλλαγές κινούνταν στα πλαίσια της μετονομασίας κάποιων μαθημάτων. Κομβικό, δεν είναι η χρησιμότητα της επιτροπής, που πλέον είναι μηδαμινή. Όλη η ουσία βρίσκεται στις αναφορές του κ. Σταθόπουλου(πρόεδρος επιτροπής) πως με τις αλλαγές που έκανε και θα κάνει στο νέο πρόγραμμα σπουδών, στοχεύει στη συμμόρφωση του πτυχίου μας στις προδιαγραφές των ξένων πανεπιστημίων. Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο προς τα πού κινούνται οι αλλαγές στο νέο πρόγραμμα σπουδών: σύμπτυξη των Μηχανικών Ι, ΙΙ ,που αποτελούν μαθήματα βασικού κορμού –αφαίρεση της Πολεοδομίας από το υποχρεωτικό πρόγραμμα σπουδών, η οποία αποτελεί ένα από τα βασικότερα μαθήματα που ασχολούνται με την αλληλεπίδραση πολιτικού μηχανικού-κοινωνίας.
Το αίτημά μας για καμία αλλαγή στο πρόγραμμα σπουδών θα πρέπει να το υπερασπιζόμαστε ακριβώς γιατί η λογική του νέου προγράμματος βαδίζει στην κατεύθυνση των επιταγών της συνθήκης της Μπολόνια. Η συνθήκη της Μπολόνια προσπαθεί να υποτάξει την τριτοβάθμια εκπαίδευση ολόκληρης της Ευρώπης στις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Έτσι και το νέο πρόγραμμα σπουδών αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι στο παζλ της αλλαγής του χαρακτήρα των πτυχίων σε 2 κύκλους σπουδών, σπάζοντας την δύναμη των ενιαίων πτυχίων και βάζοντας περεταίρω φραγμούς στο δρόμο για την απόκτηση πτυχίου. Με την σύμπτυξη των Μηχανικών (χωρίς να αφαιρούνται μεγάλα κομμάτια ύλης) και η δημιουργία νέων μαθημάτων από τα κενά αυτής της σύμπτυξης από τη μια αναδιαμορφώνουν το χρόνο φοίτησης σε μια πιο παραγωγική κατεύθυνση κι απ’ την άλλη δυσκολεύουν κατά πολύ τους όρους φοίτησης ώστε η εντατικοποίηση της καθημερινότητάς μας και η πειθάρχηση –δήλωση υποταγής- να αποτελούν μονόδρομο. Εισάγοντας τα πτυχία δύο ειδών –που θα αντιστοιχούν στους 2 κύκλους- δημιουργούνται ταυτόχρονα και εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων ενώ στο τέλος κανένας δεν θα έχει επαγγελματικά δικαιώματα και ατομικά θα διαπραγματεύεται τους όρους εργασίας του.
Η αντίστασή μας απέναντι στην αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά και στο νέο τύπο σημερινών φοιτητών και αυριανών εργαζόμενων, δεν συναρθρώνεται αποκλειστικά στην αντίθεσή μας στο νέο Ν. Πλαίσιο, την αξιολόγηση και την αναθεώρηση του αρ.16. Η διαδικασία της αναδιάρθρωσης είναι ενιαία και συμπεριλαμβάνει και τις αλλαγές στα προγράμματα σπουδών. Χαρακτηριστικό είναι πως πρόσφατα στην αντίστοιχη επιτροπή προπτυχιακών σπουδών του ΕΜΠ, ο αντιπρύτανης κ. Σπαθής έκανε προτάσεις για αλλαγές ανάλογες με του νέου προγράμματος σπουδών της σχολής μας, προς την κατεύθυνση δημιουργίας 2 κύκλων σπουδών(3+2 έτη) και της περαιτέρω εντατικοποίησης της φοιτητικής καθημερινότητας.
Οι τροποποιήσεις των προγραμμάτων σπουδών θα αποτελέσουν ένα από τα κομβικότερα γεγονότα του ερχόμενου διαστήματος, που χρίζουν της δέουσας σημασίας από όλους μας. Αυτό που απαιτείται είναι για μια ακόμη φορά να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Η μόνη διέξοδος για να διατηρήσουμε τα κεκτημένα και τα δικαιώματά μας είναι η απάντηση των συλλογικών διεκδικήσεων. Η παρουσία μας θα πρέπει να είναι μαζική και δυναμική τόσο στο τμήμα της σχολής στα τέλη Ιούνη, όσο και στις ερχόμενες Συγκλήτους που θα θίξουν το ζήτημα των νέων προγραμμάτων σπουδών.


…ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ!