ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: αργία ή ΑΠΕΡΓΙΑ;;;

Πέρασαν 123 χρόνια από τη ματωμένη 1η Μάη του εργατικού ξεσηκωμού του Σικάγο αλλά ο αγώνας και το νόημά της συνεχίζεται. Ο καπιταλισμός βρίσκεται όλη αυτή την περίοδο αντιμέτωπος με μια βαθιά δομική κρίση η οποία παρέσυρε ταχύτατα όλες τις χώρες διαψεύδοντας όσους μιλάγανε για δήθεν προστατευμένες οικονομίες (χώρες Ε.Ε.-Ελλάδα). Η καπιταλιστική κρίση επηρεάζοντας και την Ελλάδα οδήγησε την κυβέρνηση όπως και τις υπόλοιπες κυβερνήσεις ανά τον κόσμο να προβούν στη θέσπιση αντιδραστικών μέτρων απεμπλοκής.

Την απάντηση σε αυτά τα νέα δεδομένα έρχεται να δώσει η εξέγερση του Δεκέμβρη αλλά και οι νέοι αγώνες που θα ακολουθήσουν. Μια κοινωνική έκρηξη που αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα σημεία καμπής στην κοινωνική και πολιτική πάλη στη χώρα μας στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Θρυαλλίδα της αποτέλεσε η δολοφονία ενός μαθητή και η αναβάθμιση των κατασταλτικών μηχανισμών, αλλά τα αίτιά της ήταν βαθύτερα. Σημαντικό κομμάτι αυτής της εξέγερσης ήταν η νεολαία (μαθητές, φοιτητές, νεολαία εργασιακής περιπλάνησης) που αντιλαμβανόμενη τη μελλοντική αλλά και την άμεση ένταξή της στις νέες συνθήκες μαύρης εργασίας σε συνδυασμό με την αυξανόμενη εντατικοποίηση των ρυθμών μάθησης και φοίτησης, έδωσε μια βροντερή απάντηση στο νέο καθεστώς που τείνει να καθιερωθεί στο χώρο εργασίας.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, θεωρούμε ότι αιτήματα μεγάλων εργατικών αγώνων του παρελθόντος-όπως η Πρωτομαγιά- επικαιροποιούνται διαρκώς καθώς εντείνεται η επίθεση στα δικαιώματα και τα κεκτημένα των εργαζομένων. Πιο συγκεκριμένα, το ελληνικό-όπως και το παγκόσμιο-κεφάλαιο προτάσσοντας το σύνθημα-πρόγραμμα: κοινωνικοποίηση των ζημιών και ιδιωτικοποίηση των κερδών έχει ξεκινήσει ένα νέο γύρο επίθεσης στον κόσμο της εργασίας. Οι περσινές αλλαγές στο ασφαλιστικό (ενοποίηση ταμείων προς τα κάτω, αύξηση εργασιακών εισφορών, αύξηση- ισοτίμηση ορίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών κ.ά.) φαντάζουν κάτι μικρό μπροστά στις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που προωθούνται αυτή τη στιγμή από την Ε.Ε. Η κυβέρνηση με πλήρη συναίνεση της ξεπουλημένης, γραφειοκρατικής και ανήμπορης να ξεκινήσει νικηφόρους αγώνες ηγεσίας της ΓΣΕΕ προωθεί τα εξής:
α)μείωση των μισθών, β)ελαστικοποίηση σχέσεων εργασίας(απολύσεις ,επαναπρόσληψη με νέες συνθήκες εργασίας, εξαναγκασμός αποδοχής των χειρότερων όρων εργασίας κάτω από το φόβο της απόλυσης, αλλαγή χρόνου εργασίας των εργαζομένων με ταυτόχρονη μείωση των απολαβών),γ)μη τήρηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, δ)"δουλεμπόριο" εργαζομένων (δανεισμός εργαζομένων μεταξύ των επιχειρήσεων).

Με βάση τα παραπάνω, η φετινή Πρωτομαγιά πρέπει να αποτελέσει κινηματικό κόμβο για το εργατικό κίνημα. Είναι αναγκαίο να μην αποκτήσει χαρακτήρα επετειακό, όπως επιδιώκεται χρόνια τώρα από τους εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ(οι οποίοι δεν καλούν σε πορεία αλλά σε μια απλή προσυγκέντρωση στην Κλαυθμώνος), αλλά να λάβει χαρακτηριστικά γενικής απεργίας και όχι αργίας. Πολύ περισσότερο πρέπει να είναι η απαρχή απεργιακών αγώνων ανατροπής απέναντι στην προαναφερθείσα αντεργατική πολιτική. Να αποτελέσει ένα εφαλτήριο νέων κοινωνικών αγώνων, διεκδικήσεων αλλά και χάραξης στόχων για το εργατικό κίνημα.

Σε σύνδεση με τις παραπάνω μεταρρυθμίσεις, γίνεται αναγκαίο να διευρυνθεί η κουβέντα για την επαγγελματική και εργασιακή μας προοπτική και μέσα στις σχολές . Ακόμα περισσότερο επειδή βλέπουμε την προσπάθεια να υποβαθμιστούν τα πτυχία των αποφοίτων ευρύτερα, αλλά και συγκεκριμένων κλάδων όπως των μηχανικών. Πιο συγκεκριμένα το τελευταίο διάστημα, επιχειρείται στο ΤΕΕ-με τη σύμπραξη των παρατάξεων ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ και του προέδρου του ΤΕΕ Αλαβάνου( που εκπροσωπεί την παράταξη του Συνασπισμού)- η προσπάθεια για σκλήρυνση των εξετάσεων που δίνουν οι απόφοιτοι μηχανικοί για να αποκτήσουν άδεια άσκησης επαγγέλματος (3ωρες εξετάσεις αντί για 30λεπτες που ισχύει μέχρι σήμερα, αύξηση του κατώτατου βαθμού πρόσβασης και διεύρυνση του περιεχομένου των εξετάσεων πέρα από το γνωστικό μας αντικείμενο). Η προσπάθεια αυτή αποσκοπεί στην υποβάθμιση της αξίας των πτυχίων και στην αποσύνδεσή τους από το επάγγελμα.

Έχοντας αυτά κατά νου οι τελευταίες εξελίξεις στο ΤΕΕ συνδέονται άμεσα με τη στόχευση της κυβέρνησης και του υπουργείου για χιλιάδες απόφοιτους εξειδεικευμένους, συνεχώς επανακαταρτίσημους και μάλιστα διαφορετικών ταχυτήτων ( ΑΕΙ, ΤΕΙ, ΚΕΣ), με στόχο την κοινή επίθεση στα δικαιώματα όλων των αποφοίτων. Ουσιαστικά, αναγκάζει τους αποφοίτους αυτούς να αποδέχονται τους χειρότερους εργασιακούς όρους υπό το βάρος του αβέβαιου εργασιακού τους μέλλοντος και επίσης οξύνει τον μεταξύ τους ανταγωνισμό για εύρεση κοινών θέσεων, κάτι που οδηγεί στον ατομικό δρόμο διαπραγμάτευσης και όχι στις συλλογικές διεκδικήσεις. Παράλληλα επιχειρείται μέσω των εξετάσεων αυτών και η εισαγωγή του μοντέλου ΑΣΕΠ και στον τεχνικό κλάδο, καθώς είναι πιθανόν οι υποψήφιοι των τεχνικών ειδικοτήτων να οδηγηθούν σε φροντιστήρια όπου ανάλογα και με την οικονομική τους επιφάνεια θα έχουμε και φαινόμενα αποκλεισμού από τη διαδικασία για απόκτηση άδειας επαγγέλματος. Επίσης δεν αποκλείεται πολλοί απόφοιτοι να δουλεύουνε για κάποια χρόνια χωρίς την ιδιότητα του μηχανικού με τους χειρότερους όρους. Με βάση τα παραπάνω απαιτούμε το πτυχίο να απαιτεί το μοναδικό εχέγγυο για δουλειά χωρίς την ύπαρξη εξεταστικών φραγμών.

Στις παραπάνω κατευθύνσεις κινείται και η αλλαγή του προγράμματος σπουδών τα τελευταία 2 χρόνια στη σχολή μας που χαρακτηρίζεται από περαιτέρω εξειδίκευση, επιβάρυνση των εξαμήνων και εντατικοποίησης των ρυθμών φοίτησης. Επίσης η έμφαση που δίνεται στα μαθήματα των κατευθύνσεων έρχεται να αμφισβητήσει τον ενιαίο 5ετή χαρακτήρα του πτυχίου και ευνοεί τη στόχευση για διάσπαση των σπουδών σε 2 κύκλους σύμφωνα με τη συνθήκη της Μπολόνια. Στα ίδια μήκη κύματος κινούνται οι προτάσεις καθηγητών της σχολής για περαιτέρω συμπτύξεις μαθημάτων, εισαγωγή πιστωτικών μονάδων, αύξηση των εβδομάδων διδασκαλίας σε 14 από 13 κλπ. Δεν είναι τυχαίο ότι η προσπάθεια για την εισαγωγή πρακτικής άσκησης στη σχολή μας έρχεται σε μία περίοδο όπου εντείνονται οι προσπάθειες για φτηνό εργατικό δυναμικό σε συνδυασμό με το στόχο για συνεργασία των πανεπιστημίων με επιχειρήσεις, κάτι που θα διευκολύνει και την περαιτέρω μείωση των δαπανών για τη φοιτητική μέριμνα, στην κατεύθυνση υποταγής του πανεπιστημίου στις ανάγκες της αγοράς. Σύμφωνα με τα παραπάνω ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης των αντεργατικών και των αντιεκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων είναι οι συλλογικοί αγώνες και τα ριζοσπαστικά μέσα πάλης. Με βάση αυτό δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση φοβούμενη την όξυνση της κοινωνικής διεκδικητικότητας επιδιώκει σε συνεργασία με μια σειρά από μηχανισμούς την κατασυκοφάντηση του κεκτημένου του ασύλου και συνεπώς τη νομιμοποίηση για την άρση του. Πρόκειται για ένα κεκτημένο κοινωνικών αγώνων τόσο του φοιτητικού όσο και του εργατικού κινήματος, επομένως η προσπάθεια να συνδεθεί μόνο με χώρους διδασκαλίας και έρευνας(νόμος Πλαίσιο) στοχεύει στην απονέκρωση των κινηματικών διεργασιών εντός των χώρων του ασύλου και στην ποινικοποίηση μέσων πάλης όπως συνελεύσεις, καταλήψεις, απεργίες. Μόνη απάντηση είναι η διαφύλαξή του αλλά και η διεύρυνσή του και σε εργασιακούς χώρους.

Τέλος ως φοιτητές και αυριανοί εργαζόμενοι θεωρούμε επιτακτικό να αποτελέσει η φετινή πρωτομαγιά αφορμή για κινητοποίηση των σωματείων αλλά και των φοιτητικών συλλόγων. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να παρθούν επιθετικές αποφάσεις απέναντι στον υποταγμένο συνδικαλισμό ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και κυρίως να βγούνε στο προσκήνιο αιτήματα αγωνιστικά που θα συμβάλλουν στην επαφή μεγαλύτερου ποσοστού εργαζομένων με τις συλλογικές διεκδικήσεις και συνεπώς στην μαζικοποίηση των σωματείων και στη λειτουργία τους με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.




ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 29/4 12:30

Και άλλες εξετάσεις; Αναγνώριση των ΚΕΣ; Προεδρικά Διατάγματα με σκοπό την απορρύθμιση του επαγγέλματος; ΟΥΤΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ!

Η περίοδος που διανύουμε πρέπει να μας κάνει να ανησυχούμε αλλά και να ελπίζουμε για διάφορους λόγους. Από τη μία πλευρά γιατί τώρα φαίνονται μια σειρά αποτελέσματα από τις μάχες που δίνει το φοιτητικό κίνημα , από την άλλη γιατί βλέπουμε την ατζέντα της απαξίωσης των πτυχίων και της εργασιακής μας προοπτικής να επικαιροποιείται ξανά. Αυτά δείχνουν τόσο το πρόσχημα διαλόγου της κυβέρνησης για την παιδεία (είναι τουλάχιστον αστείο ότι αυτός ο διάλογος γίνεται μεταξύ του υπουργού Σπηλιωτόπουλου , μίας βουλευτή της ΝΔ , μίας βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και ενός βουλευτή του ΛΑΟΣ) όσο και οι κινήσεις συνολικά της κυβέρνησης και του ΤΕΕ (Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας) για απορρύθμιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των μηχανικών και του εργασιακού μας μέλλοντος.
Μα, τι γίνεται ακριβώς;; Ποια είναι τα σχέδια τους;;

Μετά το συνταγματικό πραξικόπημα του καλοκαιριού για την αναγνώριση των ΚΕΣ ως ιδιωτικά πανεπιστήμια το φως της δημοσιότητας βλέπουν σειρά Προεδρικών Διαταγμάτων που με το πρόσχημα απόδοσης επαγγελματικών δικαιωμάτων στους αποφοίτους ΣΤΕΦ/ΤΕΙ επιχειρούν να ισοπεδώσουν τα πάντα στο τεχνικό επάγγελμα στο επίπεδο των σπουδών του αγγλοσαξονικού μοντέλου<<3>>. Τελευταία εξέλιξη όμως και άκρως ανησυχητική είναι οι πρωτοβουλίες του προέδρου του ΤΕΕ Αλαβάνου (μέλος του ΣΥΝ) που σε αγαστή συνεργασία με την ΠΑΣΚΕ προωθεί πρόταση πακέτο για την (από)-ρύθμιση της πρόσβασης σε επαγγελματικά δικαιώματα όλων των μεταλυκειακών βαθμίδων τεχνικής εκπαίδευσης στα πλαίσια της οδηγίας 36/05 (είναι η οδηγία που μιλάει για αναγνώριση των ΚΕΣ). Η σούπα που περιλαμβάνει ΚΕΣ, ΤΕΙ, αποφοίτους εξωτερικού, νέες ειδικότητες και ΑΕΙ, θα θεωρείται ενιαία και αναζητείται ο φορέας που θα πιστοποιεί ποιος θα δικαιούται να κάνει τι.

Και άλλες εξετάσεις;;

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο σχεδιάζονται ήδη από τώρα στο ΤΕΕ για να ισχύσουν από τον Ιούνη του 2009 επαγγελματικές εξετάσεις για τους αποφοίτους των πολυτεχνικών σχολών. Γιατί να μπούμε σε μια διαδικασία σκληρών εξετάσεων, τη στιγμή που έχουμε περάσει ήδη από τις κοπιαστικές εξετάσεις του σχολείου και του πανεπιστημίου; Γιατί να πρέπει να αποδεικνύουμε συνέχεια ότι ξέρουμε τη δουλειά μας μέσα από δια βίου εξετάσεις και πιστοποιήσεις;

Θέλουν να τσακίσουν τις προσδοκίες της σημερινής νεολαίας
Πέραν της πασιφανούς πρόθεσης να γίνει αποδεκτή η οδηγία και να προχωρήσει η υπόθεση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, απώτερος σκοπός τους εξακολουθεί να είναι το ακόμα μεγαλύτερο τσάκισμα των προσδοκιών της σημερινής νεολαίας που σπουδάζει σε κάποια βαθμίδα των τεχνικών επαγγελμάτων. Με βάση την πολιτική που προωθείται καθένας τελειώνοντας τις σπουδές του θα πρέπει να εντάσσεται στην εργασία εξατομικευμένος, με όσο το δυνατόν κατακερματισμένα, ατομικά και ειδικευμένα προσόντα και περιορισμένα επαγγελματικά δικαιώματα, όπου ανεξαρτήτως της πληρότητας και του βάθους των γνώσεών του, θα ξεκινά από την ίδια αφετηρία με αποφοίτους άλλων μοντέλων εκπαίδευσης(bachelor,ΚΕΣ...). Δηλαδή χωρίς το αυτονόητο δικαίωμα της πρόσβασης στο επάγγελμα έτσι όπως το γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, χωρίς τις απαραίτητες βασικές θεωρητικές και πρακτικές γνώσεις παρά μόνο τεμαχισμένη ειδίκευση και πάνω από όλα χωρίς προσδοκίες ότι το πτυχίο μας έχει κάποια επαγγελματική κατοχύρωση. Θέλουν σε κάθε περίοδο του εργασιακού μας βίου, είτε στη πρώτη εργασιακή μας ένταξη, είτε μετά από κάθε αλλεπάλληλη επιστροφή στα έδρανα, στη λογική της «δια βίου μάθησης», να ελέγχεται για το εάν πληρούμε τους στόχους για τον εργαζόμενο που βάζει η κυρίαρχη πολιτική ελέγχοντας τον κάθε κλάδο, μέσα από εξετάσεις και πιστοποιήσεις που θα διενεργούν επιμελητήρια και οργανισμοί σαν το ΤΕΕ.

Να δείξουμε ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ στην οδηγία για την αναγνώριση των ΚΕΣ!
Όσο για τις σχεδιαζόμενες εξετάσεις ΚΑΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Βρεθήκαμε μπροστά σε μία ακόμα προσπάθεια για να εφαρμοστούν κομμάτια μιας πολιτικής που έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες από τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και που περιλαμβάνει απόπειρες από την εποχή Σουφλιά (2 κύκλους σπουδών), στην εποχή Αρσένη (τμήματα με εξειδικευμένο περιεχόμενο και ΜΔΕ), στην εποχή Ευθυμίου (δήθεν ανωτατοποίηση ΤΕΙ), στην εποχή Γιαννάκου (άρθρο 16, νόμος πλαίσιο). Τίποτε από όλα αυτά δεν προχώρησε χωρίς αντιστάσεις και είναι ελάχιστες οι πραγματικές επιτυχίες και τομές που μετρούν. Γιατί ο τρόπος που το φοιτητικό κίνημα, αμφισβητώντας σθεναρά τις κεντρικές επιλογές της αναδιάρθρωσης στην εκπαίδευση, έχει δώσει τη μάχη ως τώρα αποδεικνύει ότι με τους αγώνες που δίνουμε μπορούμε να σταματήσουμε τα σχέδιά τους και να κερδίσουμε.

Ο συντονισμός της πανεπιστημιακής κοινότητας αποτελεί ένα ακόμα σημείο έτσι ώστε οι αγώνες μας να είναι ακόμα πιο αποτελεσματικοί. Το πανεκπαιδευτικό μέτωπο να συμβάλλει για άλλη μια φορά στο χορό των κινητοποιήσεων και να ενισχύσει τις αγωνιστικές πρωτοπόρες διαθέσεις του φοιτητικού κινήματος απέναντι στα σχέδια της κυβέρνησης. Σε αυτή τη μάχη που έχουμε να δώσουμε θέλουμε τους πανεπιστημιακούς καθηγητές και το συλλογικό τους όργανο (ΠΟΣΔΕΠ) σύμμαχους και όχι μερίδα καθηγητών να πράττει ως τα golden boys της αναδιάρθρωσης. Σε αυτή την κατεύθυνση και σε συντονισμό με τα σωματεία των μηχανικών,θέλουμε το επόμενο διάστημα να κινηθούμε ενάντια στις κατευθύνσεις του ΤΕΕ. Θα πρέπει τόσο το προεδρείο του ΤΕΕ, με πρωτοστάτη τον κ. Αλαβάνο, όσο και οι υπόλοιποι υποστηρικτές της προώθησης των περαιτέρω ελαστικών εργασιακών σχέσεων στους μηχανικούς, να καταλάβουν ότι...
Θα μας βρουν μπροστά τους!

• Κανένα εμπόδιο μεταξύ της λήψης του πτυχίου και του επαγγέλματος
• Καμία αλλαγή στο καθεστώς εξέτασης για λήψη άδειας άσκησης επαγγέλματος του μηχανικού
• Όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα στο πτυχίο-καμιά διάσπαση ή κατηγοριοποίηση τους

H ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

Τις τελευταίες μέρες βλέπουμε να διαδραματίζεται σε επανάληψη το επεισόδιο μιας μακροχρόνιας σειράς με συγκεκριμένους ρόλους και πρωταγωνιστές.H ελληνική κυβέρνηση χέρι-χέρι με την αστυνομία, υποδύονται τους προστάτες του κοινωνικού συνόλου με μηδαμινή όμως επιτυχία.

Για άλλη μια φορά επιδιώκεται η λήψη και η εφαρμογή συγκεκριμένων μέτρων αστυνόμευσης στο όνομα της «πάταξης της εγκληματικότητας», αλλά με κύριο στόχο την ποινικοποίηση των μέσων πάλης που επιλέγουν μια σειρά από κοινωνικά στρώματα. Κάτι τέτοιο-ούτως ή άλλως- δεν αποτελεί πρωτόγνωρη εμπειρία για τα ελληνικά, αλλά και πανευρωπαϊκά δεδομένα, ακριβώς γιατί όλες οι κυβερνήσεις αποσκοπούν στο «χτύπημα» των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δε θα πρέπει να μας εκπλήσσει και η συνεχόμενη επαναφορά στην επικαιρότητα του ζητήματος της άρσης του ασύλου.

Ας πάρουμε όμως τα πράματα από την αρχή και να δούμε τις νέες νομοθετικές διατάξεις που προσπαθεί να επιβάλλει το Υπ. Δημόσιας Τάξεως. Μέτρα όπως η ποινικοποίηση της κουκούλας, η δημιουργία ομάδων ταχείας επέμβασης που θα περιφέρονται στο κέντρο της Αθήνας, η συνεργασία με ξένες μυστικές υπηρεσίες, το αδίκημα της περιύβρισης της «Αρχής»…συνθέτουν το παζλ των νέων ρυθμίσεων με κύριο στόχο την εντατικότερη δημιουργία ενός αστυνομοκρατούμενου κράτους. Γενικευμένες συλλήψεις κουκουλοφόρων διαδηλωτών, που θα εκτοξεύουν υβριστικά συνθήματα κατά αστυνομικών, προανήγγειλε ο υπ. Δικαιοσύνης, επιβεβαιώνοντας τους φόβους ότι τα νομοθετήματα αυτά θα αξιοποιηθούν ως εργαλείο και για την ποινικοποίηση της συμμετοχής σε διαδηλώσεις.

Στο παρελθόν, όταν έγιναν ανάλογες προσπάθειες προώθησης τέτοιου είδους κατασταλτικών μέτρων, το αποτέλεσμα ήταν όχι μόνο να μη μειωθεί η εγκληματικότητα (αντίθετα κιόλας) αλλά να αυξηθεί η ελευθερία άσκησης εξουσίας και επιβολής ισχύος από τους αστυνομικούς απέναντι σε απλούς πολίτες. Είναι νωπές οι μνήμες από τα ανοιγμένα κεφάλια των διαδηλωτών σε πορείες λόγω της απρόκλητης χρήσης βίας από τα ΜΑΤ, καθώς και η δημιουργία χημικού νέφους στο κέντρο της πόλης με επιβαρυντικές συνέπειες για την υγεία πολλών από εμάς.

Τα μέτρα αυτά-όπως και όλα τα προηγούμενα- προλειάνουν το έδαφος για τη δημιουργία ενός ευρύτερου κλίματος φόβου στο σύνολο της κοινωνίας και κυρίως στα αγωνιζόμενα κομμάτια της με προφανή στόχο την κατάπνιξη των λαϊκών αντιστάσεων. Χωρίς αμφιβολία θα αξιοποιηθεί για την ένταση της καταστολής σε βάρος του λαϊκού κινήματος, καθώς εξαγγέλλονται σε μια περίοδο όξυνσης των ταξικών συνθηκών λόγω της οικονομικής κρίσης και αναμένεται ένταση των εργατικών αγώνων για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση και τα σπασμένα του κεφαλαίου.

Με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση επιδιώκει να αποπροσανατολίσει την κουβέντα από τις συνεχιζόμενες αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η εφαρμογή της πολιτικής της, αρνούμενη φυσικά να αποδεχτεί ότι ο μοναδικός υπεύθυνος για το οξυμένο κλίμα στο εσωτερικό της κοινωνίας είναι η ίδια. Και μέσα σε όλα αυτά, το μόνο που κάνει είναι απλά να επιβεβαιώνει ότι όποιος –για παράδειγμα- καλύψει το πρόσωπό του για να προστατευθεί από τα χημικά και τα χτυπήματα της αστυνομίας θα επιβαρύνεται ποινικά, όποιος διαδηλώνει στο κέντρο θα πρέπει να τρέμει μην συλληφθεί από τις ομάδες ταχείας επέμβασης αν φωνάξει το γνωστό σύνθημα για τους μπάτσους….

Όλα τα παραπάνω, ήταν αναμενόμενο να συνδεθούν με το θέμα της άρσης του ασύλου. Εδώ και αρκετό καιρό λαμβάνει χώρα ένα ξεκάθαρο φαινόμενο παραβίασης του ασύλου, από την στιγμή που στα πεζοδρόμια έξω από την πύλη Κοκκινοπούλου του ΕΜΠ περιφέρονται οπλισμένοι σαν αστακοί ματατζήδες, θεωρώντας -με αυτόν τον τρόπο- αυτόματα ύποπτους τους φοιτητές για διενέργεια αδικημάτων. Φαινόμενα όπως αυτό, αλλά και η όλη κουβέντα που έχει προκύψει, δεν έρχεται τυχαία μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, ακριβώς γιατί την περίοδο εκείνη οι χώροι του ασύλου αποτέλεσαν κέντρα πολιτικών συλλογικών διεργασιών που συνέβαλλαν στην ανάπτυξη του κινήματος. Επομένως, μπροστά στο φόβο νέων μορφών αντίστασης η κυβέρνηση προσπαθεί να εξασφαλίσει τη δυνατότητα εισόδου των κατασταλτικών δυνάμεων στους χώρους αυτούς ώστε να ποινικοποιηθούν τέτοιου είδους διεργασίες.

Από εκεί και πέρα, βλέπουμε μια σειρά από μηχανισμούς όπως τα ΜΜΕ και ορισμένα αντιπολιτευτικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ. ΛΑΟΣ) να εναρμονίζονται πλήρως με αυτές τις κατευθύνσεις της κυβέρνησης σε μια σαφέστατη προσπάθεια νομιμοποίησης της κατάργησης του ασύλου. Με αυτόν τον τρόπο, δίνουν –παράλληλα- και χείρα βοηθείας στο υπουργείο για την προώθηση μίας εκ των πιο αντιδραστικών διατάξεων του νέου νόμου-πλαίσιο. Στο ίδιο μήκος κύματος λοιπόν, είδαμε την πρυτανεία και τη διοίκηση της ΣΕΜΦΕ να συναινούν στην είσοδο σήμανσης και εισαγγελέα τα ξημερώματα της 21ης Μάρτη στο χώρο της συγκεκριμένης σχολής, κάτι το οποίο ως σχήμα της ΕΑΑΚ θεωρούμε ότι αποτελεί ένα ξεκάθαρο περιστατικό κατάλυσης του ασύλου. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι κανένας φοιτητής δεν ειδοποιήθηκε, ενώ η πρυτανεία είχε δώσει εντολή να μην επιτραπεί η είσοδος σε κανένα φοιτητή, με την πρόφαση ότι θα έπρεπε να διαπιστωθεί αν είχε παραβιαστεί μια είσοδος. Συνεπώς, σε μια τέτοια κρίσιμη συγκυρία η διοίκηση του ιδρύματος τάχθηκε έμπρακτα (και δεν είναι η πρώτη φορά) με τις πολιτικές επιλογές του Υπουργείου.

Θεωρούμε ότι η καλύτερη απάντηση μπορεί να δοθεί από τους ίδιους τους συλλόγους οι οποίοι –όπως έχουν αποδείξει και στο παρελθόν-είναι σε θέση να περιφρουρήσουν τους χώρους τους χωρίς την ανάγκη κανενός αστυνομικού ή security. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι όποτε υπήρξε απειλή για παραβίαση του ασύλου άμεσα οι φοιτητές αντέδρασαν διαφυλάσσοντάς το παραδειγματικά. Πολύ περισσότερο δε, σε μια περίοδο όπου εντείνεται η κατασταλτική θωράκιση του κράτους απέναντι στην όξυνση της κοινωνικής διεκδικητικότητας είναι καθήκον των συλλόγων να υπερασπιστούν ευρύτερα τα δημοκρατικά τους δικαιώματα εντός και εκτός σχολών. Είναι αναγκαίο μέσα από τους μαζικούς και συλλογικούς μας αγώνες να διασφαλίσουμε τα κεκτημένα μας, τα οποία δε μας χάρισε καμία κυβέρνηση αλλά κερδήθηκαν μέσα από ριζοσπαστικά και ανυποχώρητα φοιτητικά και λαικά κινήματα. Η απάντηση μπορεί και πρέπει να εκφραστεί μέσα από τις αγωνιστικές μας αποφάσεις.

60 χρόνια ΝΑΤΟ-10 χρόνια Ευρωστρατός, επεμβάσεις, χούντες και τρομοκρατία!

Τριήμερο εκδηλώσεων 27-29/3 στο αμφ. Γκίνη (Πολυτεχνείο)

Αλλαγές στο Πρόγραμμα σπουδών

Ένα «θέμα» που ανοίχτηκε και θα ανοιχτεί μακριά από τους φοιτητές…
Για τους φοιτητές!
Αλλά χωρίς τους φοιτητές!

Η αλλαγή του προγράμματος σπουδών έγινε γνωστή στον φοιτητικό σύλλογο πριν 1,5 χρόνο, όπου σε ένα τμήμα καθηγητών τέθηκε το θέμα αναπροσαρμογής του προγράμματος σπουδών με βάση τις «σύγχρονες» ανάγκες – ανάγκες της αγοράς, όπως χαρακτηριστικά είπαν οι καθηγητές-εισηγητές του…

Σε μια περίοδο μετά το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα του 2007 που διεκδικούσε:
• «ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό, ως μοναδική προϋπόθεση για εργασία, χωρίς πιστοποιήσεις και εξετάσεις, χωρίς διασπάσεις, ειδικεύσεις και κατατμήσεις των σχολών.
• «Μια σχολή ανά γνωστικό αντικείμενο με κοινό πρόγραμμα σπουδών»
• «ενάντια στις συνόδους της Μπολόνια και της Λισαβόνας, για καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης και εργασίας, με κριτήριο αυτά που έχουμε ανάγκη και όχι με βάση τα όσα διατίθενται να μας δώσουν».

Εντελώς αντίθετα με όποια λογική έθετε το φοιτητικό κίνημα, προτάθηκε από τη μεριά των καθηγητών στη σχολή μας η αλλαγή του προγράμματος προς μια πιο τεχνοκρατική και περισσότερο εξειδικευμένη κατεύθυνση.
Η απόπειρα της ψήφισής του κατέληξε να είναι μια έτοιμη πρόταση προς ψήφιση μέσα σε μια μέρα, χωρίς ο φοιτητικός σύλλογος να είναι ενήμερος ως προς αυτό. Ενήμεροι όμως ήταν οι «εκπρόσωποι» της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ που συνεννοούνταν με τους καθηγητές επί 1,5 χρόνο σε κλειστά γραφεία, παίρνοντας αποφάσεις που αφορούσαν όλους τους φοιτητές, χωρίς να ενημερώσουν κανέναν!
Ωστόσο μετά από μαζική και έγκαιρη παρέμβαση στο τμήμα καθηγητών, οι καθηγητές πιέστηκαν να μην το ψηφίσουν. Η άποψη μας πάνω σε αυτό ήταν ότι οποιαδήποτε αλλαγή του προγράμματος σπουδών δεν αφορούσε ούτε μερίδα των καθηγητών, ούτε εκπροσώπους-κομματικά φερέφωνα, αλλά πρώτα και κύρια τους ίδιους τους φοιτητές, οι οποίοι έπρεπε να ενημερωθούν και να λάβουν απόφαση μέσα από τις συλλογικές τους διαδικασίες τις γενικές συνελεύσεις.

Οι αλλαγές:

• Σύμπτυξη της ύλης 2 μαθημάτων σε ένα (πχ η φυσική 1 και η φυσική 2, η FORTRAN 1 και η FORTRAN 2 και στο μάθημα της Μηχανικής 1 προστίθεται η ύλη της Μηχανικής 2 και συμπυκνώνονται μαζί η Μηχανική 2 με την παλιά Μηχανική 3).
Πρόκειται για μαθήματα που είχαν μεγάλα ποσοστά αποτυχίας (και λόγω των ιδιαιτεροτήτων των καθηγητών πχ Γιαννόπουλος) και αρκετή ύλη (που έγινε διπλάσια!). Έτσι, ο βαθμός δυσκολίας τους αυξήθηκε αφάνταστα, πράγμα που σημαίνει επιβάρυνση των ρυθμών σπουδών και εντατικοποίηση της ζωής του φοιτητή καθ΄όλη τη διάρκεια του εξαμήνου, μετακυλίοντας το βάρος στους φοιτητές και μάλιστα από το πρώτο εξάμηνο.

• Περικοπή των μαθημάτων που σχετίζονται με βασικές ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες, καθώς και μαθήματα γενικών κατευθύνσεων (πχ τα μαθήματα της Πολεοδομίας, της Αρχιτεκτονικής Κτιριολογίας, της Οικονομικής, της Χημείας, της Ενεργειακής Τεχνολογίας, των Ειδικών κεφαλαίων Πολεοδομίας).
Πρόκειται για μια απόπειρα να κινηθούν οι σπουδές προς μια στείρα και τεχνοκρατική αντίληψη, καθώς στη θέση τους είτε επεκτείνεται ο χρόνος μαθημάτων που ήδη διδάσκονταν, είτε αντικαθίσταται από μαθήματα που κινούνται σε λογικές μάνατζερ. Εισάγονται νέα μαθήματα, που όχι μόνο ενσωματώνουν πρόχειρα μαθήματα όπως η οικονομική, το δίκαιο, αλλά που διδάσκουν αποκλειστικά το μανατζερίστικο σκέλος αυτών των μαθημάτων και όχι γενικές γνώσεις και βασικές αντιλήψεις που πρέπει να έχει ένας μηχανικός. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε είναι που προτάθηκε αυτά τα μαθήματα να διδάσκονται όχι από το ΣΕΜΦΕ αλλά από τον τομέα διαχείρισης (μάνατζερ). Σημείωση: το ποσοστό των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών που διδάσκεται είναι 2% έναντι άλλων πανεπιστημίων που είναι 15%. Η απάντηση στην τεχνοκρατία έρχεται λοιπόν με περισσότερη τεχνοκρατία…

• Εισάγονται μαθήματα που επιβαρύνουν σημαντικά το φόρτο των εξαμήνων και συνεπώς των φοιτητών. Εισήχθη το νέο μάθημα «εισαγωγή στο σιδηροπαγές σκυρόδεμα» στο 6ο εξάμηνο, που είναι ήδη επιβαρυμένο. Το Μπετό 2 άλλαξε με το Μπετό 3 των Δομοστατικών για όλες τις κατευθύνσεις, ένα μάθημα το οποίο φημίζεται για τη δυσκολία του και το εύρος της ύλης του, επιμηκύνοντας τη φοίτηση κατά σοβαρό χρονικό διάστημα. Στο 6ο εξάμηνο επιπλέον, πέρα απ ΄όλα τα’ άλλα μαθήματα προστέθηκε και το μάθημα «Σχεδιασμός Μεταφορικών Συστημάτων».

Ποια η κατεύθυνση των αλλαγών?

Την όλη αλλαγή του προγράμματος σπουδών θα ήταν λάθος να την αποδώσουμε σε κάποιες σημειακές αλλαγές που στόχο έχουν την καλύτερη φοίτηση των φοιτητών και την καλύτερη εμπέδωση του αντικειμένου του πολιτικού μηχανικού. Οι αλλαγές αυτές υπαγορεύονται από ορισμένα κριτήρια και διαπνέονται από μια συγκεκριμένη λογική για το πώς και ποια πρέπει να είναι η φοίτηση στη σχολή.

Η φιλοσοφία των αλλαγών δημιουργεί ένα πρόγραμμα σπουδών που κινείται σε μια πιο τεχνοκρατική και εξειδικευμένη κατεύθυνση. Αυτό δεν είναι κάτι που το ακούμε για πρώτη φορά. Γνωρίζουμε ότι η σύγχρονη κατεύθυνση αλλαγών στην παιδεία έχει ως πυλώνα την προσαρμογή της φοίτησης στις ανάγκες της αγοράς. Πιο εξειδικευμένος απόφοιτος σημαίνει λιγότερο κόστος επιμόρφωσης και μεγαλύτερη παραγωγικότητα για τον εργοδότη. Για τον ίδιο βέβαια σημαίνει πως είναι πιο ευέλικτος, πως είναι πιο πιθανόν να απολυθεί και να διαπραγματευτεί με πολύ χειρότερους όρους την εργασία του, μιας και η στενή ειδίκευση αποδυναμώνει τα ενιαία πτυχία. Ακόμα η οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια των πανεπιστημίων που προωθείται μέσα από το Νόμο Πλαίσιο και την πτυχή για τα 4ετή επιχειρησιακά προγράμματα και την εισαγωγή μάνατζερ, με την παράλληλη εξάρτησή τους από την ιδιωτική χρηματοδότηση, επιδιώκει ένα πρόγραμμα σπουδών που θα διαμορφώνει σχολές πιο ανταγωνιστικές και ελκυστικές στην ιδιωτική χρηματοδότηση.

Από την άλλη, ο διάλογος που έχει ανοίξει για το πρόγραμμα σπουδών έχει φέρει στην επιφάνεια απόψεις καθηγητών που μιλούν για πιο δομικές αλλαγές σε αυτό, όπως η εισαγωγή και άλλων κατευθύνσεων όπως η Διαχείριση Έργων ή και υπό -κατευθύνσεων μέσα σε κάθε κατεύθυνση. Όλα τα παραπάνω δεν είναι εκτός πνεύματος. Είναι ακριβώς στην κατεύθυνση εξειδίκευσης και ροών μέσα στη σχολή που μπορούν μελλοντικά να οδηγήσουν και σε διάσπαση (πχ όπως στο εξωτερικό: διάσπαση του πτυχίου σε bachelor-master). Αυτό θα έχει ως κατάληξη την πλήρως ατομική προσαρμογή του πτυχίου, τον ατομικό φάκελο δεξιοτήτων που δεν κατοχυρώνει συλλογικά δικαιώματα, αλλά ενισχύει τον ανταγωνισμό.

Τέλος, το γεγονός ότι το νέο πρόγραμμα είναι εξαιρετικά επιβαρυμένο (αν αναλογιστούμε ότι ήδη πριν τις αλλαγές οι φοιτητές βρίσκονται σε συνεχείς παρακολουθήσεις, ακόμα και σε φροντιστήρια!), στοχεύει στην περεταίρω εντατικοποίηση των σπουδών, που σε καμία περίπτωση δεν έχει στόχο να μας βγάλει καλύτερους μηχανικούς. Σίγουρα όμως θα μας βγάλει περισσότερο πειθήνιους…

Συνεπώς πίσω από κάθε αλλαγή, ενυπάρχει μια συγκεκριμένη αντίληψη. Δεν μπορούμε να αφήνουμε το μέλλον μας στην «καλή» θέληση των άλλων, ούτε στα παπαγαλάκια των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ που μας καλούν σε «καλή εκπροσώπηση» και στη μοιρολατρία. Πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, να προτάξουμε τη δική μας αντίληψη για το πανεπιστήμιο, αντίληψη που ξεκινά από τα αιτήματα των ίδιων των φοιτητών μέσα από τις γενικές συνελεύσεις και καθοδηγείται μόνο από τις ανάγκες των φοιτητών και της κοινωνίας.

Τα περι συγγραμμάτων και λίστας...

Με το που άνοιξαν οι σχολές ξεκίνησε και η περαιτέρω προσπάθεια εφαρμογής του νέου Ν.πλαίσιο μέσα σ’ αυτές. Το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε είναι η περικοπή των δωρεάν συγγραμμάτων! Πριν καλά καλά συμπληρώσουμε τις αιτήσεις εγγραφής μας, ήρθαμε αντιμέτωποι με τις λίστες συγγραμμάτων... Έυλογα δημιουργείται η απορία με ποια κριτήρια θα επιλέξουμε το ένα βιβλίο έναντι του άλλου αλλά και κατά πόσο αυτό θα καλύπτει όλη την απαιτούμενη ύλη του μαθήματος. Η καθιέρωση του λεγόμενου «πολλαπλού συγγράμματος» μέσω της λίστας συγγραμμάτων βασίζεται σε μία επίφαση ακαδημαικότητας και διεύρυνσης των επιλόγων μας αλλά στην πραγματικότητα θα οδηγήσει αναπόφευκτα αφενός στην εξατομίκευση των σπουδών μας και αφετέρου στη μετακύλιση του κόστους των βιβλίων στους ίδιους τους φοιτητές. Αυτό σημαίνει ότι κάθε φοιτητής θα έχει την ευθύνη να επιλέγει μόνος του ένα σύγγραμμα (που μπορεί να είναι διαφορετικό από των υπολοίπων) και σε περίπτωση που εκ των υστέρων ανακαλύψει ότι αυτό δεν τον καλύπτει θα πρέπει να πληρώσει για να αποκτήσει το επιπλέον βιβλίο που απαιτείται. Παράλληλα, η καθιέρωση του μέτρου αυτού θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός τοπίου εκτεταμένου «marketing» μέσα στις σχολές καθώς κάθε καθηγητής θα προωθεί το δικό του βιβλίο για τα ενδεχόμενα κέρδη των συγγραφικών δικαιωμάτων. Απέναντι σε αυτό το παιχνίδι διαπλοκής δε θα μείνουν φυσικά αμέτοχες και οι –πάντα πρόθυμες να μας εξυπηρετήσουν- κυβερνητικές παρατάξεις... Άλλη μια πτυχή της λίστας, που μέχρι τώρα μένει στην αφάνεια, είναι η σταδιακή κατάργηση των πανεπιστημιακών εκδόσεων προς μια κατεύθυνση ανοίγματος ενός νέου πεδίου κερδοφορίας για το ιδιωτικό κεφάλαιο μέσα στις σχολές, μέσω των διάφορων εκδοτικών οίκων που θα δίνουν τα νέα βιβλία.

Η εφαρμογή της λίστας συγγραμμάτων, στα πλαίσια της εφαρμογής του νέου Νόμου Πλαίσιο, κινείται στη γενικότερη κατεύθυνση της κυβέρνησης (σε σύμπλευση και με το ΠΑΣΟΚ) να καταργήσει το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Πιο συγκεκριμένα, στο εσωτερικό της σχολής μας διαφαίνεται οτι σύμμαχοι σε αυτή την πολιτική δεν είναι μόνο οι καθεστωτικές παρατάξεις αλλά και ένα μέρος των καθηγητών καθώς επισης και η πρόεδρος της σχολής Μ.Μιμίκου... Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, στην τελευταία συνέλευση του τμήματος των καθηγητών της προηγούμενης ακαδημαικής χρονίας η πρόεδρος της σχολής προσπάθησε να επικυρώσει τη λίστα συγγραμμάτων προχωρώντας με συνοπτικές διαδικασίες σε ψηφοφορία χωρίς να έχει προηγηθεί καμία συζήτηση ούτε στο ίδιο το τμήμα αλλά ούτε και στο φοιτητικό σύλλογο. Όπως είναι φυσικό, η επιθετική αυτή κίνηση δε μπορούσε να μείνει αναπάντητη και μετά από παρέμβαση του σχήματος μας, το οποίο απαίτησε να αναβληθεί η ψηφοφορία προκειμένου συζητηθεί εκτενώς αυτό το ζήτημα στο εσωτερικό του φοιτητικού συλλόγου, η συνέλευση του τμήματος διεκόπη. Παρόλα αυτά η κ.Μιμίκου ανακοίνωσε οτι η ψηφοφορία θεωρείται ολοκληρωμένη και το Σεπτέμβρη έδωσε εντολή στη γραμματεία της σχολής να διανείμει τις λιστες... Μάλιστα στην τελευταία συνέλευση τμήματος αρνήθηκε να ξαναβάλει το ζήτημα της λίστας στην ημερήσια διάταξη. ‘Εκτοτε έχει δημιουργηθεί στη σχολή ένα κλίμα «τρομοκρατίας» καθώς έχει ανακοινωθεί ότι όποιος φοιτητής δεν συμπληρώσει τη λίστα δεν πρόκειται να πάρει βιβλία!

Η προαναφερθείσα πολιτική στάση της διοίκησης της σχολής φαίνεται και από την αρχική απροθυμία της να παρατείνει την προθεσμία για τις λίστες μέχρις ότου να συζητηθεί το θέμα στη Σύγκλητο και τις άλλες σχολές του Πολυτεχνείου. Πιο συγκεκριμένα καμία άλλη σχολή του Πολυτεχνείου δεν έχει έρθει αντιμέτωπη με μια τόσο πιεστική εφαρμογή του μέτρου ενώ η Σύγκλητος δεν εχει ακόμα συνεδριάσει επί του θέματος.

Την ίδια ώρα που προσπαθούν να προχωρήσουν την εφαρμογή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στις σχολές και να διαμορφώσουν τους όρους που καλούμαστε να σπουδάσουμε, να δουλέψουμε και να ζήσουμε, ο φοιτητικός μας σύλλογος πραγματοποίησε μια μαζική γενική συνέλευση στις 16/10 οπότε και πήρε αγωνιστική απόφαση ενάντια τόσο στο σύνολο της αντι-εκπαιδευτικής μεταρύθμισης όσο και στις επιμέρους πτυχες της, όπως η λίστα συγγραμμάτων. Δόθηκε έτσι μια ηχηρή απάντηση τόσο στη ΔΑΠ που απότελεί το μακρύ χέρι της κυβέρνησης στα πανεπιστήμια και υπερασπίζετται με καθε τρόπο το μεταρυθμιστικό έργο της ΝΔ όσο και στην ΠΑΣΠ που ακροβατεί ανάμεσα σε ένα επφανειακό «αριστερο-αντιπολιτευτικό-προφίλ» και στην ουσία της πολιτικής που πρεσβεύει... Αξίζει να αναφέρουμε ότι και όλες οι υπόλοιπες σχολές του Πολυτεχνείου πραγματοποίησαν γενικές συνελεύσεις την προηγούμενη εβδομάδα στις οποίες παρθηκαν αντίστοιχες αγωνιστικές αποφάσεις. Στην πανεργατική-πανεκπαιδευτικη πορεία στις 21/10 το μπλοκ του Πολυτεχνείου υπήρξε μαζικό εκφράζοντας μια γενικότερη τάση αμφισβήτησης της πολιτικής που ακολουθούν οι κυβερνήσεις των ΝΔ,ΠΑΣΟΚ σύμφωνα με τις επιταγές τις Ε.Ε. Παράλληλα, στα πλαίσια του συντονισμού μας και με τις υπόλοιπες σχολές του ιδρύματος , ο σύλλογός μας συμμετείχε στη συμβολική κατάληψη της Πρυτανείας την Παρασκευή 17/10 με σκοπό να ασκήσει πίεση έτσι ώστε να οριστεί άμεσα ημερομηνία διεξαγωγής Συγκλήτου που θα συζητήσει και θα αποφασίσει για όλα αυτά που έρχονται να μας πλήξουν, στην κατεύθυνση των αποφάσεων των φοιτητικών συλλόγων. Η στάση που κράτησαν τόσο ο πρύτανης όσο και ο αντιπρύτανης απέναντι σε αυτή την απαίτηση ήταν διφορούμενη καθώς αρχικά απέφυγαν να δεσμευτούν με συγκεκριμένη ημερομηνία καταφεύγοντας σε αοριστολογίες και τελικά μετά από πιέσεις των φοιτητών που υπερασπίζονταν τις γενικές τους συνελεύσεις όρισαν ως ημερομηνία για την επόμενη Σύγκλητο την 29/10.


Απέναντι σε όλα αυτά που μας πλήττουν, απαιτείται μαχητική απάντηση στα αμφιθέατρα των Γενικών Συνελεύσεων και στο δρόμο... Για την ανάτροπη του νόμου, χρειάζεται μια νέα συνολική πάλη, μια κεντρική αναμέτρηση υπό τον εκβιασμό του μαζικού, μαχητικού φοιτητικού κινήματος. Οι κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων έχουν δείξει ότι με γενικές συνελεύσεις, με δυναμικές κινητοποιήσεις, μπορούμε να πετυχαίνουμε νίκες!

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ «ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ» ?

«ΌΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!»

Η περίοδος μετά τις χειμερινές εξετάσεις και το διάβασμα παραδοσιακά έχει ένα άρωμα προεκλογικού πυρετού και «απολογισμού δράσης», κατά πρώτο λόγο από τις καθεστωτικές παρατάξεις των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, αλλά και όχι μόνο…

Και αυτό γιατί μετά από μια περίοδο ενασχόλησης με την εξεταστική και τα πρόσθετα βάρη της εντατικοποίησης που αυτή φέρνει, υπάρχει πρόσφορο έδαφος για το προχώρημα των πελατειακών σχέσεων με ταυτόχρονη αποφυγή από τα σημαντικά προβλήματα της καθημερινότητας και της συγκυρίας.

Καλό είναι να υποψιαστούμε και να θυμηθούμε ότι όλα δεν είναι τόσο ρόδινα και ωραία όσο μας τα παρουσιάζουν…! Οι προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουμε στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα πρέπει να μας βρουν απέναντί τους!

Ο προσχηματικός «διάλογος» για την παιδεία

Είναι φανερό ότι και την φετινή χρονιά πρόθεση του υπουργείου ήταν η προώθηση κεντρικών πτυχών της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (κολέγια, λίστες συγγραμμάτων, άσυλο, τετραετή επιχειρησιακά προγράμματα, αξιολόγηση). Παρόλα αυτά αυτή η διαδικασία βρήκε σημαντικά προσχώματα από το φοιτητικό και ευρύτερα πανεκπαιδευτικό κίνημα, που πέρασε μέσα και από τον Δεκέμβρη, με αποτέλεσμα την αναδίπλωση της κυβέρνησης όσον αφορά το προχώρημα των τομών. Σε συμβολικό επίπεδο αυτό αποτυπώνεται και με την αλλαγή της ηγεσίας του υπουργείου παιδείας από μία γραμμή μηδενικής ανοχής σε μία κατεύθυνση εξασφάλισης ευρύτερης δυνατής συναίνεσης.

Σε αυτό το μήκος κύματος η κυβέρνηση, φοβερά πιεσμένη από την οικονομική κρίση και τις κοινωνικές αντιδράσεις από τις συνέπειές της, σε μια τελευταία προσπάθεια εύρεσης συμμαχιών, προχωράει την εβδομάδα που διανύουμε στην έναρξη του διαλόγου για την παιδεία. Η κίνηση αυτή, αναδεικνύει ότι στόχος της είναι να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την ευρύτερη απονομιμοποίηση των επιλογών και των μεταρρυθμίσεων της τόσο στη δευτεροβάθμια όσο και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αποτέλεσμα των πανεκπαιδευτικών κινητοποιήσεων των τελευταίων ετών.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για ένα διάλογο καθαρά προσχηματικό, ακριβώς γιατί στη διεξαγωγή του θα συμμετέχουν μόνο η κυβέρνηση, ο εαυτός της και το παιδί της (ΔΑΠ), χωρίς την ύπαρξη κάποιου άλλου κοινωνικού εταίρου. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάτι ανάλογο είχε επιδιώξει και πριν τρία χρόνια, όπου από την πλευρά των φοιτητών είχε συμμετάσχει μόνο η ΔΑΠ. Αποτέλεσμα ήταν να υπερισχύσει η τοποθέτηση των φοιτητικών συλλόγων, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο την καλύτερη απάντηση στην προσπάθεια απαξίωσης των συλλογικών τους διεργασιών και των αποφάσεων τους. Σε αυτήν την κατεύθυνση, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ήδη η ΟΛΜΕ και η ΠΟΣΔΕΠ έχουν ξεκαθαρίσει την αποχή τους από το φετινό διάλογο.

Η καλή αρχή από τις λίστες φαίνεται…

Στις αρχές του προηγούμενου εξαμήνου, ήρθαμε αντιμέτωποι για πρώτη φορά με μια πτυχή του νέου Νόμου Πλαισίου, τις λίστες συγγραμμάτων.

Κληθήκαμε να συμπληρώσουμε μια λίστα βιβλίων και να διαλέξουμε ποιο από όλα θα λάβουμε δωρεάν, χωρίς να έχουμε έρθει από πριν σε επαφή με τα μαθήματα και την ύλη που αυτά περιέχουν.

Είδαμε τις παρατάξεις των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ πρώτες να μας βοηθάνε να επιλέξουμε το «σωστό» βιβλίο, τους καθηγητές – συγγραφείς να κάνουν marketing των «κατάλληλων» βιβλίων, τους διαφόρους εκδοτικούς οίκους να μας προσφέρουν «απλόχερα» τα βιβλία που μέχρι πρότινος διατίθονταν από το πολυτεχνειακό εκτυπωτήριο (Θωμαίδιο).

Και μέσα σε αυτό τον «εμποροπανήγυρη», είχαμε τη μεν ΔΑΠ να μας προβάλλει την ορθότητα και επιτυχία αυτού του μέτρου του «πολλαπλού συγγράμματος» (που στο σημερινό σύστημα δεν υφίσταται), παραβλέποντας τα παρατράγουδα περικοπής συγγραμμάτων σε ορισμένα μαθήματα και τη δε ΠΑΣΠ να «αντιδρά» στην πτυχή αυτή με το να συμφωνεί με τη συμπλήρωση λίστας και της ατομικής επιλογής των βιβλίων, αναμασώντας τελικά τα επιχειρήματα της ΔΑΠ.

Εμείς σαν Ανεξάρτητη Αριστερή Παρέμβαση, αλλά και σα σχήματα της ΕΑΑΚ, από την πρώτη στιγμή αντιταχθήκαμε στην εφαρμογή αυτής της πτυχής του Νόμου Πλαίσιο, όπως ακριβώς αντιτάχθηκε και όλο το προηγούμενο διάστημα το φοιτητικό κίνημα συνολικά στο Νόμο που ψηφίστηκε το 2007 από την κυβέρνηση μέσα στην πιο άγρια καταστολή, κόντρα στο πιο μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα, θέλοντας να καταπνίξει κάθε μορφή αντίστασης.

Προτάξαμε τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των Γενικών Συνελεύσεων για να παρθούν αποφάσεις ενάντια στην εφαρμογή της λίστας. Μετά από αγωνιστικές-καταδικαστικές αποφάσεις, τα σχήματα της ΕΑΑΚ, πίεσαν με μαζικές παραστάσεις διαμαρτυρίας τη Σύγκλητο και τα τμήματα της κάθε σχολής, να πάρουν απόφαση, που αντιβαίνει εν μέρει το νόμο, για διανομή όλων των βιβλίων στους φοιτητές ανεξάρτητα με το αν θα συμπλήρωναν ή όχι τη λίστα.

Ωστόσο η πρόεδρος της σχολής κα Μιμίκου και το καθηγητικό μπλοκ που στοιχίζεται πλήρως με τις επιλογές της, πραξικοπηματικά και με μια λογική λεγκαλισμού και νομοτέλειας, έγιναν ακόλουθοι των «μεταρρυθμίσεων» του Υπουργείου, ψηφίζοντας το μέτρο της λίστας για τη σχολή μας. Όντας πιεσμένοι όμως, από την αγωνιστική απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των φοιτητών στην αρχή της χρονιάς και από το προηγούμενο φοιτητικό κίνημα εναντίωσης στο Νόμο, περιτύλιξαν την απόφασή τους με κοντόφθαλμα επιχειρήματα ότι για φέτος θα εξασφαλιστούν τα απαραίτητα βιβλία.

Κι όλα ωραία θα ήταν αν φέτος ερχόταν η συντέλεια του κόσμού!

Κι όμως αυτό το «μεταβατικό» σύστημα διανομής βιβλίων που θα «ξεγέλαγε το Υπουργείο», αποδείχτηκε τρύπιο, καθώς και η διανομή βιβλίων υπερκαθυστέρησε και περιορίστηκε ο αριθμός βιβλίων σε μαθήματα επιλογής και σημειώσεις κόπηκαν σε κάποια μαθήματα (πχ Ενεργειακή Τεχνολογία που μετά από παρέμβαση του σχήματός μας κόπηκε ειδικό κονδύλι και το βιβλίο δόθηκε δωρεάν σε όλους τους φοιτητές).

Η κακή αρχή έγινε, ακόμα και αν καταφέραμε να μην εφαρμόσουμε κατά γράμμα το νόμο για τις λίστες (που μιλά για υποχρεωτική συμπλήρωση λίστας και επιλογή ενός και μοναδικού βιβλίου ανά μάθημα). Τα προβλήματα και η αντιδραστικότητα του μέτρου αυτού αποκαλύφτηκαν ήδη, όσο και αν η ΔΑΠ προσπαθεί να μας πείσει ότι ο γάιδαρος πετάει!
Η απάντηση που πρέπει να δώσουμε δεν είναι η λογική της επιφανειακής συγκαλυμμένης κριτικής που κάνει πολεμική συμφωνώντας στην πτυχή και διαφωνώντας στις λεπτομέρειες (βλέπε ΠΑΣΠ), ούτε η λογική του συμβιβασμού και της παθητικής διαμαρτυρίας (βλέπε ΠΚΣ που δεν έκανε τίποτα απολύτως για να εναντιωθεί στις λίστες), ούτε και η λογική του μισού δρόμου και τελικά της παθητικής αποδοχής (βλέπε ΑΡΕΝ που εναρμονίστηκε νομοτελειακά στη συμπλήρωση λίστας)

Η απάντηση πρέπει να έρθει μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες, τις Γενικές Συνελεύσεις, μέσα από τη δύναμη της ρήξης και της αισιοδοξίας που έφερε ο Δεκέμβρης, μέσα από την πνοή που καίει τόσα χρόνια από τα φοιτητικά κινήματα ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση.

• ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΡΘΕΙ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗ ΛΙΣΤΑ
• ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΔΩΡΕΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΜΑΘΗΜΑ

ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΘΑ ΠΕΙ
Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ!