Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Έχει συμπληρωθεί ήδη ενάμισης χρόνος από την στιγμή που ο πρώην πρόεδρος της σχολής κ. Μουτζούρης έβαλε στην ατζέντα των θεμάτων της σχολής το ζήτημα της αλλαγής του προγράμματος σπουδών. Από τότε πολλά και διάφορα έχουν συντελεστεί στη διαδικασία αυτή. Παρά ταύτα το βασικό χαρακτηριστικό του συνόλου της είναι η έντονα προβληματική κατάσταση σε όλες της τις πτυχές. Πτυχές που έχουν να κάνουν τόσο με τις δομές και τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν, όσο και με το περιεχόμενο, αλλά και την στόχευση των αλλαγών.
Αρχικά, συστάθηκε μια επιτροπή, πέρσι το χειμώνα, για να μελετήσει τις όποιες αλλαγές. Η σύστασή της όχι απλά δεν αποτελούνταν από κάποιους καθηγητές και το σύνολο των παρατάξεων-σχημάτων της σχολής, αλλά λειτούργησε επί έξι ολόκληρους μήνες, -ως ένα όργανο πρότασης(στο τμήμα καθηγητών) του νέου προγράμματος σπουδών,- χωρίς να είναι γνωστή σε κανέναν η ύπαρξή του, παρά μόνο σε λίγους εκπροσώπους της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ. Μέσα απ’ αυτή την αδιαφανή και αόρατη διαδικασία φτάσαμε στις αρχές του Ιούλη 2006, στη διενέργεια ενός τμήματος καθηγητών που θα ψήφιζε ένα νέο πρόγραμμα σπουδών, το οποίο είχε ετοιμάσει η αρμόδια επιτροπή. Η παρέμβαση και η μαζική μας παράσταση σ’ εκείνο το τμήμα κατάφερε να αναδείξει κυρίως τις προβληματικές της διαδικασίας που ακολουθήθηκε, αλλά και την κατεύθυνση των προτεινόμενων αλλαγών και εν τέλει να μπλοκάρει την ψήφιση του νέου προγράμματος.
Στα τέλη Σεπτέμβρη της φετινής χρονιάς, εν μέσω της εξεταστικής περιόδου, το τμήμα των καθηγητών συνέχισε στο ίδιο τροπάριο και ψήφισε σε νεκρό χρόνο, με κλειστή ουσιαστικά σχολή το νέο πρόγραμμα σπουδών και την εφαρμογή του από το ακαδημαϊκό έτος 2007-2008. Με την έναρξη της φετινής χρονιάς, άρχισαν να αναπτύσσονται έντονες αντιδράσεις από μεγάλο κομμάτι των φοιτητών, αλλά και να παίρνονται αποφάσεις από πολλές γενικές συνελεύσεις, οι οποίες έθεταν το αίτημα για καμία αλλαγή στο πρόγραμμα σπουδών. Αυτό που αναδείξαμε με τις κινήσεις μας είναι πως δε μέναμε και δε μένουμε με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι σε όσους δε μας υπολογίζουν και αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Αποφάσεις που μπορεί να λέγονται είτε αναθεώρηση αρ.16 και νέος Ν. Πλαίσιο, είτε ακόμα και νέο πρόγραμμα σπουδών. Παράλληλα, αποφασίστηκε ύστερα από μεγάλη πίεση προς το τμήμα καθηγητών η επαναλειτουργία της επιτροπής προπτυχιακών σπουδών, όπου θα επανεξεταζόταν το ζήτημα της αλλαγής του προγράμματος σπουδών. Κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων της επιτροπής συζητήθηκαν τα πάγια αιτήματα του φοιτητικού συλλόγου, όπως η πτυχιακή εξεταστική και η κεντρική διανομή των παλιών θεμάτων. Καμία απόφαση για αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών δεν είχε ληφθεί, ενώ υπήρχε δέσμευση(από τον κ. Βάγια, αναπληρωτή πρόεδρο της επιτροπής) ότι οποιαδήποτε αλλαγή, παράλληλα με την επιτροπή θα περνούσε μέσα από το φοιτητικό σύλλογο(γενική συνέλευση κτλ.), έτσι ώστε όλοι να δεσμευτούν από τις αποφάσεις του.
Εδώ και δύο χρόνια το τμήμα των καθηγητών δεν έχει ικανοποιήσει(ούτε καν συζητήσει!) αιτήματα που εμφατικά βάζουμε σα φοιτητικός σύλλογος σε σχέση με τη βελτίωση της φοιτητικής μας καθημερινότητας(πτυχιακή εξεταστική, κεντρική διανομή συγγραμμάτων, διανομή παλιών θεμάτων κ.α.). Το τραγελαφικό της όλης ιστορίας είναι πως η επιτροπή προπτυχιακών σπουδών πλέον γνωστοποιεί σε όλους τον τόπο και τον χρόνο των συνεδριάσεών της, μη βάζοντας όμως στην ατζέντα τα θέματα της φοιτητικής καθημερινότητας. Η φύση της(ως προς το πρόγραμμα σπουδών) έχει αλλάξει τελείως και με απόφαση του τμήματος των καθηγητών η επιτροπή ορίζεται ως ένα γνωμοδοτικό όργανο και δε λειτουργεί όπως πέρσι που είχε την αρμοδιότητα να αποφασίζει και να προτείνει τις αλλαγές στο νέο πρόγραμμα σπουδών.


Πλέον, χαρακτηριστικό γνώρισμα της επιτροπής είναι η τεράστια αντιφατικότητά της και η ελάχιστη χρησιμότητά της. Τις δύο τελευταίες φορές που λειτούργησε 23 και 30 Μάη, είχε σα θέμα προς συζήτηση την έρευνα για κάποιες μικροαλλαγές στο νέο πρόγραμμα σπουδών. Ακόμα όμως κι αυτές οι μικροαλλαγές κινούνταν στα πλαίσια της μετονομασίας κάποιων μαθημάτων. Κομβικό, δεν είναι η χρησιμότητα της επιτροπής, που πλέον είναι μηδαμινή. Όλη η ουσία βρίσκεται στις αναφορές του κ. Σταθόπουλου(πρόεδρος επιτροπής) πως με τις αλλαγές που έκανε και θα κάνει στο νέο πρόγραμμα σπουδών, στοχεύει στη συμμόρφωση του πτυχίου μας στις προδιαγραφές των ξένων πανεπιστημίων. Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο προς τα πού κινούνται οι αλλαγές στο νέο πρόγραμμα σπουδών: σύμπτυξη των Μηχανικών Ι, ΙΙ ,που αποτελούν μαθήματα βασικού κορμού –αφαίρεση της Πολεοδομίας από το υποχρεωτικό πρόγραμμα σπουδών, η οποία αποτελεί ένα από τα βασικότερα μαθήματα που ασχολούνται με την αλληλεπίδραση πολιτικού μηχανικού-κοινωνίας.
Το αίτημά μας για καμία αλλαγή στο πρόγραμμα σπουδών θα πρέπει να το υπερασπιζόμαστε ακριβώς γιατί η λογική του νέου προγράμματος βαδίζει στην κατεύθυνση των επιταγών της συνθήκης της Μπολόνια. Η συνθήκη της Μπολόνια προσπαθεί να υποτάξει την τριτοβάθμια εκπαίδευση ολόκληρης της Ευρώπης στις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Έτσι και το νέο πρόγραμμα σπουδών αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι στο παζλ της αλλαγής του χαρακτήρα των πτυχίων σε 2 κύκλους σπουδών, σπάζοντας την δύναμη των ενιαίων πτυχίων και βάζοντας περεταίρω φραγμούς στο δρόμο για την απόκτηση πτυχίου. Με την σύμπτυξη των Μηχανικών (χωρίς να αφαιρούνται μεγάλα κομμάτια ύλης) και η δημιουργία νέων μαθημάτων από τα κενά αυτής της σύμπτυξης από τη μια αναδιαμορφώνουν το χρόνο φοίτησης σε μια πιο παραγωγική κατεύθυνση κι απ’ την άλλη δυσκολεύουν κατά πολύ τους όρους φοίτησης ώστε η εντατικοποίηση της καθημερινότητάς μας και η πειθάρχηση –δήλωση υποταγής- να αποτελούν μονόδρομο. Εισάγοντας τα πτυχία δύο ειδών –που θα αντιστοιχούν στους 2 κύκλους- δημιουργούνται ταυτόχρονα και εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων ενώ στο τέλος κανένας δεν θα έχει επαγγελματικά δικαιώματα και ατομικά θα διαπραγματεύεται τους όρους εργασίας του.
Η αντίστασή μας απέναντι στην αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά και στο νέο τύπο σημερινών φοιτητών και αυριανών εργαζόμενων, δεν συναρθρώνεται αποκλειστικά στην αντίθεσή μας στο νέο Ν. Πλαίσιο, την αξιολόγηση και την αναθεώρηση του αρ.16. Η διαδικασία της αναδιάρθρωσης είναι ενιαία και συμπεριλαμβάνει και τις αλλαγές στα προγράμματα σπουδών. Χαρακτηριστικό είναι πως πρόσφατα στην αντίστοιχη επιτροπή προπτυχιακών σπουδών του ΕΜΠ, ο αντιπρύτανης κ. Σπαθής έκανε προτάσεις για αλλαγές ανάλογες με του νέου προγράμματος σπουδών της σχολής μας, προς την κατεύθυνση δημιουργίας 2 κύκλων σπουδών(3+2 έτη) και της περαιτέρω εντατικοποίησης της φοιτητικής καθημερινότητας.
Οι τροποποιήσεις των προγραμμάτων σπουδών θα αποτελέσουν ένα από τα κομβικότερα γεγονότα του ερχόμενου διαστήματος, που χρίζουν της δέουσας σημασίας από όλους μας. Αυτό που απαιτείται είναι για μια ακόμη φορά να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Η μόνη διέξοδος για να διατηρήσουμε τα κεκτημένα και τα δικαιώματά μας είναι η απάντηση των συλλογικών διεκδικήσεων. Η παρουσία μας θα πρέπει να είναι μαζική και δυναμική τόσο στο τμήμα της σχολής στα τέλη Ιούνη, όσο και στις ερχόμενες Συγκλήτους που θα θίξουν το ζήτημα των νέων προγραμμάτων σπουδών.


…ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ!

Ασύμμετρη απειλή ή ασύμμετρη καταστολη

Σε όλη τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής ιστορίας όποτε παρατηρούταν όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων με πιθανότητα δημιουργίας ρηγμάτων στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, ενεργοποιούνταν πιο έντονα οι κατασταλτικοί μηχανισμοί με αποτέλεσμα τη βίαιη καταπάτηση κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και περιορισμό των ελευθεριών. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι πλήρως αντιφατικό με όλα όσα προέβαλλαν και προβάλλουν οι εκάστοτε πολιτικοί παράγοντες της χώρας σχετικά με την υπεράσπιση της δημοκρατίας. Ειδικότερα το τελευταίο χρονικό διάστημα , οπότε και εφαρμόστηκαν ριζοσπαστικές μορφές πάλης από διάφορες κοινωνικές ομάδες ( εκπαιδευτική κοινότητα, συμβασιούχοι, συνταξιούχοι κ.τ.λ.), γίνεται ιδιαίτερα εμφανές ότι αποτελεί επιλογή της πολιτικής ηγεσίας η τρομοκράτηση και η πειθάρχηση των ατόμων που εναντιώνονται στα επιβαλλόμενα μέτρα, με απώτερο στόχο την άμβλυνση των αντιδράσεων και την εύρυθμη λειτουργία των μηχανισμών προώθησης και εξυπηρέτησης των συμφερόντων της άρχουσας τάξης.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, παρατηρώντας κανείς γύρω του διαπιστώνει ότι η ελευθερία μερικών συνεπάγεται την υποδούλωση κάποιων άλλων. Δεν είναι τυχαίο πως οι υπάρχοντες κοινωνικοί όροι ευνοούν την ικανοποίηση των απαιτήσεων μόνο των αστών, βασιζόμενοι στη εκμετάλλευση των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων. Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής κατεύθυνσης, ο ρόλος της αστυνομίας είναι η συντήρηση και η διαιώνιση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων. Αυτή είναι , που ως εκτελεστικό όργανο της εξουσίας, συλλαμβάνει διαδηλωτές ασκώντας παράλληλα και φυσική βία, εκκενώνει κατειλημμένα κτίρια με ψευδείς και προκατασκευασμένες κατηγορίες, που με βάση τον τρόπο αντιμετώπισης των μεταναστών συμβάλλει στην αναπαραγωγή ρατσιστικών και ξενοφοβικών προτύπων ( π.χ. ο ξυλοδαρμός των μεταναστών στο Α.Τ. Ομόνοιας). Σύμφωνα με τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η αστυνομία, περιορίζοντας ατομικά κοινωνικά δικαιώματα και πολιτικές ελευθερίες, δε συμβάλλει στην ασφάλεια των πολιτών και στην πάταξη της εγκληματικότητας, αλλά στην πραγματοποίηση των στόχων του κεφαλαίου.

Δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς τη διόγκωση των κατασταλτικών μέτρων που λαμβάνονται το τελευταίο χρονικό διάστημα. Η συνεχής παρουσία των ατόμων της ‘‘Ασφάλειας’’ στις περιοχές της Αθήνας, η τοποθέτηση καμερών στους κεντρικούς δρόμους , η αύξηση των περιπολιών κ.τ.λ. δημιουργούν την εικόνα ενός αστυνομοκρατούμενου κράτους που δεν αποσκοπεί στην προστασία των ατόμων, αντίθετα στον εκφοβισμό, στον συμβιβασμό και στην άκριτη αποδοχή των επιδιώξεων της πολιτικής ηγεσίας. Χαρακτηριστική είναι η γραμμική σχέση της αύξησης της εγκληματικότητας με αυτής των αστυνομικών μέτρων. Αντιπροσωπευτικό είναι το παράδειγμα της περιοχής των Εξαρχείων, που είναι κυκλωμένη από διμοιρίες και κλούβες των ΜΑΤ και η εφαρμογή προληπτικών μέτρων παρατηρείται εντονότερη από οπουδήποτε αλλού (συνεχείς εξακριβώσεις στοιχείων προσαγωγές με κίβδηλα στοιχεία), λόγω της σύνδεσης του χώρου του Πολυτεχνείου με την ανάπτυξη μεγάλων κινημάτων ( όπως το φοιτητικό κίνημα των δύο τελευταίων χρόνων), καθώς και της δράσης οργανώσεων του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου.

Σε συνδυασμό με τα παραπάνω έρχεται να προστεθεί και ο ρόλος των Μ.Μ.Ε., ο οποίος καθορίζεται πλήρως από τις επιταγές των κομμάτων εξουσίας. Έτσι, μόνο έκπληξη δεν προκαλεί το γεγονός προβάλλονται συνεχώς μεμονωμένες σκηνές, που αφενός διαστρεβλώνουν τη πραγματικότητα και αφετέρου οδηγούν σ’ επιφανειακά συμπεράσματα σχετικά με τις αιτίες και τις επιδιώξεις των κατασταλτικών μηχανισμών. Η τακτική αυτή, συνδέεται άμεσα με τη στοχοποίηση συγκεκριμένων πολιτικών χώρων, που αποσκοπεί στην περιθωριοποίηση και εντέλει στην εξαφάνιση των μελών τους. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα μέσα αυτά απαιτούσαν τη σύλληψη και την καταδίκη των ‘‘ ταραξιών’’, χωρίς παράλληλα να προβάλλονται τόσο σκηνές βίας με πρωταγωνιστές τα ΜΑΤ. Νωπές είναι οι μνήμες από την αθώωση των 49 συλληφθέντων στην πορεία της 8^ης Μάρτη, όπου μετά τη διεξαγωγή της δίκης αποδείχτηκε ότι όλες οι κατηγορίες ήταν ασταθείς σε σημείο που μάρτυρες κατηγορίας ( μέλη των ΜΑΤ) να κατηγορηθούν για ψευδορκία. Όπως συνέβη και με πολλές άλλες συλλήψεις, αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά ποιοι είναι οι ‘‘κουκουλοφόροι και ταραξίες’’ που προπαγανδίζουν συνεχώς η κυβέρνηση και τα Μ.Μ.Ε. . Τέλος, η πρώτη αποσκοπώντας στην ιδεολογική καταστολή των πολιτών, δεν αναλώνεται μόνο στη μονόπλευρη ενημέρωση αλλά και στη ψήφιση σκληρών νομοθετικών ρυθμίσεων, όπως για παράδειγμα είναι η υποχρεωτική στράτευση στα 18.

Εκτός των άλλων, μετά τις μεγάλες πυρκαγιές που ξέσπασαν το τελευταίο δίμηνο, είμαστε υποχρεωμένοι ν’ αντιμετωπίσουμε κριτικά και από πολιτική σκοπιά την στάση της κυβέρνησης. Με αφορμή πρόσφατες δηλώσεις των μελών της όσον αφορά τους υπαίτιους των πυρκαγιών , δεν είναι δύσκολο να συμπεράνει κανείς ότι η απόδοση ευθυνών σε συγκεκριμένες πολιτικές ομάδες (εξωκοινοβουλευτική αριστερά, αναρχικός χώρος κ.τ.λ.) οφείλεται αφενός σε μία σχεδιασμένη προσπάθεια καταδίκης τους και αφετέρου στην αποποίηση ευθυνών από την πλευρά της. Εδώ διαφαίνεται το εξής οξύμωρο, από τη μια οι κατηγορούμενες ομάδες είναι αυτές που οργανώνουν κινητοποιήσεις για την προστασία των δασικών εκτάσεων και του περιβάλλοντος και από την άλλη, η πολιτική ηγεσία είναι εκείνη που με συγκεκριμένες ενέργειες (αναθεώρηση του άρθρου 24, νομιμοποίηση αυθαιρέτων παραχώρηση δημοτικών εκτάσεων σε ιδιώτες), ευνοεί αλλά και ταυτόχρονα επικροτεί δράσεις που επιφέρουν το ίδιο αποτέλεσμα.

Επιπλέον, με αφορμή το φαινόμενο των πυρκαγιών, οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι προσπαθούνε να περάσουν ένα μήνυμα νέου πατριωτισμού. Πολλές φορές μάλιστα, λόγω και της ιδιαιτερότητας της περιόδου (εκλογές), στην προσπάθειά τους να ‘‘αντλήσουν’’ ψήφους από όλο και περισσότερες δεξαμενές, δε διστάζουν να υιοθετούν εκφράσεις σοβινιστικού τύπου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, να καλλιεργούνται ρατσιστικά στερεότυπα που με τη σειρά τους οδηγούν σε μία δυσχερέστερη κατάσταση διαβίωσης των μεταναστών. Με άλλα λόγια, δεν είναι τυχαίες οι δηλώσεις του πρωθυπουργού για << ενότητα του λαού μετά από μία εθνική τραγωδία>>, όταν στην Ελλάδα διαμένει ένα μεγάλο ποσοστό μεταναστών με περιορισμένα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα. Δηλαδή, αναφερόμαστε σ’ ένα μεγάλο πλήθος ατόμων που αντιμετωπίζει τη χείριστη μορφή εκμετάλλευσης λόγω της ανάπτυξης του καπιταλισμού που επιδιώκει φθηνό εργατικό δυναμικό.

Το ζήτημα το δικαιωμάτων και ελευθεριών ανέκαθεν απασχολούσε την επικαιρότητα εξαιτίας της ιδιαιτερότητας και της σημαντικότητάς του. Άρα είναι πλέον η δική μας σειρά να το βλέπουμε με κριτική ματιά , ξεφεύγοντας από οπτασίες περί δημοκρατίας που εύγλωττα παρουσιάζουν οι πολιτικοί ‘‘ηγέτες’’. Είναι χρέος όλων μας- όπως φάνηκε προσφάτως- συνολικά να αποδείξουμε ότι όλα όσα ετοιμάζουν για μας χωρίς εμάς μπορούμε να τα αντιπαλεύουμε και να διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν.