Ποιός αποφασίζει τελικά…

Ποιός θα σου πει τι είναι ‘ωραίο’, τι είναι σωστό και ηθικό…; Είναι άραγε το υπουργείο με τα αλλεπάλληλα νομοσχέδια τύπου Αθηνά, που με πρόφαση το συμμάζεμα του χώρου της εκπαίδευσης υποβαθμίζουν στην ουσία του το δημόσιο και δωρεάν αυτό αγαθό; Είναι το συμβούλιο ιδρύματος-φάντασμα που σε τόσο δύσκολους και απαιτητικούς καιρούς προβαίνει σε μια προκλητική απόφαση και κλείνει το Θωμαιδειο και στερεί από χιλιάδες φοιτητές το πιο λογικό, το αυτονόητο, δωρεάν συγγράμματα; Είναι μήπως οι φοιτητικές παρατάξεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ που αναδεικνύουν τους εαυτούς τους σε μόνο αρμόδιο για τις δικές σου ανάγκες;

Όχι συνάδελφε. Η κατάσταση αυτή είναι επικίνδυνη, όχι μόνο εξαιτίας αυτών που κάνουν το κακό μα και εξαιτίας αυτών που τους κοιτάζουν χωρίς να κάνουν τίποτα. Όλοι αυτοί επιτελούν στοχευόμενο ρόλο και έχουν συγκεκριμένο στόχο. Να καταργήσουν τα δικαιώματα μας, να δολοφονήσουν τα όνειρα μας, το μέλλον μας. Όλοι αυτοί τρίβουν ικανοποιημένοι τα χέρια τους κάθε φορά που εμείς στεκόμαστε αδιάφοροι προς τις διαδικασίες του συλλόγου, κάθε φορά που είμαστε απόμακροι από τις ανησυχίες και τα προβλήματα του διπλανού, της παρέας, του έτους, της σχολής. Αυτή η αδιαφορία, αυτή η γενικευμένη αδράνεια μας αποτελεί πολιτική επιλογή. Γιατί μπορεί να φοβόμαστε να εκφραστούμε μήπως χρωματιστούμε, μπορεί να κράζουμε και να προβάλλουμε το ,εύγλωττο κατά τα άλλα, σχήμα λόγου-μότο, ‘σκατά στις παρατάξεις’, αλλά αυτή η ακριβώς η στάση μας αποτελεί πολιτική θέση, αποτελεί χρωμάτισμα. Προσφέρει μοναδική ευκαιρία σε προσωπικότητες μετριότατου βεληνεκούς και νοσηρής προσωπικότητας να αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς.

Αν θέλουμε η μοίρα μας να ορίζεται από την κυβέρνηση, από κάθε είδους συμβούλιο, από την κάθε ΔΑΠ και ΠΑΣΠ με ότι αυτό συνεπάγεται, τότε μπράβο μας συνάδελφοι. Έχουμε επιλέξει το σωστό δρόμο. Ας αποχαιρετήσουμε τις δωρεάν σπουδές που αξιώνουμε και δικαιούμαστε, τα πτυχία με επαγγελματικό αντίκρισμα, τα μελλοντικά εργατικά μας δικαιώματα. Ας αποχαιρετήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια και ας καλωσορίσουμε μια νέα καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα με φοιτητές να δολοφονούνται, με ανεργία στο 67%, με βιβλία που κοστίζουν 50 και 60 ευρώ, με καθηγητική αυθαιρεσία. Γιατί μόνο σε αυτήν την καθημερινότητα έχουν θέση τα νέα αφεντικά της ανώτατης εκπαίδευσης τους, οι επιχειρηματίες.Τα βιώματα της τελευταίας περιόδου ξεκαθαρίζουν κάθε είδους ψευδαίσθηση. Κανένας από εμάς όσο και αν προσπαθήσει να ξεγελάσει ή να εκμεταλλευτεί το παρών οικοδόμημα δεν θα μπορέσει να επιβιώσει στη νέα κατάσταση που ήδη μας επιβάλλουν. Μήπως όμως είμαστε πολλοί που δεν θέλουμε τα παραπάνω μα περιμένουμε το διπλανό μας, το φίλο μας, τον αριστερό τύπο του έτους να δράσει πρώτος;

Ο καθένας μας σε αυτήν την συγκυρία παίζει ένα κρίσιμο ρόλο. Οφείλει, χρωστάει στον εαυτό του μα και σε τόσους άλλους γύρω του να πάρει θέση μέσα στο σύλλογο του, να εκφραστεί στα πλαίσια της συνέλευσης του, να είναι αυτός που θα υλοποιήσει και θα επιβάλλει μετέπειτα τις αποφάσεις της. Γιατί συνέλευση είμαστε όλοι εμείς. Και εμείς έχουμε ευθύνες για την εικόνα των τελευταίων γενικών συνελεύσεων. Γιατί μια τέτοια απαξιωμένη γενική συνέλευση θέλουν, μια τέτοια περιορισμένη έκφραση του συλλόγου επιδιώκουν για να μην υπάρχει άξιος και σθεναρός αντίλογος κόντρα στις αποφάσεις τους. Και είμαστε εμείς που θα την διαφυλάξουμε και θα την αναβαθμίσουμε. Που θα τη κάνουμε και πάλι όπλο στραμμένο απέναντι στην δολοφονική αυτή πολιτική, στην δικιά τους καθημερινότητα που μας επιβάλλουν.

Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας όπως οι συνάδελφοι στα ΤΕΙ που με συγκροτημένες γενικές συνελεύσεις, ενωμένοι σαν γροθιά, δίνουνε μάχη και μετράνε ήδη νίκες. Με απαρχή την Τετάρτη να δώσουμε ένα πρώτο μήνυμα σε κυβέρνηση, συμβούλιο, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ πως δεν πάμε βήμα πίσω. Πως αυτοί που αποφασίζουν από εδώ και στο εξής είμαστε εμείς.

ΟΛΟΙ/ΕΣ στη Γενική Συνέλευση 20/03

Ανεξάρτητη Αριστερή Παρέμβαση ΕΑΑΚ

Ανακοίνωση για την απόφαση του Συμβουλίου Ιδρύματος

Ακόμα δεν πρόλαβε να συγκροτηθεί καλά καλά το Συμβούλιο Ιδρύματος στο ΕΜΠ και ήδη τα πρώτα χτυπήματα από την πλευρά του μέσω των e-mail που έχει στείλει σε όλους τους φοιτητές δείχνουν τι θα ακολουθήσει. Δεν είχαμε βέβαια και καμία αμφιβολία πάνω στο πώς θα κινηθεί. Είναι οι ίδιοι υποκριτές που «εξελέγησαν δημοκρατικά» μέσω ηλεκτρονικών εκλογών. Είναι οι ίδιοι που από τη μία συνεδριάζουν σε κλειστά κονκλάβια χωρίς να ενημερωθούν οι φοιτητές και από την άλλη σπεύδουν να μας ενημερώσουν για τις αποφάσεις τους που μας αφορούν. Ας δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά τι αποφάσισαν για εμάς αυτοί οι “πεφωτισμένοι”.


Από την απόφαση του Συμβουλίου Ιδρύματος στο ΕΜΠ γίνεται ξεκάθαρο το γεγονός ότι προτεραιότητα όσον αφορά το ΕΜΠ είναι η εναρμόνιση της διοικητικής και ακαδημαΪκής λειτουργίας του ιδρύματος σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά και διεθνή δεδομένα. Κάτι που σημαίνει:


Πολυτεχνείο που δεν θα παρέχει στους αποφοίτους ενιαία πτυχία και δεν θα έχει ενιαίο πρόγραμμα σπουδών, αλλά ατομικούς φακέλους προσόντων ανάλογα με το ποια μαθήματα έχει επιλέξει κάθε φοιτητής και πόσες πιστωτικές μονάδες έχει συμπληρώσει.


Εφαρμογή των διατάξεων της Μπολόνια για 2 κύκλους σπουδών (3+2 ή 4+1 έτη) όπου θα απονέμονται εξειδικευμένοι τίτλοι σπουδών (bachelor και master). Και προφανώς ο δεύτερος κύκλος θα περιλαμβάνει και δίδακτρα αλλά και κομμάτι των φοιτητών θα πετιέται εκτός του 2ου κύκλου.


Πανεπιστήμιο με μηδενικές παροχές προς τους φοιτητές. Τέλος τα δωρεάν συγγράμματα, τέλος η όποια δωρεάν σίτιση και στέγαση των φοιτητών.


Ακόμα πιο δύσκολη καθημερινότητα για το φοιτητή, αφού θα έχουμε υποχρεωτική παρακολούθηση και απουσίες, αλυσίδες μαθημάτων και διαγραφές στο 7ο έτος.


Όσον αφορά το σχέδιο Αθηνά και τις συγχωνεύσεις σχολών το Συμβούλιο είναι και εδώ ξεκάθαρο. Δηλώνει ρητά πως η σημερινή δομή του ΕΜΠ με τις 9 Μονοτμηματικές Σχολές είναι προσωρινή μέχρις ότου Συμβούλιο και Υπουργείο από κοινού να επεξεργαστούν ένα «ορθολογικό» σχέδιο για τη διάρθρωση των σχολών του ιδρύματος!!!


Μας δηλώνουν δηλαδή εκ των προτέρων ότι το σχέδιο Αθηνά μπορεί σε πρώτη φάση να μην αγγίζει το ΕΜΠ, αλλά πολύ σύντομα (μόλις ξεμπερδέψουμε με τα ΤΕΙ και τις οικονομικές- ανθρωπιστικές σχολές) έρχεται και η σειρά μας.


Αν νομίζουν όμως οι κύριοι του Συμβουλίου ότι οι φοιτητές θα κάτσουν με τα χέρια σταυρωμένα απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση που θέλουν να μας επιβάλλουν, είναι γελασμένοι. Από την πλευρά μας μπορούμε να τους δώσουμε μόνο τις εξής υποσχέσεις:


Κανένας δεν πρόκειται να διαλύσει τα πτυχία μας.


Κανένας δεν θα ξεπουλήσει το δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο.


Κανένας δεν θα συγχωνεύσει τις σχολές μας.


Έτσι ακριβώς όπως μπήκαν νύχτα να διοικήσουν το ΕΜΠ, έτσι ακριβώς θα φύγουν κυνηγημένοι από τους φοιτητές






. Ανεξάρτητη Αριστερή Παρέμβαση – ε.α.α.κ.

Μόνο με την αστυνομία και την επίταξη....

O μετασχηματισμός του συστήματος εξουσίας και η κίνησή του προς τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, αποτυπώνεται σε κρατικές επιθέσεις άνευ προηγουμένου. Η στοχοποίηση του ασύλου, οι εκκενώσεις καταλήψεων, οι επιτάξεις ως μέτρο καταστολής απεργιών (ΜΕΤΡΟ, Ναυτεργάτες), ο άγριος βασανισμός αγωνιστών με ξεκάθαρο στόχο τον "παραδειγματισμό" και τον εκφοβισμό, οι κρατικές και παρακρατικές δολοφονικές επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες, είναι φαινόμενα που όλα μαζί συνθέτουν μερικά από τα πιο αιχμηρά σημεία της συνολικής επίθεσης του κράτους.Μιας επίθεσης, που στοχεύει στο σύνολο της κοινωνίας. Με ιδιαίτερη ένταση τον κόσμο των εργαζομένων,των ανέργων και της νεολαίας. Μέσα από τις μειώσεις των μισθών, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, την ποινικοποίηση των λαικών αγώνων και την μηντιακή στοχοποίησή τους, την απαξίωση βασικών κοινωνικών αναγκών και τον αποκλεισμό μεγάλων κομματιών της κοινωνίας από αυτές, το καθεστώς επιβάλλει την κοινωνική εξαθλίωση.

Το κυβερνητικό έργο της διαμόρφωσης ενός κλίματος τρομοκρατίας για το σύνολο του λαϊκού κινήματος και κάθε φωνής αμφισβήτησης της μνημονιακής πολιτικής, της κυβέρνησης και της Τρόικας συνεχίζεται με αυξανόμενη ένταση. Προκειμένου να συνεχιστεί η πολιτική των μνημονίων και της συνεχούς λιτότητας, που βυθίζει την νεολαία και τους εργαζόμενους στη φτώχεια και την ανεργία για να σωθεί το μεγάλο κεφάλαιο, επιχειρείται να καταργηθεί κάθε αυτονόητο δημοκρατικό δικαίωμα του λαού στο να αμφισβητεί, να οργανώνεται και να αγωνίζεται για μια ζωή με αξιοπρέπεια και για το δικαίωμά του να είναι κυρίαρχος στον ίδιο του τον τόπο.

Μια νέα πραγματικότητα θέλει να δημιουργήσει το κράτος. Την πραγματικότητα του «Νόμου και της Τάξης» που διαλύει, βασανίζει, εκθέτει, χτυπάει ότι είναι αδύναμο ή ότι θεωρεί εχθρό του καθεστώτος και υπερασπίζεται τους ισχυρούς και τους πλούσιους. Την ίδια ώρα που οι μεγαλοβιομήχανοι, οι εφοπλιστές και οι διεφθαρμένοι πολιτικοί απολαμβάνουν διαρκή ασυλία, οι οροθετικές ιερόδουλες διαπομπεύονται, οι μετανάστες δολοφονούνται στα ανθρωποκυνηγητά τις αστυνομίας και των φασιστικών οργανώσεων, και οι συλληφθέντες βασανίζονται. Και να μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι οι ίδιες πρακτικές θα χρησιμοποιηθούν και στους αγωνιστές των κινημάτων, τους απεργούς, όλους όσους θα βρεθούν στο δρόμο τους ενάντια στην καταστροφή της χώρας και της ζωή μας, όπως έδειξε η πρόσφατη σύλληψη και ξυλοδαρμός των εργαζομένων του ΠΑΜΕ.  

Γνωρίζουν όμως, πως στην κοινωνία του 26% των ανέργων, των χιλιάδων ανασφάλιστων και επισφαλώς εργαζομένων, το πρόβλημα δεν είναι η απεργία στο μετρό και των ναυτεργατών. Γνωρίζουν, πως ο κόσμος σιγά σιγά καταλαβαίνει ότι, το τι είναι νόμιμο και τι παράνομο δεν έχει καμία σημασία όταν νόμος, είναι αυτά που νομοθετεί η εκάστοτε δράκα που κυβερνάει και πως κάποια στιγμή θα έρθει η συλλογική απάντηση που τους αντιστοιχεί.

Τίποτα δεν τους έχει απομείνει. Μας ζητάνε να ζήσουμε σα δούλοι. Κάνουν το μόνο που μπορούν : ΒΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ.

Ως πολιτική δύναμη μέσα στη σχολή, δεν μπορούμε να μην εντάξουμε τις επιθέσεις που δέχονται οι απεργίες, στην ευρύτερη επίθεση που δέχεται οτιδήποτε αποτελεί εστία αντίστασης στην εξαθλίωση και την εξατομίκευση. Σε αντίθεση με τα φερέφωνα της τρικομματικής κυβέρνησης μέσα στις σχολές (ΔΑΠ-ΠΑΣΠ) , εμείς πιστεύουμε ότι από την κατάργηση του ασύλου μέχρι την καταστολή των απεργιών, το πρόταγμα της συλλογικοποίησης και της αντίστασης είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Χθες ήταν αυτοί, αύριο θα είμαστε εμείς. Ο καθένας και η καθεμία από την θέση που βρίσκεται, δε μπορεί να μην αναγνωρίζει τον εαυτό του ως μέρος μιας συνολικότερης εικόνας. Η σιωπή και η αδράνεια (που προσπαθούν να επιβάλλουν στο σύλλογο ΔΑΠ και ΠΑΣΠ) σημαίνουν συνενοχή. Μόνο με ένα μαζικό κίνημα στο πλάι των εργαζομένων, το οποίο θα είναι οργανωμένο από τα κάτω, θα καταφέρουμε να ρίξουμε την κυβέρνηση του αυταρχισμού και της καταστολής.

ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΈΡΙΑ ΑΠΟ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ

Σχέδιο «Αθηνά» Ή αλλιώς, πώς να διαλύσετε το Δημόσιο και Δωρεάν Πανεπιστήμιο

 Οι αλλαγές που προσπαθούν να επιβληθούν στο χώρο της εκπαίδευσης τα τελευταία δύο χρόνια έχουν μια μεγάλη διαφοροποίηση σε σχέση με παλιότερα: δεν προσπαθούν απλώς να αλλάξουν κάποιες δραστηριότητες (πολλές φορές ίσως και δευτερεύουσες) αλλά επιδιώκουν να αλλάξουν ριζικά το ρόλο του πανεπιστημίου. Προσπαθούν δηλαδή να διαλύσουν το πανεπιστήμιο που ξέρουμε και στη θέση του να φέρουν ένα άλλο, εντελώς διαφορετικό και πολύ πιο εναρμονισμένο στις ανάγκες της αγοράς και των “από πάνω”. Επιδιώκουν να δημιουργήσουν ένα πανεπιστήμιο, οι απόφοιτοι του οποίου δεν θα έχουν καμία επαγγελματική προοπτική, καμία φωνή αντίθετη με τα σχέδια του υπουργείου δεν θα μπορεί να υψωθεί, οι φοιτητικές παροχές θα είναι μηδαμινές και τη διοίκηση θα αναλάβουν επιχειρηματίες και καναλάρχες.

Αυτές τις κατευθύνσεις ήθελε να εξυπηρετήσει ο νόμος Διαμαντοπούλου πριν δύο χρόνια, που ανατράπηκε κάτω από τις μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις και καταλήψεις. Το ίδιο προσπαθεί και ο νόμος Αρβανιτόπουλου, εξειδίκευση του ν. Διαμαντοπούλου, που με χουντικό τρόπο διόρισε τα Συμβούλια Διοίκησης σε όλα τα ιδρύματα της χώρας και είναι πραγματικό διακύβευμα το αν θα μπορέσουν, ή μάλλον αν θα τους αφήσουμε να μας διοικήσουν. Συνέχεια και αποκορύφωση των παραπάνω αποτελεί αυτή τη στιγμή το σχέδιο «Αθηνά» και περιλαμβάνει μια σειρά αλλαγών όπως κλείσιμο και διοικητικές-ακαδημαϊκές συγχωνεύσεις σχολών, μεταφορές σχολών σε άλλες πόλεις και μεταφορές φοιτητών σε σχολές με άλλο αντικείμενο. Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά.

Σε πρώτη φάση το σχέδιο Αθηνά, επιδιώκει να συγχωνεύσει διοικητικά και ακαδημαϊκά κάποια τμήματα των ΤΕΙ με παρόμοια (και πολυδιασπασμένα γνωστικά αντικείμενα), παρουσιάζοντας το σαν μία κίνηση εξορθολογισμού της ανώτατης εκπαίδευσης. Να κλείσουν δηλαδή όσα τμήματα δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της παραγωγής και να συμμαζέψουμε τα περιττά έξοδα. Επίσης συγχωνεύει διοικητικά μια σειρά από μεγάλα πανεπιστήμια της χώρας, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το λεγόμενο Αδαμάντιος Κοραής που περιλαμβάνει όλες τις σχολές από ΝΟΠΕ ( πλην Νομικής), ΑΣΟΕΕ, ΠΑΠΕΙ, Πάντειο, Χαροκόπειο και Γεωπονικό Πανεπιστήμιο. Με αυτό τον τρόπο είναι προφανές ότι όλες οι σχολές θα υποβαθμιστούν τόσο διοικητικά όσο και ακαδημαϊκά με τις απολύσεις διοικητικού και χαμηλόβαθμου διδακτικού προσωπικού, με τους 407 να αποτελούν μόνο την αρχή, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη την ήδη μηδαμινή χρηματοδότηση των ιδρυμάτων και το γεγονός ότι δεν μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες (βιβλία, εργαστήρια κτλ). Ταυτόχρονα όλες οι σχολές που συγχωνεύονται, πιέζονται να εναρμονιστούν με την πιο αναδιαρθρωμένη, δηλαδή απαξιώνονται με έναν τρόπο και οι τίτλοι σπουδών που αποδίδουν, αφού εξισώνονται προς τα κάτω. Για παράδειγμα τα πτυχία οικονομολόγων που αποδίδονται από τις αντίστοιχες σχολές των ΑΣΟΕΕ και ΠΑΠΕΙ, εξισώνονται στην πράξη με τα πτυχία της Παντείου, που έχουν μηδαμινά επαγγελματικά δικαιώματα και εργασιακή προοπτική. Ταυτόχρονα μια σειρά τμημάτων μεταφέρονται σε άλλες πόλεις (πχ ΤΕΙ Πάτρας στο Μεσολόγγι, τμήματα του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης στις Σέρρες) που συνεπάγεται μεγάλες αλλαγές στην καθημερινότητα των φοιτητών αλλά και του κόστους των σπουδών τους.

Σε δεύτερη φάση, η λογική του σχεδίου Αθηνά (με κάποια άλλη αντίστοιχη ονομασία) θα χτυπήσει την πόρτα και των ιδρυμάτων που δεν θίγονται άμεσα αυτή τη στιγμή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ΕΜΠ που δεν συγχωνεύεται με κάποιο ίδρυμα, αλλά παραμένει ενεργή η κουβέντα για συνένωση των σχολών, και η ρευστοποίηση των πτυχίων μέσω της διάσπασης σε δύο κύκλους σπουδών και του ατομικού φακέλου προσόντων.

Αν θέλουμε να δούμε τη γενική εικόνα που έρχεται να επιβάλλει το σχέδιο Αθηνά στο ελληνικό πανεπιστήμιο, αυτή έχει διπλό ρόλο. Από τη μία προσπαθεί να δημιουργήσει μια τριτοβάθμια εκπαίδευση πολύ πιο συρρικνωμένη, με μεγάλο κομμάτι των υποψηφίων να μένει εκτός και να στρέφεται στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, των οποίων η νομιμοποίηση μεθοδεύτηκε με πολύ προσοχή από τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων. Από την άλλη έρχεται να δημιουργήσει σχολές δύο ταχυτήτων: σχολές ελίτ που θα καλούνται να στελεχώσουν τις ανώτερες θέσεις στην αλυσίδα της παραγωγής, και σχολές “πληβείων” που θα λειτουργούν συμπληρωματικά- επικουρικά προς τις πρώτες ή ως προς τις ιδιωτικές. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως οι σχολές που δεν τις ακουμπά ο συγκεκριμένος νόμος θα τη βγάλουν καθαρή αφού σε δεύτερο χρόνο θα αντιμετωπίσουν τέτοια ζητήματα, όπως ακριβώς έγινε με την αναδιάρθρωση στην τοπική αυτοδιοίκηση: αρχικά με το πρόσχημα του εξορθολογισμού και της περικοπής των μη αναγκαίων δαπανών καταργήθηκαν ενώθηκαν κάποιοι δήμοι και κοινότητες και σε δεύτερη φάση με τον Καλλικράτη ισοπεδώθηκαν μια σειρά από υπηρεσίες, κλείσανε σχολεία και νοσοκομεία, απολύθηκαν εργαζόμενοι και ιδιωτικοποιήθηκαν μια σειρά από λειτουργίες των δήμων. Με αυτή την έννοια αλλά και αντιλαμβανόμενοι τη συνολικότερη κατάσταση της κοινωνικής πραγματικότητας (ότι δηλαδή με την ανεργία που επικρατεί δεν θα βγούμε μια ελίτ στελεχών αλλά μια ελίτ ανέργων), η θέση μας είναι στο πλευρό των συμφοιτητών μας που πλήτονται άμεσα από τα σχέδια του υπουργείου και θα πρέπει άμεσα να βρεθούν σε θέσεις μάχης.

Γι αυτούς τους λόγους, πρέπει να είμαστε πλήρως συνειδητοποιημένοι γύρω από την πολιτική του Υπουργείου, που αυτό το διάστημα αφάνειας σχεδόν κάθε μορφής κινήματος προσπαθεί να προχωρήσει το στρατηγικό του σχέδιο για διάλυση κάθε μορφής κοινωνικών παροχών. Μέσα σε αυτό το κλίμα πρέπει να βλέπουμε την κίνησή του Υπουργείου, και να την συνδέουμε με την γενικότερη αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση. Συγκεκριμένα, η ψήφηση του Σχεδίου συνδέεται άμμεσα με την μεταρρύθμιση στην 2οβάθμια εκπαίδευση, που προωθεί ένα νέο λύκειο, ένα θεσμό που θα πιέζει για περισσότερη εξειδίκευση και από πιο νωρίς, κάτι που σε καμμία περίπτωση δε συμβαδίζει με τις κοινωνικές ανάγκες και απαιτήσεις.

Μοναδική διέξοδο δίνει η έμπρακτη αλλυλεγγύη στους φοιτητές που πλήττονται άμεσα, όχι μόνο γιατί το υπουργείο με το σχέδιο Αθηνά ανατρέπει τις σπουδές τους, αλλάζοντας τους χώρο και αντικείμενο σπουδών, υποβιβάζει τα πτυχία τους, ούτε μόνο γιατί αυτό έρχεται να πλήξει μελλοντικά κι εμάς που φοιτούμε σε ιδρύματα τα οποία φαινομενικά δεν αγγίζει αυτό το σχέδιο, αλλά γιατί δεν ανεχόμαστε στο όνομα της οικονομίας και με αγοραίους νόμους να θυσιάζεται η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Το “πρόβλημα” εξάλλου δεν είναι ότι για την ανεργία ευθύνονται ο μεγάλος αριθμός σχολών και φοιτητών που δεν μπορεί να απορροφήσει η παραγωγή, αλλά η πολιτική των κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θέλουν τη γενιά μας μια γενιά ανέργων, που θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για μια δουλειά με μισθό των 500 ευρώ, που δεν θα έχει καμία συλλογική κατοχύρωση και αναπαράσταση, που τελικά θα ζήσει πολύ χειρότερα από την προηγούμενη.

Απέναντι στη χυδαία αυτή επίθεση του υπουργείου όμως η απάντηση από την πλευρά των φοιτητικών συλλόγων πρέπει να είναι τόσο άμεση όσο και δυναμική. Ήδη σε μια σειρά σχολών έχουν γίνει (μέσα σε περίοδο εξεταστικής) ένας γύρος συνελεύσεων και τα πρώτα σημάδια ενός νέου, δυναμικού και ανατρεπτικού φοιτητικού κινήματος έχουν αρχίσει να φαίνονται. Ήδη τα ΤΕΙ Πάτρας και Θεσσαλονίκης βρίσκονται σε κινητοποιήσεις και συνελεύσεις έχουν καλεστεί σε όλα τα μεγάλα ιδρύματα που πλήττονται άμεσα.

Όμως το βάρος της ανατροπής του σχεδίου Αθηνά, δεν πέφτει μόνο στις πλάτες των φοιτητών των σχολών αυτών. Οι επόμενοι που θα έρθει να πλήξει είμαστε εμείς και κανείς άλλος. Είναι αναγκαίο και για εμάς να συνεδριάσει δικός μας σύλλογος γύρω από αυτό το νόμο και να οργανώσουμε τη δική μας θωράκιση απέναντι στα σχέδια του υπουργείου αλλά και να βρεθούμε οργανικά δεμένοι στο πλευρό των συναδέλφων μας από τα άλλα ιδρύματα.

Να δώσουμε όλοι μαζί αυτή τη δύσκολη μάχη, με όπλα μας την αλληλεγγύη και τον ανυποχώρητο αγώνα διαρκείας, κόντρα στη λογική του ατομισμού και του “παρτακισμού” και με τη σιγουριά ότι θα βγούμε κερδισμένοι, όπως τόσες φορές στο παρελθόν και θα γίνουμε ο χειρότερος εφιάλτης αυτών που θέλουν να διαλύσουν το παρόν και το μέλλον μας.

ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Σε καιρούς που βιώνουμε την σκληρότερη επίθεση του κεφαλαίου, την ώρα που οι κυβερνήσεις επιλέγουν την διάλυση κάθε εργατικής κατοχύρωσης με το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων να πέφτει όλο και περισσότερο, η κυβέρνηση έκανε ακόμα ένα βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση χρησιμοποιώντας την αστυνομία για να καταπατήσει το φοιτητικό άσυλο. Κατά τη διάρκεια των γιορτών με πρόσχημα την παρουσία μικροπωλητών , η αστυνομία καταπάτησε το άσυλο και εισέβαλε σε πολιτικά στέκια και σε κινηματικό ραδιοφωνικό σταθμό που λειτουργούσε στην ΑΣΟΕΕ. Σε σύνδεση με την έφοδο και εκκένωση της Βίλλα Αμαλίας ,φανερώνουν την πρόθεση του κράτους να στοχοποιήσει πολιτικούς χώρους με κινηματική δράση. Τα επιχειρήματα περί «πάταξης του παραεμπορίου» δεν μπορούν να πείσουν ούτε τους πιο εύπιστους  καθώς η επιχείρηση ουσιαστικά ήταν η  εισβολή σε στέκια πολιτικών χώρων, και η μετέπειτα δημοσίευση-κατάσχεση υλικού που βρισκόταν εκεί. Η συγκεκριμένη επίθεση συνοδεύτηκε κι από μία καλά συντονισμένη επίθεση των κυρίαρχων ΜΜΕ που έσπευσαν αμέσως να μιλήσουν για το «άσυλο ανομίας, άντρο του παραεμπορίου και των κουκουλοφόρων» προσπαθώντας να σπιλώσουν για ακόμα μία φορά τόσο το Άσυλο όσο και πολύ περισσότερο τους επικείμενους αγώνες που τρέμουν μην αναπτυχθούν καθώς είναι κι οι μόνοι που μπορούν να βάλουν φρένο στην επίθεση που από κοινού εξαπολύουν κυβέρνηση-ΕΕ-ΜΜΕ-κεφάλαιο. Ταυτόχρονα δημιουργείται για ακόμη μια φορά η εντύπωση πως υπεύθυνοι για την ανομία είναι οι μικροπωλητές μετανάστες, χρησιμοποιώντας τους για εξαλαστήριο θύμα το κομμάτι της εργατικής τάξης που είναι πιο ανήμπορο να απαντήσει. Μιας και η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ ψάχνουνε τόσο επίμονα τους υπαίτιους της κρίσης θα μπορούσαμε να συνδράμουμε στην αναζήτηση. Οι ιδιοκτήτες των μεγαλύτερων τηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων φιγουράρουν στη λίστα Λαγκάρντ, ενώ τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού κεφαλαίου (π.χ Βγενόπουλος,Μάνεσης) δηλώνουν ετήσιο εισόδημα 20χιλ ευρώ. Η αστυνομία για άλλη μια φορά δείχνει τον ρόλο της, όχι να καταπατά την ανομία αλλα να εργάζεται στη βάση της καταπάτησης των εργατικών διεκδικήσεων. Η συγκυρία στην οποία επέλεξαν να εισβάλουν στην ΑΣΟΕΕ, δηλαδή κατα τη διάρκεια της απουσίας φοιτητών και κινηματικής δράσης , δείχνει οτι η κυβέρνηση φοβάται την οργή των φοιτητών σε μια τόσο ασταθή περίοδο. Όπως έγινε και το καλοκαίρι του ’11 με τη ψήφιση του νόμου Διαμαντοπούλου. Στα πλαίσια αυτού του νόμου η κυβέρνηση επιτίθεται ξεκάθαρα στο φοιτητικό άσυλο ,χώρο ελεύθερης διακίνησης ιδεών και κοινωνικών αγώνων. Εμείς αναγνωρίζοντας την θέση μας στην σημερινή κοινωνία οφείλουμε να καταδικάσουμε οποιαδήποτε τέτοιου χαρακτήρα κίνηση και να απαντήσουμε στην κυβέρνηση ότι: ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ, ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

39 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο

ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΣΤΙΣ 11/10 ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΝΕΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Την περασμένη Πέμπτη πραγματοποιήθηκε η πρώτη Γενική Συνέλευση του φοιτητικού μας συλλόγου, όπου ψηφίστηκε το πλαίσιο της ΔΑΠ, ένα πλαίσιο με μοναδικό αίτημα-μπούλετ την ανοιχτή σχολή, χωρία καμία άλλη αναφορά στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και τη σημασία των ημερών αυτών για την πραγματοποίησή της, γεγονός μάλλον αντιφατικό αν αναλογιστούμε ότι οι συνάδελφοι της ΔΑΠ “δεν επιθυμούν το Νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου”... Βέβαια, για το αποτέλεσμα αυτό ευθύνεται και η επιλογή της ΑΡ.ΕΝ. να διαφοροποιηθεί με κάθε τρόπο από την ΕΑΑΚ, υιοθετώντας μια αδιάλλακτη στάση, σε αντίθεση με αυτό που έκανε στις υπόλοιπες σχολές και  με αποτέλεσμα να μην καταφέρουμε να συνθέσουμε και να κατεβάσουμε ένα πραγματικά αγωνιστικό και ενωτικό πλαίσιο, όπως συνέβαινε πάντα, αλλά να κατέβουν δύο διαφορετικά πλαίσια και να παραχωρηθεί έτσι στην ουσία η συνέλευση στη ΔΑΠ...

            Ωστόσο, διανύουμε την πιο κρίσιμη περίοδο που θα καθορίσει τα χαρακτηριστικά του πανεπιστημίου στο οποίο θα σπουδάζουμε. Η προσπάθεια διάλυσης του δημοσίου και δωρεάν πανεπιστημίου από πλευράς υπουργείου είναι πιο έντονη από ποτέ με αποκορύφωμα πρώτον την οικονομική αφαίμαξη των πανεπιστημίων, σε συνέχεια της αφαίμαξης της κοινωνίας που επιβάλλει η τρόικα, με την ψήφιση των 11,5 δις και δεύτερον τη συγκρότηση των Συμβουλίων Ιδρύματος, τα οποία θα επιβάλλουν-ως άλλη τρόικα- το “Μνημόνιο” στην εκπαίδευση. Εμείς θεωρούμε ότι πρέπει να εμποδιστεί με κάθε τρόπο η εκλογή των Σ.Ι με κατειλημμένες σχολές και κατειλημμένη Πρυτανεία μέχρι τις 25 Οκτωβρίου, που είναι η τελική ημερομηνία για την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Δεν τρέφουμε αυταπάτες, τα Σ.Ι εν τέλει θα διοριστούν (τελείως πραξικοπηματικά!) αλλά στόχος μας είναι να αποτελέσουν όργανα πλήρως απονομιμοποιημένα, ανεπιθύμητα και ξένα ως προς την πανεπιστημιακή κοινότητα και τους φοιτητές πιο συγκεκριμένα και οι τωρινές κινητοποιήσεις μας να αποτελέσουν την αφετηρία για την πλήρη απαξίωσή τους. Ήδη οι υπόλοιποι φοιτητικοί σύλλογοι του ΕΜΠ μέσα από Γ.Σ έχουν πάρει αγωνιστικές αποφάσεις, τελούν υπό κατάληψη και καλούνται να επανασυνεδριάσουν αυτή τη βδομάδα για να κλιμακωθεί ο αγώνας μας ενόψει δύο πολύ σημαντικών κόμβων,

•   Τη γενική απεργία στις 18-10 και την πορεία ενάντια στα νέα μέτρα, των 11,5 δις, στην οποία εμείς οι φοιτητές θα πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά, παλεύοντας μαζί με τους εργαζομένους για τη ανατροπή της πολιτικής της αφαίμαξης του λαού, αλλά και αναδεικνύοντας το ζήτημα της 3βάθμιας εκπαίδευσης ως πανκοινωνικό

•  Τη διεξαγωγή της εκλογής των Σ.Ι για το ΕΜΠ στις 25-10, αλλά και σε μια σειρά άλλων ιδρυμάτων μέχρι τότε.

Ο φοιτητικός σύλλογος πολιτικών μηχανικών δεν θα πρέπει να μείνει ανενεργός, αλλά να έρθει σε συντονισμό με τις υπόλοιπες σχολές και γι'αυτό καλούμε σε συλλογή υπογραφών για νέα Γ.Σ την Τετάρτη 17-10 (εξάλλου η καθαρή πλειοψηφία όσων ψήφισαν στη συνέλευση επιθυμούν να ξανασυνεδριάσει ο σύλλογος). Καλούμε ακριβώς γιατί σε αντίθεση με τις “υπεύθυνες δυνάμεις” της σχολής αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα σε αυτή τη συγκυρία να μην επιλέξουμε τον εύκολο-ατομικό δρόμο, αλλά το συλλογικό, ο οποίος εν τέλει είναι και ο μόνος νικηφόρος.

            Ένας ψύχραιμος απολογισμός, εξάλλου, των περυσινών κινητοποιήσεών μας, όταν 300 σχολές πανελλαδικά συντονίστηκαν και έκλεισαν με κατάληψη, δείχνει ότι οι μαζικές  Γ. Συνελεύσεις μας και οι καταλήψεις, αμέσως μόλις ο νόμος Διαμαντοπούλου ψηφίστηκε, οδήγησαν στην πλήρη απονομιμοποίησή του έτσι ώστε να διατηρηθεί ανενεργός για έναν ολόκληρο χρόνο και για να έρθει ξανά στο προσκήνιο χρειάστηκε να ξαναψηφιστεί φέτος το καλοκαίρι(!!!). Εξάλλου, και η ιστορία του φοιτητικού κινήματος έχει δείξει ότι με αυτά τα μέσα πάλης έχουμε καταφέρει να πετύχουμε σημαντικές νίκες.

            Το γεγονός αυτό δείχνει σε αυτούς που τρομοκρατούν για χαμένα μαθήματα και χαμένο καλοκαίρι και προβάλουν το επιχείρημα ότι δεν χρειάζεται να ξεβολευτεί ο φοιτητής, αφού δεν πρόκειται να κερδίσει, πόσο αυταπατώνται και εξαπατούν και τους συναδέλφους τους...Είναι οι ίδιοι που θέλουν να φιμώνουν το Φοιτητικό Σύλλογο και οι οποίοι θα επικαλεστούν στρεβλά την “πλειοψηφία”. Δεν θα πρέπει να μπούμε στη συζήτηση στην οποία θέλουν να μας παρασύρουν τα τσιράκια της κυβέρνησης και της τρόικας, η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ, περί “παράνομων” συνελεύσεων. Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι αν συγκεντρωθεί αριθμός ίσος με την απαρτία μπορεί να παρθεί απόφαση.

            Τέλος, για εμάς είναι ξεκάθαρο το εξής: Οφείλουμε στο μέλλον του δημόσιου, δωρεάν και δημοκρατικού πανεπιστημίου, αλλά και συνολικά στο μέλλον μας ως νεολαία και αυριανοί εργαζόμενοι, να σηκώσουμε τώρα το γάντι της αντιπαράθεσης!!! Να γίνουμε η γενιά της ανατροπής!!!

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 17/10 ΣΤΙΣ 12:30 ΣΤΟ αμφ.1