Προεκλογικό Κουίζ: Πόσοι και ποιοί είναι οι σωτήρες λαού και νεολαίας;

Σε πυρετώδεις προεκλογικούς ρυθμούς κινείται η χώρα τα τελευταία 5 χρόνια…  Αυτοί οι ρυθμοί κλιμακώθηκαν το τελευταίο 25ήμερο με την κυβέρνηση να διαπιστώνει σε μία επιφοίτηση του αγίου πνεύματος πως δεν τη βγαίνουν τα μνημονιακά κουκιά των βουλευτών για να βγάλει Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και αναγκάστηκε προς μεγάλη της απογοήτευση να προκηρύξει εθνικές εκλογές, οι οποίες φέρνουν το χάος, μπλοκάρουν τη φρενήρη ανάπτυξη της χώρας και παίζουν στα ζάρια τη μοίρα και τις θυσίες του ελληνικού λαού. Αναγκαζόμαστε λοιπόν εκεί που όλα πήγαιναν ρολόι, τα προβλήματα όλο και μειώνονταν και η απαλλαγή από μνημόνια, χρέος και αντεργατικά μέτρα ήταν δεδομένη, να μπούμε σε μια διαδικασία εκλογών για να διαλέξουμε σωτήρα που ή θα αλλάξει σε μία μέρα τα πάντα, διαγράφοντας τάχα μνημόνια και πετυχαίνοντας μια Ευρωπαϊκή Ένωση των Λαών ή θα μας πει τη δική του αλήθεια, κατά τα λεγόμενα της ΝΔ, και με την εγγύηση του συνομιλητή του Θεού Αντώνη Σαμαρά η χώρα θα συνεχίσει να είναι επιβάτης στο τρένο της ανάπτυξης. Ας δούμε όμως τους υποψήφιους:

Α) Ο ΠΑΤΗΡ…                        

Η ακροδεξιά ρητορεία και η εκστρατεία τρομουστερίας της Νέας Δημοκρατίας γύρω από την δήθεν χρεωκοπία και τη διάλυση των πάντων σε περίπτωση κυβερνητικής αλλαγής δεν είναι καθόλου τυχαία. Είτε επικαλούμενοι το δόγμα της εθνικής ασφάλειας και μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, είτε ανασύροντας τη θεωρία των 2 άκρων και τη ρητορεία του κομμουνιστικού κινδύνου, είτε χαϊδεύοντας τα αυτιά σε στρατό και αστυνομία αναδεικνύοντας τους ως το βασικό του ακροατήριο στοχεύουν στο να συσπειρώσουν ψήφους από όλο τον ακροδεξιό-φασιστικό συρφετό και να αναδειχθούν ως κυρίαρχος αντιδραστικός πόλος. Κυρίαρχο επίσης στοιχείο οι μισάνθρωπες δηλώσεις εναντίον των μεταναστών και η αποθέωση του τείχους του Έβρου ως επιτομή της εθνικής ομαλότητας. Μια ομαλότητα που συνοψίζεται σε επιχειρήματα του τύπου Νέα Δημοκρατία η χρεωκοπία, Σαμαράς ή χάος, Ευρω-μονόδρομος ή ‘‘καταστροφή της χώρας’’. Αυτή η ακροδεξιά ρητορεία είναι το απαραίτητο περιτύλιγμα του δόγματος νόμος και τάξη ,που εδώ και 2,5 χρόνια εφαρμόζει η συγκυβέρνηση, ως αναγκαίο συνοδευτικό της σωρείας αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων. Συγκεκριμένα, πιστή πάντα στις επιταγές κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ, η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με μια σειρά μέτρων πραγματοποιεί μια βάρβαρη επίθεση στον κόσμο της εργασίας μα και τη νεολαία η οποία πάντα συνοδεύεται με καταστολή των κινητοποιήσεων. Χαρακτηριστικά πρόσφατα παραδείγματα η ψήφιση του νέου προϋπολογισμού παρέα με τον αντιαπεργιακό νόμο που αποτελεί προληπτικό χτύπημα στο εργατικό κίνημα για να μην έχει περιθώρια αντίδρασης και οι ημέρες και τα έργα του πολέμιου των κομμάτων πρύτανη Φορτσάκη που αγωνίστηκε για τη διάλυση των φοιτητικών συλλόγων και το πώς θα κάνει τα πανεπιστήμιο ελκυστικό σε επιχειρήσεις και τις δυνάμεις των ΜΑΤ. Για όλα αυτά επιβραβεύεται και ηγείται της προσπάθειας της ΝΔ όντας επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Με όλο αυτό το ακροδεξιό παραλήρημα ενισχύονται οι εθνικιστικές και φασιστικές ιδέες και ιδεολογήματα που προωθεί και το αδελφό κόμμα, το συγκοινωνούν δοχείο της Νέας Δημοκρατίας, οι ναζί της Χρυσής Αυγής. Μπορεί τα στελέχη της να βρίσκονται σε προσωρινή κράτηση, μπορεί εκλογικά το κοινό αυτό να συσπειρωθεί γύρω από τη Νέα Δημοκρατία, παρόλα αυτά η ναζιστική συμμορία παραμένει λύση ανάγκης για το σύστημα, τους εργοδότες και το κεφάλαιο. Καθόλου τυχαία η εισχώρηση τους σε α στυνομία και στρατό και η υπαρκτή πλέον απειλή να λειτουργήσουν ως βαθύ κράτος απέναντι σε αγωνιστές, κομμουνιστές και κίνημα.

Β) Ο ΥΙΟΣ…

Στο ίδιο ακριβώς μότο, προφανώς, κινείται και το ΠΑΣΟΚ, το οποίο κατακερματίζεται σε Ποτάμια και Κινήματα, προσπαθώντας έτσι να σώσει τις “καρέκλες” ενός πολιτικού προσωπικού που μόνο ο όρος “σαπίλα” μπορεί να χαρακτηρίσει. Λίγο πιο συγκεκριμένα, το Ποτάμι αποτελεί πολιτικό εκφραστή μεγάλων τοπικών αστικών συμφερόντων με μια θολή ρητορεία που δεν προτείνει τίποτα ουσιαστικό για να απαντήσει στις ανάγκες λαού και νεολαίας ενώ αποδέχεται πλήρως την πολιτική που προτάσσει κυβέρνηση και κεφάλαιο.

Ντύνει την πρόταση τους με νέο γιορτινό περιτύλιγμα, λίγο πιο νεανικό λίγο πιο ‘‘ακομμάτιστο’’ για να εντάξει κάτω από το στέγαστρο της πολιτικής των λίγων τα αντανακλαστικά όλων όσων έχουν σιχαθεί τα κόμματα της συγκυβέρνησης και τις πρακτικές τους για να μην στραφούν σε επικίνδυνη για αυτούς κατεύθυνση.

Γ) ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ…

Στο ίδιο παιχνίδι βέβαια, έχει εμπλακεί και ο “αντιμνημονιακός” ΣΥΡΙΖΑ. Αποδέχεται πλήρως τους πυλώνες της αστικής στρατηγικής ΕΕ-ΝΑΤΟ ενώ ε πιλέγει να μην  έρθει σε καμία σύγκρουση με τα εγχώρια επιχειρηματικά συμφέροντα, με τους ντόπιους μεγαλοεργοδότες και τα κέρδη τους. Με μια ρητορεία “25 ψηφιζουμε - 26 φεύγουν” και με το “πρόγραμμα της Θεσαλονίκης” να μας υπόσχεται διαπραγμάτευση με τη τρόικα και τα τσιράκια της, έχει θέσει το ψευτοδίπολο του “ΣΥΡΙΖΑ ή μνημόνιο” ξεχνώντας να απαντήσει σε μια σειρά κομβικών ανησυχιών λαού και νεολαίας. Είτε πρόκειται για το νέο πακέτο μέτρων που θα πρέπει να πάρει η οποιαδήποτε κυβέρνηση μέχρι τα τέλη του Φλεβάρη, σύμφωνα πάντα με τις επιταγες της Ε.Ε., είτε πρόκειται για το ρόλο και τη δράση των σωμάτων της αστυνομίας (βλέπε ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ), είτε για το πώς θα ικανοποιήσει τις ανάγκες των εργαζομένων για μισθούς, συμβάσεις, ασφάλιση μέσα στα πλαίσια που ορίζει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής.  Στην ουσία μπορεί να υπόσχεται αναιμικά μέτρα ανάσχεσης της ακραίας φτώχειας μα το συμπέρασμα θα εξακολουθεί να είναι μια κρίση που συνεχίζει να φορτώνεται στις πλάτες όλων μας χωρίς το κεφάλαιο να χάσει σε χρήμα κι εξουσία!

Ταυτόχρονα, σπρώχνει και αυτός, τον κόσμο της εργασίας και το λαό σε μια λογική ανάθεσης και εκλογικής αναμονής, ξεχνώντας ότι η πραγματική αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο όταν ο ίδιο ο λαός, πάρει τη κατάσταση στα χέρια του και να ορίσει αυτός τις εξελίξεις.

Εμείς όμως δεν πιστεύουμε σε Θεούς, μεσσίες και σωτήρες, είτε δεξιάς είτε αριστερής κοπής:

Για μας, το διακύβευμα των εκλογών δεν είναι άλλο από την ενίσχυση από την άλλη κιόλας μέρας των αγώνων και της οργάνωσης του λαού και της νεολαίας για την ουσιαστική εξυπηρέτηση των συμφερόντων και των αναγκών της πληττόμενης πλειοψηφίας. Γιατί "χρήσιμη ψήφος" δεν είναι αυτή που θα αναδείξει μία κυβέρνηση, αλλα αυτή που ενισχύει εργαζόμενους και νεολαία, που ενισχύει τη λογική της ρήξης και της ανατροπής του συστήματος, της συνολικής αλλαγή της πολιτικής. Δεν έχουμε καμιά αυταπάτη για την όποια αλλαγή του διαχειριστή της ίδιας κατάστασης. Δεν μας αρκεί όμως ούτε η γραμμή της ηττοπάθειας του ΚΚΕ, που θέλει το λαό να παλεύει για τα “μικρά”, για αιτήματα μόνο οικονομικής φύσεως και πολιτική αντιπαράθεση να κάνει μόνο το κόμμα. Εμείς πιστεύουμε πως το ίδιο το εργατικό - λαϊκό κίνημα μπορεί και πρέπει να παράγει πολιτική, να φτιάχνει τα δικά του όργανα επιβολής της δικιάς του εξουσίας, να τσακίζει το φασισμό στις γειτονιές και τους χώρους εργασίας, να αντιπαλεύει κάθε μορφή εργοδοτικής τρομοκρατίας. Να δημιουργήσουμε το δικό μας δρόμο χωρίς μνημόνια και τρόικες, με διαγραφή του χρέους που έχουν φορτώσει στις πλάτες μας, με έξοδο από τους μηχανισμούς ΕΕ και ΝΑΤΟ, με έλεγχο του πλούτου που παράγουμε. Κάτι τέτοιο δε μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνο και μέσα από μια άλλη αριστερά, αντικαπιταλιστική, που θα εναντιώνεται σε κάθε μορφή διαχείρισης αυτού του συστήματος, θα σπάει κάθε φορά το πλαίσιο που οι καθεστωτικές δυνάμεις προσπαθούν να επιβάλλουν και θα βάζει μπροστά τις ανάγκες του λαού και των εργαζομένων, κόντρα στους μεγαλοκαρχαρίες του κεφαλαίου.

Παράσταση διαμαρτυρίας στο τμήμα καθηγητών 9/12

Γιατί είναι σημαντικό να βρισκόμαστε αύριο στο τμήμα καθηγητών:
Πρώτον, γιατί οι προηγούμενες “αποφάσεις” δεν έχουν παρθεί πίσω, ούτε έχει υπάρξει ξεκάθαρη τοποθέτηση για ακύρωση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας των καθηγητών.

Επομένως, προκειμένου να παρθούν οι πιστωτικές μονάδες και οι αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών πίσω, έπειτα από την επί 3 βδομάδες καταδίκη των αποφάσεων αυτών και της κατεύθυνσης στην οποία κινούνται!

Για να θέσουμε ζητήματα χρηματόδοτησης , όπως τα υλικά σχεδίου, οι σημειώσεις από το θωμαίδειο και οι εκπαιδευτικές εκδρομές

Όταν εφαρμόζεται ένας νόμος που απαγορεύει τους φοιτητές να παρευρίσκονται εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις, και ορίζει απλά ότι οι φοιτητές “συμμετέχουν” στα τμήματα καθηγητών και τις συγκλήτους ΜΟΝΟ με εκλεγμένο (!!!) εκπρόσωπό τους, όταν οι αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων πετιούνται στα σκουπίδια και οι ίδιοι οι σύλλογοι απαξιώνονται (λόγος για ηλεκτρονικές ψηφοφορίες, απαγόρευση υλοποίησης αποφάσεων φοιτητικών συλλόγων στο ΕΚΠΑ), πρέπει με την παρουσία και την πρακτική μας να εγγυηθούμε ΑΝΟΙΧΤΕΣ συνεδριάσεις και λόγο στους φοιτητές!

Όλοι-ες στο τμήμα καθηγητών την Τρίτη 9-12 στις 13:00 στην αίθουσα συνεδριάσεων!

Κάλεσμα σε γενική συνέλευση την Πέμπτη 4/12

Το κίνημα δεν είπε την τελευταία λεξη...

Την Τρίτη 25/11 ο φοιτητικός σύλλογος Πολιτικών Μηχανικών συνεδρίασε με άξονα τις αλλαγές στο πρόγραμμα Σπουδών, την πανεκπαιδευτική κινητοποίηση της Τετάρτης και τον κόμβο της απεργίας την Πέμπτη. Ύστερα από δύο συνεχόμενες μαζικές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες έβαλαν το σύλλογο σε τροχιά αγωνιστικών κινητοποιήσεων και σε ένα δρόμο διεκδίκησης των συμφερόντων μας, υπερψηφίστηκε το πλαίσιο της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, βάζοντας προσωρινά ταφόπλακα στις διαθέσεις του συλλόγου να βγει στο προσκήνιο και να ορίσει τις εξελίξεις με κάθε τρόπο.  Έχει όμως σημασία να σταθούμε με μια λίγο πιο αναλυτική ματιά στα συμπεράσματα που αφήνει η διαδικασία της Τρίτης:

 Σε μια κρίσιμη καμπή τόσο για το φοιτητικό σύλλογο όσο και για το σύνολο της νεολαίας, ο σύλλογος, όλοι εμείς, κάναμε για ακόμη μια φορά φανερές τις διαθέσεις μας. Εκεί που ο κανόνας ήταν οι άμαζες γενικές συνελεύσεις, εκεί που το γνώριμο ερέθισμα ήταν η απουσία συλλογικών διαδικασιών και η απάθεια, η τρίτη σερί μαζική γενική συνέλευση ήρθε να ταράξει τα νερά, ήρθε να δηλώσει με μαζικό και ξεκάθαρο τρόπο πως ο σύλλογος θέλει να συνεδριάζει και να παίρνει θέση για όσα μας αφορούν. Σε μια συγκυρία όπου οι αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών και η εισαγωγή πιστωτικών μονάδων έρχονται να λειτουργήσουν σε μια κατεύθυνση διάσπασης του πτυχίου και των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων. Σε μια συγκυρία όπου οι αποφάσεις από Πρυτανείες και Κοσμητείες παίρνονται χωρίς καμιά διαφάνεια, με  αυταρχικό τρόπο. Σε μια συγκυρία όπου η κυβέρνηση και οι Πρυτάνεις απαντάνε με χημικά, ΜΑΤ και ξύλο στις κινητοποιήσεις των φοιτητών. Σε μια συγκυρία όπου η απεργία και η πανεκπαιδευτική κινητοποίηση σηματοδοτούν ακόμα ένα κόμβο στη διαρκή μάχη της νεολαίας να μη γίνουμε η γενιά που θα πληρώσει την κρίση τους, δηλώσαμε παρών στις συλλογικές μας διαδικασίες, αφήσαμε ένα δυναμικό στίγμα, μια παρακαταθήκη για όλους μας.

Την παρακαταθήκη ότι ο σύλλογος θα συνεδριάζει για όσα τον αφορούν κόντρα στις διαθέσεις των κομματικών επιτελείων της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, κόντρα στην απαξίωση, την απάθεια, την αδράνεια και την προπαγάνδα των λαμόγιων της κυβέρνησης. Είναι η ίδια ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που επανειλημμένα προσπαθεί να σαμποτάρει κάθε απόπειρα για διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης, μιλώντας στο πλαίσιο της για κάλεσμα νέας ΓΣ μέσα από απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίο, στο οποίο αν δεν συμφωνήσει αυτή δεν περνάει τίποτα(!?). Χαρακτηριστικό είναι ότι επανειλημμένα αρνούνται να επικυρώσουν τις υπογραφές που μαζεύονται για τη διεξαγωγή ΓΣ. Χαρακτηριστικό είναι, ότι στην περασμένη συνέλευση η ΔΑΠ αρνούταν να  φύγει η σφραγίδα από τα χέρια της, όπως αποφάσισε ο φοιτητικός σύλλογος με ψήφισμα, λέγοντας μας εμμέσως ότι θεωρούν το σύλλογο τσιφλίκι τους, και οι φοιτητές θα πρέπει να ρωτάνε τους τσιφλικάδες της ΔΑΠ κάθε φορά που πρέπει να συνεδριάσει ο σύλλογος.

 Η μάχη της Τρίτης λοιπόν δόθηκε από όλους μας με κάθε τρόπο. Μάχη γιατί δεν είναι τυχαίο πως όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερο συνειδητοποιούμε ότι μέσα στο πανεπιστήμιο, στη μικρογραφία αυτής της κοινωνίας, μεταφέρεται ο πόλεμος που διεξάγεται μεταξύ δύο στρατοπέδων, αυτό των συμφερόντων της μικρής ελίτ και αυτό των συμφερόντων των πολλών. Σε αυτό της μικρής ελίτ βρίσκονται οι δυνάμεις του Κεφαλαίου, των κυβερνήσεων, της ΕΕ και των αυταρχικών διοικήσεων τους που με μια σειρά οδηγιών και νομοσχεδίων προσπαθούν εδώ και χρόνια να επιβάλλουν ένα νέο Πανεπιστήμιο, φτιαγμένο στα μέτρα και τα συμφέροντα τους. Καθόλου τυχαίο λοιπόν που η δράση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δίνει διαπιστευτήρια σε όλους αυτούς.

Με το πλαίσιο της να μοιράζει ξεκάθαρα σε part-time και full-time τους φοιτητές, να αναγνωρίζει ως θετικό βήμα τις αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών στην κατεύθυνση διάσπασης και εξειδίκευσης και να μας μιλάει και για ειδικό σώμα φύλαξης των Πανεπιστημίων ενώ οι ίδιοι έχουν ξεπουλήσει τη φύλαξη απολύοντας του φύλακες. Να μας μιλάει για απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών και μόνο ανάγκη ύπαρξης εκπροσώπων να μιλάνε εκ μέρους μας. Να μας λένε ευθαρσώς πως το πανεπιστήμιο πρέπει να συνεχίσει να είναι τσιφλίκι του κομματικού τους μηχανισμού, προβαίνοντας ακόμα μια φορά σε απείρου κάλους ενέργειες. Συγκεκριμένα λίγα λεπτά πριν το πέρας της διαδικασίας κουβάλησαν με κάθε τρόπο τον κομματικό τους στρατό, που χωρίς να έχει παρακολουθήσει τη διαδικασία ήρθε για να στηρίξει ακόμα μια φορά το πλαίσιο υποταγής στο μεσαίωνα που μας επιβάλουν, το πλαίσιο απάθειας και αδιαφορίας, το πλαίσιο διάλυσης των επαγγελματικών δικαιωμάτων μας.

 Το ίδιο στρατόπεδο άθελα τους και μέσα στην ειλικρινή διάθεση τους να προσφέρουν, αλλά με στρεβλό τρόπο, υπηρέτησε τελικά και η στάση των δυνάμεων την Αριστερής Ενότητας. Μέσα σε μια ατελείωτη αγωνία να τραβήξουν με κάθε τρόπο διαχωριστικές γραμμές, κατέθεσαν και προπαγάνδιζαν ένα κείμενο συμβολής-πλαίσιο που  επέλεγε να μην στηρίξει την πανεκπαιδευτική κινητοποίηση της Τετάρτης. Έτσι υπερασπίζονταν από την αρχή της συνέλευσης μια απομονωτική λογική που έλεγε πως οι φοιτητικοί σύλλογοι που καλούν από την προηγούμενη βδομάδα σε πανεκπαιδευτική κινητοποίηση, τα δεκάδες κατειλημμένα σχολεία και μαθητικά συντονιστικά περιοχών, οι υπόλοιπο φοιτητικοί σύλλογοι καθώς και η ομοσπονδία των διοικητικών υπαλλήλων που πήραν απόφαση συμμετοχής την Τρίτη 25/11, όλοι αυτοί είναι καθοδηγούμενοι από τις δυνάμεις των ΕΑΑΚ και θέλουν να κάνουν μια δική τους πορεία για να σαμποτάρουν την απεργία της Πέμπτης. Έμμεσα μας είπαν πως όλα αυτά τα κομμάτια της εκπαίδευσης δεν έχουν υποστεί πολλά για να αξίζουν την στήριξη μας, για να βρεθούμε στο δρόμο πλάι τους ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως θα κάνουμε το δύσκολο βήμα της κατάληψης. Πως όλα όσα έχουν τραβήξει μαθητές φοιτητές, αδιόριστοι καθηγητές και διοικητικοί είναι μικρά και λίγα μπροστά στην βολεψιά και τη ζεστασιά του Αμφιθεάτρου και του μαθήματος μας. Έμμεσα μας είπανε πως προκειμένου να ευθυγραμιστούν με τις εξαγγελίες ΣΥΡΙΖΑ για μια νεολαία που δε στηρίζει καταλήψεις και δυναμικές κινητοποιήσεις, προκειμένου να δώσουν κομματικά διαπιστευτήρια στην Κουμουνδούρου, δε θα βρεθούν στο πλάι της νεολαίας που μάχεται να μην είναι η χαμένη γενιά του συστήματος από το Λύκειο μέχρι τα Πανεπιστήμια, για να ζήσει ελεύθερα και με αξιοπρέπεια.

Με χυδαίο τρόπο όμως μας είπανε πως στο συντονιστικό μετά την κινητοποίηση θα πάρουν μέρος. Ενώ δεν έχουν στηρίξει την κινητοποίηση, θα πάνε να κουνήσουν το χεράκι σε μαθητές, φοιτητές και διοικητικούς, να τους νουθετήσουν κατά πως προστάζει ο κυβερνητισμός. Και μέσα σε αυτό το κλίμα μας παραδώσανε και μαθήματα ενότητας, αλτρουισμού και ανωτερότητας για να κερδίσουν τις εντυπώσεις κάνοντας τάχα πίσω και συμμετέχοντας στην κινητοποίηση. Βήμα πίσω από έναν σχεδιασμό που δεν υπήρχε καν για να κάνεις πίσω, βήμα πίσω με θράσος τη στιγμή που παίζονται ακόμα και ζωές συναδέλφων φοιτητών και οι τύχες χιλιάδων μαθητών, βήμα πίσω για να χτυπήσουμε από κοινού τις δυνάμεις της ΔΑΠ. Ενώ σε όλη τη συνέλευση αναπαρήγαγαν μια διασπαστική και κομματική λογική, μια λογική άκρατης επιθετικότητας και χυδαίου συνδικαλισμού προς τις δυνάμεις του αγώνα ρίχνοντας νερό στο μύλο της ΔΑΠ.

...αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη!

Οι δυνάμεις του συντηρητισμού στο πανεπιστήμιο μπορεί να καταφέραν να πετύχουν εικονική νίκη στην προηγούμενη Γενική Συνέλευση, ξέρουν όμως πολύ καλά ότι δεν θα μπορέσουν εύκολα να καταπνίξουν πλήρως τη φωνή τόσο της νεολαίας, όσο και του συλλόγου μας,  που μπορεί να μην έχει καταφέρει να το φωνάξει ακόμη, αλλά ψελλίζει διαρκώς:

Πως δεν θα ανεχτεί να γίνει γρανάζι στα σχέδια τους, πως δεν θα αντέξει  να γίνει η γενιά της ανεργίας και της επισφάλειας, πως θα είναι εκείνη που με συλλογικούς ανυποχώρητους αγώνες θα βγει στην αντεπίθεση, πως θα είναι τελικά η νεολαία που θα ζήσει ελεύθερα.

Με ακριβώς αυτόν τον τόνο η νεολαία, πλάι στους εργάτες, ντόπιους και μετανάστες, εξεγέρθηκε  6 χρόνια πρίν, με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα. Εξεγέρθηκε βροντοφωνάζοντας και όχι ψελλίζοντας αυτή τη φορά τα αιτήματα της, εξεγέρθηκε ππροκαλώνταςμια κατάσταση απόλυτου πανικού στον κρατικό μηχανισμό, εξεγέρθηκε δημιουργώντας στο δρόμο μία εικόνα από το μέλλον, εικόνες από τις εξεγέρσεις της νέας εποχής που θα ακολουθήσουν, εικόνες από μια άλλη κοινωνία. Έτσι η πορεία στις 6/12 κάθε άλλο παρα επετειακή είναι, ο Δεκέμβρης είναι συνέχεια και παιδί της εξέγερσης του Νοέμβρη του '73, είναι παιδί της ανάγκης όλων των καταπιεσμένων για ζωή με αξιοπρέπεια, είναι παιδί της οργής απέναντι σε έναν νέο ολοκληρωτισμό που ορθώνεται μπροστά μας, απέναντι στην άγρια καταστολή και τη φασιστική απειλή που συνεχίζουμε να βιώνουμε.

Είναι επιτακτικό να πιάσουμε το νήμα του Δεκέμβρη απο εκεί που το αφήσαμε, να βγούμε πάλι μαζικά στο δρόμο, στους χώρους εργασίας και στα αμφιθέατρα, εκεί όπου διεξάγεται ένας διαρκής πόλεμος απέναντι στον κόσμο της εργασίας. Να βροντοφωνάξουυμε ότι δεν θα περιμένουμε από κανέναν κοινοβουλευτικό σωτήρα να μας λύσει τα προβλήματα. Να τους ξεκαθαρίσουμε μια και καλή ότι είμαστε αυτοί που δεν έχουμε τίποτα και ερχόμαστε να πάρουμε τα πάντα!

Η φλόγα της εξέγερσης του Δεκέμβρη καίει ακόμα!

Όλοι/ες στη Γενική Συνέλευση την Πέμπτη 4/12, αμφ. 1,2 13:00

Όλοι/ες στην αντικατασταλτική/αντικρατική πορεία στις 6 Δεκέμβρη

Αλληλεγγύη στους Σύριους απεργούς πείνας

Η πλατεία Συντάγματος τις τελευταίες μέρες δεν είναι η ίδια...Αν δεν περάσει κανείς από το σημείο,  δεν μπορεί να αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης από μία απλή αναφορά στα μέσα ενημέρωσης. Η εικόνα κουκουλωμένων με κουβέρτες ανθρώπων με συμβολικά σφραγισμένα στόματα και ταλαιπωρημένα αλλά περήφανα πρόσωπα έρχεται σε αντίθεση με την κατα τ' άλλα “γιορτινή” ατμόσφαιρα της πλατείας.

Πρόκειται για τους Σύριους πρόσφυγες πολέμου, οι οποίοι ξεκίνησαν τη Δευτέρα 24/11 απεργία πείνας και καθιστική διαμαρτυρία μέσα στο κρύο και με αυτό τον τρόπο αποφάσισαν να μην αφήσουν κανένα να υποστηρίξει ότι η ζωή τους δεν έχει αξία, ότι είναι κατώτεροι απλά και μόνο επειδή αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν.

Οι Σύριοι πρόσφυγες ζητούν το αυτονόητο, να έχουν το δικαίωμα να καταφύγουν ως πρόσφυγες πολέμου σε όποια χώρα εξασφαλίζει στοιχειωδώς τη δυνατότητα να ζήσουν. Η ελληνική κυβέρνηση απαντά ότι είναι υποχρεωμένοι να υπαχθούν στο ελληνικό σύστημα ασύλου και να παραμείνουν υποχρεωτικά στην Ελλάδα και επικαλείται αδυναμία να εφαρμόσει το κοινοτικό δίκαιο περί «προσωρινής προστασίας» σε περίπτωση μαζικής εισροής προσφύγων και «κατανομής των βαρών» μεταξύ των κρατών-μελών (Π.Δ. 80/2006).

Για πρώτη φορά με συλλογικό και δημόσιο τρόπο, αμφισβητείται επομένως η συνθήκη του Δουβλίνου που του καταδικάζει τους πρόσφυγες-θύματα πολέμου σε εγκλωβισμό στη χώρα εισόδου καθιστώντας, εν προκειμένω, αδύνατη την αξιοπρεπή διαβίωσή τους σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και γενικευμένης φτώχειας, και μετατρέποντας ακόμα και το δικαίωμα της χορήγησης ασύλου σε νομικό εργαλείο αποκλεισμού και εκβιασμού.

Ο αγώνας των Σύριων προσφύγων ξεσκεπάζει με αυτόν τον τρόπο την υποκρισία των κρατών-μελών της ΕΕ και την προσχηματική επίκληση εκ μέρους τους της προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων την ίδια στιγμή που έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τα δεινά του Συριακού λαού. Και δεν είναι μόνο αυτό, το αντιμεταναστυευτικό όργιο από μεριάς της Ε.Ε και των κρατών μελών έχει σαν στόχο τη δαιμονοποίηση των “λαθραίων”, των “ξένων”, των “διαφορετικών” κ.ο.κ, τη χρησιμοποίησή τους σαν αποδιοπομπαίους τράγους και εξιλαστήρια θύματα, την ίδια στιγμή που το καθεστώς περιθωρίου και παρανομίας στο οποίο τους καταδικάζουν επιτρέπει να παίζονται στις πλάτες των μεταναστών τεράστια κερδοσκοπικά παιχνίδια.

Ποια εξουσία μπορεί, λοιπόν, να εκλαμβάνει την ίδια την ζωή ως αντικείμενο των υπολογισμών της, διατηρώντας το «απόλυτο δικαίωμα» να αποφασίζει για το ποιες ζωές είναι άξιες να βιωθούν και ποιες όχι; Σε ποιες ζωές αρμόζουν δικαιώματα και σε ποιες όχι; Αντιμέτωποι με αυτά τα ερωτήματα  οι Σύριοι πρόσφυγες αναγκάζονται ν’ απαντήσουν παλεύοντας για ελευθερία και δικαιοσύνη και σ' αυτόν τον αγώνα χρειάζονται την συμπαράστασή όλων μας! 

•                 Στηρίζουμε έμπρακτα προσφέροντας υλικά, ρούχα και ότι άλλο χρειάζονται
•                 Να ικανοποιηθούν άμεσα τα αιτήματα των Σύριων προσφύγων-απεργών πείνας
•                 Να σπάσουν οι αποκλεισμοί της ΕΕ, να καταργηθεί η συνθήκη του Δουβλίνου

                   Ανεξάρτητη Αριστερή Παρέμβαση    -  ε.α.α.κ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΩΝ ΔΕΠ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ 

ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΩΝ ΔΕΠ

Σήμερα το μεσημέρι 11/11, λίγες μέρες πριν την επέτειο της εξέγερσης του πολυτεχνείου, η διοίκηση της σχολής με πρωτοπόρο τον κοσμήτορα Κουτσογιάννη, ζηλεύοντας την «αίγλη» των κινήσεων του Φορτσάκη προσπάθησε με το πιο αυταρχικό-αντιδημοκρατικό τρόπο μέσα σε 2 ώρες (!) να ψηφίσει όλες εκείνες τις κομβικές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών, που έχουν πολλάκις καταδικαστεί από τους φοιτητικούς συλλόγους.

Τα θέματα που τέθηκαν στη Γ.Σ αφορούσαν αλλαγή του προγράμματος σπουδών, θέσπιση πιστωτικών μονάδων, δημιουργία ειδικών μέτρων φύλαξης.

Σε μια γενική συνέλευση καθηγητών για την οποία οι φοιτητές σκόπιμα δεν ενημερώθηκαν για την διεξαγωγή της, υπήρξε προκλητική στάση από τους καθηγητές της σχολής. Συγκεκριμένα, όταν ζητήθηκε να γίνει τοποθέτηση για τα παραπάνω ζητήματα, εμμονικά η απάντηση που δινόταν ήταν πως η διαδικασία είναι κλειστή για τους φοιτητές και πως αυτοί δεν έχουν λόγο: έφθασαν μάλιστα σε τέτοιο σημείο κρετινισμού να απειλούν με πειθαρχικά τους παρευρισκόμενους φοιτητές καθώς και να λένε ψέματα ότι η διαδικασία δεν θα πάρει απόφαση αλλά θα έχει ενημερωτικό χαρακτήρα!

Η τόσο μεγάλη επιθυμία τους να αποχωρήσουμε από τη διαδικασία δικαιολογείται από το ότι τα ζητήματα της ΓΣ ήταν:

Αλλαγή του προγράμματος σπουδών: Σε μια κατεύθυνση που συμβαδίζει με τη γενικότερη πολιτική των οργανισμών και του ν.Διαμαντοπούλου, προτάθηκε η μείωση των μαθημάτων για πτυχιο σε 54, η αύξηση των μαθημάτων κατευθύνσεων, η συνεπακόλουθη μείωση μαθημάτων κορμού, εισαγωγή νέων «μανατζερίστικων» μαθημάτων και η οριοθέτηση ανωτάτου και κατώτατου αριθμού μαθημάτων. Επίσης έμπαινε σαν κατεύθυνση ότι το πρόγραμμα σπουδών θα καθορίζεται με βάση τις αντικειμενικές αιχμές δηλαδή θα αλλάζει ανάλογα με τις ανάγκες που θα έχει κάθε φορά η αγορά και οι εκάστοτε επιχειρηματικοί όμιλοι.Ουσιαστικά υλοποιείται η κατεύθυνση εξειδίκευσης του προγράμματος σπουδών. Αυτό σημαίνει ότι ο απόφοιτος θα μπορεί να εργάζεται μόνο σε ορισμένους τομείς(π.χ μόνο σε υδραυλικά έργα), δεν θα έχει σε καμία περίπτωση συνολική εποπτεία του αντικειμένου του μηχανικού και θα αναγκάζεται να κυνηγά συνεχώς νέες δεξιότητες μέσα από σεμινάρια που μόνος του θα πληρώνει έτσι ώστε να εργαστεί σε ένα διαφορετικό τομέα πέραν αυτού της εξειδίκευσής του. Στην ουσία το πρόγραμμα σπουδών απαντάει στην ανάγκη για ένα εργατικό δυναμικό αναλώσιμο και εξειδικευμένο, που απέχει από την έννοια ενος εργαζομένου με δικαιώματα

Εισαγωγή ΕCTs(πιστωτικές μονάδες):Κάθε μάθημα σύμφωνα με αυτό το σύστημα θα αντιστοιχίζεται σε συγκεκριμένο αριθμό πιστωτικών μονάδων και για να φτάσεις στην απόκτηση διπλώματος πρέπει να συμπληρώσεις 300. Πρακτικά αυτό σημαίνει τον κατακερματισμό του πτυχίου και διάλυση κάθε έννοιας ενιαιότητας σε αυτό. Μιλάμε πλέον για ένα τσουβάλι συλλογής μονάδων και όχι για ένα ενιαίο πτυχίο με κατοχυρωμένη αναγνώριση και δικαιώματα. Έτσι, θα δημιουργούνται διαφορετικών ταχυτήτων απόφοιτοι και σε συνδυασμό με την κατάργηση κάθε συλλογικής σύμβασης εργασίας παγιώνεται μια κατάσταση ατομικής διαπραγμάτευσης με τον εκάστοτε εργοδότη που τελικά διαμορφώνει έναν πλήρως εκμεταλλευόμενο εργαζόμενο. Ο μηχανικός δε θα έχει καμία συνολική εποπτεία του αντικειμένου του ενώ όλα αυτά είναι πρόδρομοι για τη διάσπαση του πτυχίου σε 2 κύκλους σπουδών όπου ο δεύτερος θα περιλαμβάνει δίδακτρα όπως προβλέπεται ήδη από το προσχέδιο του οργανισμού του ιδρύματος.

Θέματα φύλαξης: Στην εισήγηση γίνεται λόγος να θεσπιστούν ένστολοι ειδικά εκπαιδευμένοι φύλακες, κάμερες ασφαλείας καθώς και έλεγχος ταυτοτήτων για είσοδο στο χώρο του πανεπιστημίου. Είναι προκλητικό να δίνονται εκατομμύρια σε εταιρίες security την ώρα που η ίδια η διοίκηση συμφωνεί στην κατάργηση του τωρινού κλάδου φύλαξης. Προσπαθούνε να ξεπουλήσουνε την ασφάλεια προσπαθώντας παράλληλα να διαμορφώσουν ένα πλήρως αποστειρωμένο πολυτεχνείο και να εξασφαλίσουν την καταστολή των κινητοποιήσεων όπως ακριβώς γίνεται στο ΕΚΠΑ το τελευταίο διάστημα, προκειμένου να θεσπίσουν όλες τις πτυχές της αναδιάρθρωσης.

Χαρακτηριστικές και οι δηλώσεις του γραμματέα Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας και πρώην επικεφαλής της ΟΝΝΕΔ και στέλεχος της ΔΑΠ, Ανδρέας Παπαμιμίκος, «…Να υπάρχει πανεπιστημιακή αστυνομία. […]Πώς θα δώσεις κίνητρα σε μια επιχείρηση, σε μια εταιρία, να έρθει να χρηματοδοτήσει ένα μεταπτυχιακό…>>. Η σκέψη του νεοφιλελεύθερου πρώην ΟΝΝΕΔίτη, αφοπλιστικά απλή: Για να μπουν οι επιχειρήσεις στα πανεπιστήμια και να χρηματοδοτήσουν ερευνητικά προγράμματα, χρειάζεται να είναι διασφαλισμένη η «σιγή νεκροταφείου» στα ιδρύματα.

Όλα αυτά μπαίνουν σε μια κατεύθυνση σύνδεση πανεπιστημίου-αγοράς, που όσο εύηχη και αν ακούγεται σε ορισμένους, προμηνύουν νέες δυσχερέστερες συνθήκες για όλους μας. Ο σχεδιασμός με κριτήριο τις ανάγκες της αγοράς και γνώμονα το κέρδος έχει οδηγήσει στην απαξίωση του δημόσιου και δωρεάν κοινωνικού αγαθού της παιδείας με την περσινή διαθεσιμότητα των διοικητικών, με τα κομμένα σχεδιαστικά και συγγράμματα, με την ελλιπέστατη στέγαση όπου φοιτητές με εισόδημα κάτω από το όριο φτώχειας μένουν χωρίς δωμάτιο. Με την έρευνα να ωφελεί τους μεγαλοεπιχειρηματίες και όχι να αξιοποιείται για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Έχει οδηγήσει σε μια σειρά φαινομένων καθηγητικής αυθαιρεσίας και μαζικών κοψιμάτων ενώ όλο και εντείνεται η εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών με αντίστοιχη μείωση του ελεύθερου χρόνου, της κριτικής σκέψης και του προβληματισμού, με αποτέλεσμα να μας οδηγούνε στον ατομικό δρόμο.

Λίγες μέρες πριν την επέτειο του πολυτεχνείου η αυταρχικότητα δεν έχει όρια. Το δόγμα της νομιμότητας που διατυμπανίζεται από την κυβέρνηση μέχρι τον τελευταίο καθηγητή, θα τους το γυρίσουμε από την ανάποδη. Είναι αδιανόητο να αποφασίζουν για το μέλλον μας χωρίς εμάς. Μέσα από τη γενική συνέλευση της Πέμπτης να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας όπως ακριβώς έγινε τον Ιούλιο με την διεκδίκηση και εν τέλει τη διεξαγωγή της εξεταστικής μας. Να κινηθούμε αποφασιστικά για να διασφαλίσουμε ότι οι δικές μας ανάγκες είναι αυτές βάσει των οποίων θα παίρνονται οι αποφάσεις. Να είμαστε εκεί για να επιβάλουμε το δίκαιο των αιτημάτων και των διεκδικήσεών μας!

ΚΑΜΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΠΤΥΧΙΟΥ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΣΕΚΙΟΥΡΙΤΙ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΠΕΜΠΤΗ 13/11

Ανεξαρτητη Αριστερη Παρεμβαση-ΕΑΑΚ

Γενικη Συνελευση Φ.Σ Τρίτη 4/11/14

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Την προηγούμενη εβδομάδα έγινε από το σύλλογό μας προσπάθεια για τη διεξαγωγή της πρώτης Γενικής Συνέλευσης του νέου ακαδημαϊκού έτους, υπό το πρίσμα σημαντικών ζητημάτων που έχουν ανοιχτεί τόσο στο ίδρυμά μας όσο και γενικότερα στον τομέα της εκπαίδευσης. Η αναγκαιότητα αυτή, μάλιστα, είχε αναγνωριστεί από σημαντικό κομμάτι του συλλόγου που υπέγραψε για τη Γενική Συνέλευση, δείχνοντας τη θέλησή του να συνεδριάσει και να πάρει θέση απέναντι στις εκπαιδευτικές εξελίξεις.Παρ' όλα αυτά, στο αμφιθέατρο δε μαζεύτηκε η απαραίτητη μάζα κόσμου και ο σύλλογος δεν μπόρεσε να λάβει αποφάσεις. Σε συνέχεια με την αδράνεια του προηγούμενου έτους, φαίνεται να έχει επιρρεάσει το σύλλογο η λογική ανάθεσης του πολιτικού διαλόγου και της λήψης αποφάσεων, ενώ η γενική συνέλευση αντιμετωπίζεται συχνά σαν ένα “ευχάριστο διάλειμμα” ανάμεσα σε μαθήματα και κυλικείο, την ίδια ώρα που είναι το πιο σημαντικό μέσο διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας. Στην κατεύθυνση αυτή, βέβαια, αποσκοπεί και η στάση της αυτοδύναμης ΔΑΠ που, παρότι υπέγραψε Δ.Σ. για συνέλευση, αρνήθηκε για μια ακόμα φορά να μπει στο αμφιθέατρο, πάντα πιστή στις υποδείξεις του υπουργείου και στις μεταρρυθμίσεις που αυτό προωθεί. 

Αλλά και οι δυνάμεις της ΚΝΕ, περιχαρακωμένες στις δικές τους δομές και με πρόταγμα τις δικές τους αποφάσεις, έχουν πια καθιερώσει ρόλο διασπαστικό στη διαδικασία της συνέλευσης, προκαλώντας αντιπαραθέσεις που μόνο προωθητικές δεν είναι, αφού αποτρέπουν τον κόσμο να συμμετέχει ενεργά στο διάλογο. Καθώς, όμως,το τμήμα κόσμου που, την περασμένη Τρίτη, συγκεντρώθηκε στο αμφιθέατρο δεν ήταν καθόλου αμελητέο, ενώ ταυτόχρονα πολλοί είναι οι φοιτητικοί σύλλογοι που έχουν πάρει αποφάσεις απέναντι στην εντεινόμενη επίθεση του υπουργείου στην εκπαίδευση και τη νεολαία, μια νέα Γενική συνέλευση είναι απαραίτητη.

Το νέο Πανεπιστήμιο, που οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις των τελευταίων ετών προωθούν, σε βάρος της σπουδάζουσας νεολαίας, έρχεται πλέον πιο δυναμικά από ποτέ να υλοποιηθεί από τα πειθήνεια όργανα του υπουργείου. Στο ίδρυμά μας, σε παράσταση διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε στον Πρύτανη, κ. Γκόλια, έπειτα από αποφάσεις συλλόγων του ΕΜΠ, εκείνος δήλωσε ξεκάθαρα την πρόθεσή του να εναρμονιστεί με οτιδήποτε η ΕΕ και το υπουργείο επιτάσσουν. Είναι έτοιμος να εφαρμόσει όλες εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που θα οδηγήσουν σε ένα Πανεπιστήμιο με λειψή τη μέριμνα σίτισης και στέγασης καταλήγοντας να είναι προνόμιο των “λίγων”,με εντατικοποιημένους όρους σπουδών, με φοιτητές που δε θα έχουν κανένα λόγο στις αλλαγές που τους αφορούν, με πτυχία που θα έχουν διασπαστεί και δε θα προσφέρουν καμία συλλογική κατοχύρωση. Ένα πανεπιστήμιο πλήρως εναρμονισμένο με τις ανάγκες της αγοράς, που θα λειτουργεί με γνώμονα το κέρδος, με φοιτητές πλήρως υποταγμένους χωρίς καμία αγωνιστική διάθεση. Το τελευταίο άλλωστε επιχειρήθηκε με τον πιο αντιδραστικό τρόπο και από την πρυτανεία του ΕΚΠΑ, που θέλησε να προωθήσει face control και ιδιωτικούς security στο Πανεπιστήμιο, ενώ κατέστειλε τις διαμαρτυρίες των φοιτητών για τις ερχόμενες διαγραφές με τη βοήθεια των ΜΑΤ! 

Ωστόσο, αν αναλογιστούμε τις αγωνιστικές αποφάσεις που σε πανελλαδικό επίπεδο λαμβάνονται τα τελευταία χρόνια, απονομιμοποιώντας τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις και δένοντας τα χέρια των διοικήσεων να προχωρήσουν στην εφαρμογή τους, αντιλαμβανόμαστε πως τίποτα δε χάθηκε. Πόσο μάλλον τώρα που στο πλευρό μας έχουμε μεγάλο κομμάτι της εκπαιδευτικής κοινότητας έτοιμο να αγωνιστεί: από τους μαθητές και τον αγώνα τους να μην καθιερωθεί το νέο λύκειο ως ένα εξεταστικό κέντρο, που θέτει ταξικούς φραγμούς αποκλείοντας τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας, μέχρι τους εργαζόμενους που βρίσκονται υπό τη μόνιμη ανασφάλεια μεταθέσεων, μαζικών απολύσεων,διαθεσιμότητας και απαιτούν καλύτερες εργασιακές συνθήκες (πχ οι εργαζόμενοι στο ΕΚΠΑ κατήγγειλαν τον εγκλεισμό τους στο χώρο της πρυτανείας).

Θεωρούμε ότι η διεξαγωγή ΓΣ αυτή τη στιγμή είναι κάτι παραπάνω απο αναγκαίο κυρίως για τους εξής λόγους:

1. Οι διαγραφές των φοιτητών, μέτρο αυταρχικό και κατασταλτικό που κανέναν άλλο στόχο δεν εξυπηρετεί πέρα από το να προσθέσει περισσότερα βάρη στις πλάτες των φοιτητών, και να πετάξει έξω από το πανεπιστήμιο το κομμάτι των φοιτητών που πλήττεται οικονομικά.
2. Οι οργανισμοί που τα ιδρύματα πιέζονται να διευθετήσουν από το υπουργείο και έρχονται να εξυπηρετήσουν πλήρως τις ανάγκες τις αγοράς και να καθιερώσουν την πλήρη εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου τόσο στο κομμάτι της ερευνητικής διαδικασίας όσο και στους ρυθμούς σπουδών και τους όρους φοίτησης.
3. Τα κομμένα υλικά σχεδίου στο 1^ο εξάμηνο που δε θεωρούμε ότι είναι ούτε τεχνικό θέμα που όπως μας λένε οι διοικήσεις και η ΔΑΠ θα λυθεί, ούτε μεμονωμένο αλλά εντάσσεται στην γενική κατεύθυνση της υποχρηματοδότησης των φοιτητικών παροχών όπως είναι και η σίτιση-στέγαση.
4. Η ανάγκη για συμπόρευση με τα υπόλοιπα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας, που βγαίνουν ξανά στους δρόμους τις επόμενες μέρες αγωνιζόμενα για τα δικαιώματά τους, ώστε μαζικά να διεκδικήσουμε αυτά που η κυβερνητική πολιτική και η ΕΕ μάς παίρνουν πίσω. Στα πλαίσια αυτά είναι σημαντική η συμμετοχή στη μαθητική πορεία τη Δευτέρα 3/11 και στην Πανελλαδική απεργία την Τετάρτη 6/11 με αντίστοιχη απόφαση του συλλόγου.

Για όλους αυτούς τους λόγους καλούμε σε διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης του συλλόγου. Απέναντι σε αυτούς που προσπαθούν να ανατρέψουν κεκτημένα που συλλογικά και μαζικά υπερασπιζόμαστε, που μας εκβιάζουν και μας καταστέλλουν με το χειρότερο τρόπο, καθώς και απέναντι στις κυβερνητικές παρατάξεις, το μόνο στήριγμά τους μέσα στις σχολές, εμείς επιμένουμε και αγωνιζόμαστε.

Όλοι-ες στη γενική συνέλευση την Τρίτη στις 12:30 στο αμφιθέατρο 1,2

                            Ανεξάρτητη Αριστερή Παρέμβαση-ε.α.α.κ.