ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ, ΛΟΙΠΟΝ, ΣΤΗ ΣΥΓΚΛΗΤΟ;

Αποτελεί αδιαμφισβήτητη παρατήρηση το γεγονός ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών και πολιτικών αναταράξεων. Η παρούσα κυβέρνηση, συνεχίζοντας το έργο της προηγούμενης και με πολιτική στήριξη από την Ε.Ε., προχωρά στις πιο ακραίες μεταρρυθμίσεις που έχουν γίνει ποτέ στην Ελλάδα. Η επίθεση που εξαπολύει στα δικαιώματα, στους μισθούς, στις συντάξεις, οι αυξήσεις των φόρων και τόσα άλλα δυναμιτίζουν μια υποβόσκουσα αντίδραση στην κοινωνία. Προκειμένου, λοιπόν, να περιοριστούν οι αντιδράσεις αυτή η επίθεση ακολουθείται και από μια ιδεολογική τρομοκρατία. Αυτή ακριβώς η τρομοκρατία είναι που  από τη μία αναφέρεται στο αναπόφευκτο της κρίσης, στο κανείς δεν φταίει και πρέπει όλοι να πληρώσουμε τις ζημιές  και από την άλλη θέλει να ενσωματώσει αντιδράσεις ή και ακόμα να τις αποτρέψει. Εδώ κολλάει και η παραβίαση του ασύλου. Δεν ήταν, λοιπόν, καθόλου τυχαίο ούτε μεμονωμένο γεγονός η απόφαση Μουτζούρη για την άρση του. Έρχεται σε συνέχεια με τα κλεισίματα ΑΣΟΕΕ και Νομικής το Νοέμβρη και Δεκέμβρη, τις αποφάσεις της συνόδου των πρυτάνεων, της καθημερινής παρουσίας ενόπλων σωμάτων ασφαλείας στην Κοκκινοπούλου και θα αποτελέσει προηγούμενο για αντίστοιχες ενέργειες στο μέλλον όχι μόνο για την στιγμιαία άρση αλλά και για τη διάλυση του μόνου χώρου που συμβάλλει στην οργάνωση, την σύνταξη του φοιτητικού και ευρύτερα του λαϊκού κινήματος, το μόνο χώρο που φιλοξενεί τις πιο ριζοσπαστικές και μαχητικές διαδικασίες του.

            Γι’ αυτό είναι απαραίτητη μια ανασκόπηση των δρώμενων της συγκλήτου την Παρασκευή 12/3 καθώς και η αποτύπωση των πολιτικών συμπερασμάτων απ’ αυτή.

             Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα από την αρχή. Έγινε πολύ κουβέντα για το τι έγινε εκείνο το Σάββατο, καθόλου όμως για το τι το ακολούθησε. Τα σχήματα της ε.α.α.κ. πολυτεχνείου αφορμώντας από τις αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων, από την επιτακτική ανάγκη της προστασίας των κεκτημένων του φοιτητικού κινήματος και απαντώντας στο ερώτημα της αναγκαίας δράσης για την υπεράσπιση του ασύλου, προέβησαν στη συμβολική κατάληψη της πρυτανείας με βασικό αίτημα να καλεστεί έκτατη σύγκλητος για να συζητηθεί το θέμα και να αναλάβει ο καθένας τις αντίστοιχες πολιτικές ευθύνες. Τελικά αυτό έγινε, αν και με κάποια σκόπιμη καθυστέρηση από την πλευρά των καθηγητών, με στόχο την από τα πριν μεταξύ τους συνεννόηση, με κρυφές συναντήσεις όπως έγινε και φανερό από το μυστικό meeting στη σχολή των τοπογράφων. Όλα αυτά δεν έγιναν μόνο και μόνο για να έχουν ενιαία τοποθέτηση, αλλά γιατί θέλουν να στρέψουν την κουβέντα αλλού, να αποπροσανατολίσουν τις πιέσεις των φοιτητικών συλλόγων και στο τέλος να περάσει η άρση του ασύλου στα ψιλά.

            Σαν λογικό συμπέρασμα που βγαίνει από τα παραπάνω είναι η υποβολή παραίτησης - που έγινε από την πρώτη κιόλας στιγμή της διαδικασίας της συγκλήτου- του πρυτανικού συμβουλίου προς μια κατεύθυνση, όχι τόσο ανάληψης ευθυνών, αλλά αλλαγής του κέντρου της κουβέντας και ενίσχυσης του προφίλ του αποδιοπομπαίου τράγου, μιας και ούτως ή άλλως σε δυο μήνες λήγει η θητεία τους. Εν μέρει και λόγω της προσυνεννόησης ακούστηκαν τοποθετήσεις από προέδρους και μέλη Δ.Ε.Π. που συνέβαλαν σε αυτό. Παρόλα αυτά, η μαζικότατη παρουσία και η αποφασιστική πολιτική στάση των φοιτητών, δεν ενέδωσε στα κόλπα της πρυτανείας και έθεσε ένα πολιτικό μπούσουλα στην κουβέντα απαιτώντας μια πολιτική τοποθέτηση από την σύγκλητό και όχι κινήσεις εντυπωσιασμού όπως η ‘ξερή’ παραίτηση του συμβουλίου. Προτείναμε και πετύχαμε μια κοινή πολιτική απόφαση, που επανακατοχύρωσε τη θέση του ιδρύματος για το άσυλο και καταδίκασε εμφανώς τόσο το νόμο Γιαννάκου (απόφαση άρσης από πρυτανικό σχήμα και όχι σύγκλητο), όσο και οποιαδήποτε προσπάθεια κατάργησης ή περιορισμού του ασύλου.

            Πρέπει να γίνει όμως αντιληπτό ότι η άρση του ασύλου δεν είναι απλά μια εφαρμογή του νέου νόμου πλαίσιο άλλα είναι μια επιμέρους έκφανση της συνολικότερης επίθεσης που δέχονται αυτή τη στιγμή οι εργαζόμενοι και η νεολαία. Ως τέτοια πρέπει και να αντιμετωπίζεται. Έτσι αν και έχει αξία η απόφαση της συγκλήτου καθώς και οι ενδοπανεπιστημιακές ενέργειες των συλλόγων, δεν πρέπει να ξεχνάμε την απαίτηση για κοινωνικοποίηση του ζητήματος αυτού. Ο αγώνας για το άσυλο δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στους φοιτητικούς συλλόγους, ακριβώς επειδή είναι ο μόνος χώρος που οι φωνές απέναντι στο σύστημα βρίσκουν όχι μόνο πεδίο να εκφραστούν αλλά και την δυνατότητα να οργανωθούν και να συνταχθούν. Είναι επίμονη αναγκαιότητα, ειδικά στις μέρες μας, το άσυλο να αποτελέσει σημαντικό στοιχείο του αγώνας μας ως φοιτητές. Να μην υπερτιμήσουμε και μείνουμε στις εκάστοτε αποφάσεις των διοικητικών οργάνων μιας και αυτές, αν και κάποιες φορές -όπως αυτή- προκύπτουν από την πίεσή μας, επιδιώκεται να αποτελέσουν κυματοθραύστη που τελικά ενσωματώνει και καθησυχάζει φωνές του κινήματος. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι φοιτητικοί σύλλογοι ήταν, είναι και θα είναι πρωτοπόροι στον αγώνα για την υπεράσπιση του ασύλου, άρα το χρέος μας είναι αναβαθμισμένο. Και επειδή οι συλλογικές μας φωνές κάτι ξέρουνε και λένε…

ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ

ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΔΑΠ

Την περασμένη Τρίτη διεξήχθη Γενική Συνέλευση του φοιτητικού μας συλλόγου, όπου και υπερψηφίστηκε το πλαίσιο της ΔΑΠ. Αυτό που θεωρούμε ιδιαίτερα προβληματικό –σε ότι αφορά την εξέλιξη του πολιτικού διαλόγου εντός της σχολής- είναι το γεγονός ότι η τοποθέτηση της συγκεκριμένης παράταξης κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό αποπροσανατολιστική σε σχέση με το ζήτημα που βρίσκεται αυτήν την στιγμή στο επίκεντρο του κοινωνικού ενδιαφέροντος που δεν είναι άλλο από τα νέα οικονομικά αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης. Ουσιαστικά, ο ομιλητής της ΔΑΠ αποσιώπησε το θέμα και η μοναδική του αναφορά γύρω από αυτό ήταν μια επίκληση στην αναγκαιότητα λήψης σκληρών μέτρων για τη διάσωση της οικονομίας της χώρας.

  Το κυριότερο συμπέρασμα από την παραπάνω στάση, είναι ότι η μη άρθρωση πολιτικού λόγου-για πολλοστή φορά- γύρω από ένα τόσο κομβικό θέμα ισοδυναμεί με ψήφο εμπιστοσύνης στις σκληρότερες μεταρρυθμίσεις κατά τη διάρκεια  της μεταπολίτευσης. Και αυτό διότι όταν η αγανάκτηση της κοινωνικής πλειοψηφίας λαμβάνει χαρακτηριστικά αμφισβήτησης της κυβερνητικής πολιτικής και ταυτόχρονα η αντιπολίτευση μεταφέρεται  στο πεδίο του δρόμου, η οποιαδήποτε προσπάθεια απαξίωσης των εξελίξεων είναι προωθητική μόνο για το έργο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και των συμμάχων του. Στα πλαίσια αυτά, μόνο τυχαία δε μπορεί να θεωρηθεί η διεξαγωγή Νέας Γενικής Συνέλευσης στις 20 Απρίλη (όπως προβλέπει το πλαίσιο της ΔΑΠ), ακριβώς γιατί στόχος και ελπίδα της είναι η συζήτηση εντός του φοιτητικού συλλόγου να μείνει όσο το δυνατόν πιο αποκομμένη από τις εργατικές κινητοποιήσεις.

  Ωστόσο, στην πανεργατική απεργία της Πέμπτης 11/3 δόθηκε δυναμικό παρόν από μεγάλο κομμάτι του αγωνιστικού δυναμικού τόσο της δικής μας σχολής όσο και των υπόλοιπων της Αθήνας. Χιλιάδες φοιτητές βρέθηκαν πλάι στο πλευρό των εργαζομένων στην μεγαλύτερη πανεργατική πορεία των τελευταίων ετών. Με τον τρόπο αυτό, αφ’ενός τάχθηκαν αλληλέγγυοι στο δίκαιο αγώνα του κόσμου της εργασίας, αφ’ετέρου έδειξαν πως τα νέα οικονομικά μέτρα αφορούν άμεσα και τους φοιτητές ακριβώς γιατί  έρχονται για να πλήξουν πάρα πολλές γενιές μεταξύ των οποίων και τη δική μας. Ουσιαστικά, αυτή ήταν η καλύτερη απάντηση σε πολιτικές όπως της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ, που ως κύριο στόχο έχουν να επικεντρώσουν την κουβέντα αποκλειστικά σε ζητήματα σχολής. Εκτός των παραπάνω, την Πέμπτη αποδείχτηκε και πάλι πόσο μεγάλη είναι η αναγκαιότητα να συνεχιστούν οι κινητοποιήσεις του εργατικού κινήματος  με κύριο στόχο την υλοποίηση των αιτημάτων του. Φάνηκε και σε αυτήν την απεργία ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να οργανώσουν τον αγώνα από μόνοι τους και να του δώσουν προοπτική νίκης, απαντώντας με τον καλύτερο τρόπο στην προσπάθεια της κυβέρνησης να τρομοκρατήσει τον αγώνα τους. Για άλλη μια φορά, επιβεβαιώθηκε η άποψη ότι όταν τα στελέχη της πολιτικής εξουσίας δεν μπορούν να πείσουν πως εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων, τότε το μόνο μέσο που τους έχει απομείνει είναι η ενεργοποίηση των δυνάμεων καταστολής και η όξυνση της αστυνομικής βαρβαρότητας. Σε αυτό το μήκος κύματος ήταν και η κίνηση του προέδρου της ΓΣΕΕ Παναγόπουλου, ο οποίος -έχοντας γνωρίσει έντονη αποδοκιμασία από μεγάλο κομμάτι των απεργών ήδη από την προηγούμενη πανεργατική απεργία- έβαλε την αστυνομία να κλείσει το δρόμο στα σωματεία που βρισκόντουσαν μπροστά στο Πολυτεχνείο, ώστε να μπει στην κεφαλή το μπλοκ της ΓΣΕΕ.

  Με βάση τα παραπάνω, αυτό που θεωρούμε αναγκαίο είναι να αντιληφθούμε όλοι ότι οι μεταρρυθμίσεις που ψηφίστηκαν την Παρασκευή 5/3(περικοπές σε επιδόματα, σε δώρο Πάσχα και Χριστουγέννων κ.ά.) καθώς και αυτές που έρχονται θα πλήξουν τις ζωές όλων μας καθώς αναιρούν κεκτημένα και δικαιώματα πολλών και δεκαετιών και ταυτόχρονα εκμηδενίζουν την οποιαδήποτε δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης. Εμείς από την πλευρά μας, πιστεύουμε ότι έχοντας ως δείκτη τις απεργίες και συνολικά τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων, θα πρέπει να παλέψουμε προκειμένου να μη μείνει στάσιμη η συζήτηση εντός του συλλόγου για τις εξελίξεις στα εργασιακά και κυρίως για να συνδεθεί ο αγώνας που έχει δώσει -και συνεχίζει να δίνει- ένα μεγάλο κομμάτι των φοιτητών της σχολής μας  με την πάλη των ανθρώπων που βρίσκονται στους χώρους δουλειάς και βιώνουν καθημερινά την καταπίεση που γεννά η πολιτική των κυβερνήσεων και της εργοδοσίας.

                                                                                                                                                                                                                          ΟΛΟΙ-ΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΛΟΥΝ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ

                                                   ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 16/3 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΣΤΙΣ 6

ΟΙ "ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ"..... .... ΚΑΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Κατά τη διάρκεια και της φετινής χειμερινής εξεταστικής είδαμε να επαναλαμβάνονται-σε εντονότερο βαθμό σε σχέση με το παρελθόν- μια σειρά από φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας που μόνο ασχολίαστα δεν μπορούν να μείνουν. Πιο συγκεκριμένα παρατηρήθηκαν τα εξής: άνοδος του επιπέδου δυσκολίας των θεμάτων, επιτηρήσεις που αντιμετώπιζαν τους φοιτητές ως εκ των προτέρων υπόπτους, αναντιστοιχία του χρόνου εξέτασης με την ποσότητα των θεμάτων κτλ. Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και τα μαζικά κοψίματα με την έκδοση των πρώτων αποτελεσμάτων ( πχ Μηχανική 1, Τεχνική υδρολογία) που αγγίζουν και το 67%!

Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν μια παρθενογένεση, αλλά είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα με τους ρυθμούς σπουδών που βιώσαμε κατά τη διάρκεια του προηγούμενου εξαμήνου. Με βάση τα παραπάνω, ως Ανεξάρτητη Αριστερή Παρέμβαση είχαμε ζητήσει τη διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης στη θεματολογία της οποίας θα ενσωματώνονταν και τα παραπάνω ζητήματα. Από την στιγμή που – με ευθύνη κυρίως των ΔΑΠ και ΠΚΣ- δε διεξήχθη Συνέλευση, προχωρήσαμε στην κατάθεση Διοικητικού Συμβουλίου με ορισμένες συγκεκριμένες προτάσεις που θεωρούσαμε ότι θα ασκήσουν άμεση πίεση για αντιμετώπιση των παραπάνω φαινομένων. Οι προτάσεις αυτές ήταν οι εξής:

1. Παγίωση του 3ωρου της εξέτασης

2. Ελάχιστο ποσοστό επιτυχίας στις εξετάσεις το 50%,διαφορετικά εφαρμογή της αναβαθμολόγησης

3. Θέσπιση πτυχιακής εξεταστικής χωρίς όριο χρωστούμενων μαθημάτων

4. Διεξαγωγή παραστάσεων διαμαρτυρίας στα γραφεία των υπεύθυνων καθηγητών

Απέναντι σε αυτήν την πρόταση, συναντήσαμε την άρνηση των ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και ΠΚΣ οι οποίες εξέφρασαν μια σειρά από διαφωνίες. Η άρνηση αυτή συνοδεύτηκε από την κατάθεση Διοικητικού Συμβουλίου την περασμένη Παρασκευή από την πλευρά της ΔΑΠ, το οποίο δεν αποτελούσε τίποτε άλλο παρά την προγραμματική της θέση για τα ζητήματα εξεταστικής και είχε ως στόχο-με βάση την τοποθέτηση του εκπροσώπου της ΔΑΠ-να αποτελέσει τη θέση του φοιτητικού συλλόγου στην επιτροπή προπτυχιακών σπουδών. Απέναντι σε αυτό, η άποψη μας ήταν ότι το μόνο πεδίο διαλόγου αποτελεί η Γενική Συνέλευση και καμία κλειστή διαδικασία ή επιτροπή. Επίσης, εξίσου πολιτικά λανθασμένη θεωρούμε και την στάση της ΠΑΣΠ η οποία την προηγούμενη εβδομάδα μιλούσε για αναγκαιότητα διεξαγωγής Συνέλευσης για το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά ταυτόχρονα υπέγραψε την πρόταση της ΔΑΠ!!!!

Εμείς, ακριβώς επειδή θεωρούμε ότι σε τέτοιες καταστάσεις τον λόγο τον έχουν οι φοιτητές, ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα προχωρήσαμε σε δράσεις με στόχο η κουβέντα γύρω από τα θέματα αυτά να μείνει ενεργή και να μην αποσιωπηθεί, που αποτελεί σαφή στόχευση των καθεστωτικών δυνάμεων ΔΑΠ και ΠΑΣΠ. Έτσι πραγματοποιήσαμε την προηγούμενη Παρασκευή παράσταση διαμαρτυρίας στο μάθημα του κ.Τζουβαδάκη, με αφορμή τις πολύ χαμηλές βαθμολογίες στο μάθημα της Αρχιτεκτονικής του 3ου εξαμήνου. Η κίνηση αυτή έδωσε δυνατότητα σε πολλούς φοιτητές να εκφράσουν τα παράπονά τους και τους προβληματισμούς τους για το γεγονός αυτό, κάτι το οποίο άσκησε έντονη πίεση στον καθηγητή με αποτέλεσμα να δεσμευτεί ότι θα προχωρήσει άμεσα σε αναβαθμολόγηση των εργασιών (που αντιστοιχεί σε 50% του συνολικού βαθμού). Στα πρότυπα αυτά και έχοντας ως δείκτη το γεγονός ότι μόνο συλλογικά μπορούμε να πετυχαίνουμε νίκες, θεωρούμε αναγκαίο και θα παλέψουμε να συζητηθεί άμεσα το θέμα σε Γενική Συνέλευση, ενώ ταυτόχρονα θα προχωρήσουμε σε επόμενες δράσεις με στόχο την άμεση επίτευξη υλικών νικών που θα κατοχυρώνουν τα συμφέροντά μας ως φοιτητές.

ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Στο ΔΣ που πραγματοποιήθηκε στις 17/2/10 με θέμα τη διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης, ενόψει της απεργίας της 24ης Φλεβάρη υπήρξαν πολλές και διάφορες τοποθετήσεις από τις πολιτικές δυνάμεις.

Η ΠΑΣΠ σε ένα μεγάλο παιχνίδι εντυπώσεων και προσπαθώντας να μας πείσει για το «αριστερό» της προφίλ έκανε μια τοποθέτηση καταδίκης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ξεχνώντας την αναγκαία αυτοκριτική, αφού το ΠΑΣΟΚ είναι ο κομματικός της φορέας και φέρουν και οι ίδιοι μερίδιο ευθύνης. Είναι αυτή που στηρίζουν την κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που εφαρμόζει πλήρως το πρόγραμμα σταθερότητας, που αποφάσισε τη μείωση των μισθών, που θεσμοθετεί την αύξηση έμμεσων φόρων (τσιγάρα, ποτά κλπ) και που εναρμονίζεται πλήρως με τις επιταγές της ΕΕ και μας ετοιμάζει ένα δυσοίωνο μέλλον.

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ όντας πιστή στη νεοφιλελεύθερη πολιτική και φτάνοντας στο σημείο ο εκπρόσωπος της να μας πει ότι είναι σύμφωνος με τις απολύσεις δεν έκανε την έκπληξη και δε συμφώνησε στη διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης. Λέγοντας ότι πρέπει να δώσουμε χρόνο στην κυβέρνηση και στο σύλλογο, εμπόδισα τη διεξαγωγή της κουβέντας στο εσωτερικό του. Έδειξε για άλλη μια φορά ότι αυτό που τη νοιάζει είναι να πληρώσουν τα βάρη της κρίσης, αυτοί που ουδεμία σχέση έχουν με τη δημιουργία της, δηλαδή οι εργαζόμενοι, «βγάζοντας λάδι» τόσο την προηγούμενη, όσο και την σημερινή κυβέρνηση. Έδειξε για άλλη μια φορά την απαξίωσή της ως προς το σύλλογο και τις δομές του, αφαιρώντας του το δικαίωμα να αποφασίσει ο ίδιος για τον εαυτό του.

Η ΠΚΣ ήταν για άλλη μια φορά η έκπληξη, αφού πάλι δεν υπέγραψε για τη διεξαγωγή της Γενικής Συνέλευσης. Στην αρχή μας κατηγόρησε για απεργοσπασία, λέγοντας ότι θυμηθήκαμε αργά τους εργαζόμενους, ξέχασε βέβαια να αναφέρει ότι εμείς συμμετείχαμε σε μια μεγάλη κινητοποίηση για τον προϋπολογισμό στις 10/2, την ίδια στιγμή που το ΠΑΜΕ έκανε συλλαλητήριο express στο Σύνταγμα, διάρκειας μίας ώρας, χωρίς καν να περπατήσει στους δρόμους της Αθήνας. Απέδειξε για άλλη μια φορά περίτρανα ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η ενίσχυση του κομματικού της φορέα, αρνούμενη να καταλάβει ότι οι αγώνες μπορούν να νικούν. Έβαλε κόλλημα για το πολιτικό περιεχόμενο του ΔΣ, ξεχνώντας ότι πολιτική τοποθέτηση επί του θέματος είναι αρμόδια να πάρει η Γενική Συνέλευση και όχι το ΔΣ που καλεί σε αυτήν.

Από την πλευρά μας καλούμε σε συλλογή υπογραφών για τη διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης την Τρίτη 23/2, κόντρα στις κομματικές γραμμές των καθεστωτικών δυνάμεων και τις προφάσεις της καθεστωτικής αριστεράς.

Θεωρούμε ότι ο Φοιτητικός Σύλλογος πρέπει να πάρει αγωνιστική απόφαση, να σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων, αναλογιζόμενοι όλοι και όλες την αυριανή μας θέση. Να δείξουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στην απεργία στις 24/2, με συμμετοχή του Συλλόγου στην εργατική πορεία την ίδια μέρα.

ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΥΣ ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ

24 ΦΛΕΒΑΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ: ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΜΕΡΟΣ...

Τις προηγούμενες βδομάδες διεξήχθη η χειμερινή εξεταστική στη σχολή μας. Μια εξεταστική, η οποία ξεκίνησε έπειτα από ένα εξάμηνο διάρκειας 13 βδομάδων, με απόλυτη τήρηση του χρονοδιαγράμματος που είχε καταρτίσει η σχολή και η πρυτανεία του ΕΜΠ στην αρχή της χρονιάς και με την πλειοψηφία των καθηγητών να δηλώνουν ιδιαίτερα περήφανοι γι’αυτό. Πέρα όμως από τα παραπάνω, έχει σημασία ότι κατά τη διάρκειά της παρατηρήθηκαν μια σειρά από φαινόμενα τα οποία αποδεικνύουν ότι οι φοιτητές πολύ δύσκολα θα νιώθουν κερδισμένοι βγαίνοντας από αυτήν τη διαδικασία.

Πιο συγκεκριμένα, είδαμε για άλλη μια φορά να υλοποιείται το δόγμα "αυξημένη δυσκολία διαγωνισμάτων=καλύτερη προετοιμασία για την ένταξη στο εργασιακό περιβάλλον", αυτή τη φορά όμως με σκληρότερους όρους απ’ότι στο παρελθόν. Πρώτα και κύρια, σε όλο και περισσότερα μαθήματα τα θέματα της εξέτασης έγιναν απαιτητικότερα, ενώ ακόμα και σε περιπτώσεις που τα θέματα ήταν σχετικά βατά η ποσότητά τους ήταν ιδιαίτερα μεγάλη και o χρόνος πολύ περιορισμένος για να μπορέσει να ανταπεξέλθη κάποιος. Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία να τονίσουμε είναι ότι τα φαινόμενα αυτά τείνουν να γίνουν μόνιμα σε όλα τα εξάμηνα. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε πολλά μαθήματα του 1ου εξαμήνου(π.χ. Γεωλογία Μηχανικού, Μηχανική 1) τα ερωτήματα τα οποία κλήθηκαν οι φοιτητές να αντιμετωπίσουν ήταν αυξημένα σε σχέση με τις προηγούμενες εξεταστικές, ενώ στα μεγαλύτερα εξάμηνα θεωρείται δεδομένη η άνοδος του επιπέδου δυσκολίας των διαγωνισμάτων.

Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, οι φόβοι που είχαμε εκφράσει και στο παρελθόν ότι η επιβάρυνση στην καθημερινότητα των ρυθμών σπουδών θα δυσχεραίνει διαρκώς τις συνθήκες για να περάσει ένας φοιτητής κάποιο μάθημα επιβεβαιώθηκαν και πάλι. Τρανταχτά παραδείγματα αποτελούν τα μαθήματα στα οποία έχουν θεσπιστεί υποχρεωτικά θέματα, όπου από τη μία το θέμα γίνεται εξαιρετικά απαιτητικό και από την άλλη η προσμέτρησή τους στον τελικό βαθμό μετράει με αμφίβολη ποσόστωση. Ουσιαστικά, αυτή η κατάσταση έχει συχνά ως αποτέλεσμα ορισμένοι καθηγητές να εξαντλούν την αυστηρότητά τους εις βάρος των φοιτητών. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα στο μάθημα "Ειδικά Θέματα Λιμενικών Έργων" του 9ου εξαμήνου της κατεύθυνσης των Υδραυλικών Μηχανικών, όπου οι βαθμολογίες του θέματος κρίθηκαν από την παρουσίασή του κατά κύριο λόγο και όχι από το περιεχόμενό του! Κάτι τέτοιο είχε ως αποτέλεσμα το θέμα να μετρήσει επί της ουσίας αρνητικά και να μειώνονται σημαντικά οι πιθανότητες κάποιου να περάσει το μάθημα. Ανάλογα φαινόμενα, παρατηρούνται σε πολλά μαθήματα κυρίως από το 3ο έτος και πάνω και ιδιαίτερα σε αυτά τα οποία έχουν καθιερωθεί η παράδοση ασκήσεων και η διόρθωση υποχρεωτικών θεμάτων και εργασιών, όπου συχνά οι βαθμοί της εξέτασης επηρεάζονται από επιπλέον παράγοντες και τις περισσότερες φορές με αρνητικό πρόσημο.

Συνεπώς, αυτό που μπορούμε να πούμε πρώτα απ’όλα είναι ότι η λογική της πλειοψηφίας των καθηγητών -σύμφωνα με την οποία όσο πιο πολύ δυσκολεύουν οι συνθήκες φοίτησης τόσο θα είμαστε πιο έτοιμοι να ανταπεξέλθουμε στο χώρο εργασίας- είναι εντελώς λανθασμένη ακριβώς γιατί ως εργαζόμενοι μηχανικοί δε θα κληθούμε να ανταπεξέλθουμε σε ένα αφηρημένο "παιχνίδι γνώσεων" αλλά στο κατά πόσο θα μπορούμε να αξιοποιούμε ένα βασικό κομμάτι του γνωστικού αντικείμενου που θα χρειάζεται στην εκάστοτε ενασχόληση. Επίσης, η προσπάθεια για υπέρμετρη παροχή γνώσεων έχει αποδειχτεί ότι οδηγεί στο αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή στην αφομοίωση σκόρπιων και αποσπασματικών κομματιών της ύλης και αυτό διότι οι φοιτητές καθ’όλη τη διάρκεια του εξαμήνου έρχονται αντιμέτωποι με κακογραμμένα συγγράματα, με θέματα εξετάσεων που συχνά είναι εντελώς διαφορετικά από τη διδακτέα ύλη κ.ά.

Ουσιαστικά λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με μια συνεχόμενη προσπάθεια αυταρχικοποίησης των σπουδών η οποία –πέρα από το ότι συνοδεύεται από την συνεχόμενη αύξηση των φαινομένων καθηγητικής αυθαιρεσίας (μαζικά κοψίματα, υπερβολικά απαιτητικά θέματα κ.ά.)- αποσκοπεί και στην εγχάραξη συγκεκριμένων ιδεολογικών χαρακτηριστικών. Πιο συγκεκριμένα, η εντεινόμενη προπαγάνδα -που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια από τους καθηγητές- ενάντια στις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων βρίσκει συμπλήρωμα κατά τη διάρκεια των εξεταστικών την προσπάθεια εγκαθίδρυσης ενός ευρύτερου κλίματος φόβου στους φοιτητές.

Χαρακτηριστικό είναι ότι και στην τελευταία εξεταστική, δεν ήταν λίγοι οι καθηγητές και οι επιτηρητές που μόνιμα αντιμετώπιζαν τους φοιτητές ως ύποπτους για αντιγραφή( συνεχείς αλλαγές θέσεων, επιτηρήσεις στα όρια της "αστυνόμευσης" κ.ά.) και ταυτόχρονα απειλούσαν διαρκώς με μηδενισμό γραπτων σε περίπτωση που κάποιος δε βρισκόταν στην αίθουσα κατανομής του! Και όλα αυτά με μια μόνιμη επίκληση στον εσωτερικό κανονισμό εξεταστικής της σχολής, ο οποίος δεν είναι δημοσιευμένος και επίσης όταν καταρτίστηκε δε δόθηκε η δυνατότητα σε κανέναν φοιτητή να εκφράσει τη διαφωνία του!

Σε αυτό το σημείο, είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι και στο φετινό εξάμηνο φάνηκε ότι το κατά πόσο τηρείται ή όχι το αρχικό χρονοδιάγραμμα των μαθημάτων είναι κυρίως ζήτημα πολιτικής βούλησης των διδασκόντων της σχολής. Για παράδειγμα, όποτε χάνοταν μάθημα με ευθύνη κάποιου καθηγητή βρισκόταν άμεση λύση στο ζήτημα της αναπλήρωσης ή δε γινόταν και καθόλου. Αντίθετα, όποτε άνοιγε ζήτημα να χαθεί κάποιο μάθημα εξαιτίας διεξαγωγής Γενικής Συνέλευσης αμέσως άνοιγε θέμα και εκτοξεύονταν απειλές για την ολοκλήρωση ή μη του εξαμήνου. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια ξεκάθαρη προσπάθεια από την πλευρά της σχολής για εφαρμογή του νέου Νόμου Πλαίσιο, σύμφωνα με τον οποίο στοχοποιούνται μέσα πάλης των φοιτητικών συλλόγων όπως συνελεύσεις, καταλήψεις κ.ά. Επίσης, αποδείχτηκε πως ακόμα και όταν σε ένα μάθημα υπάρχει έλλειμα στην ολοκλήρωση του προγραμματισμού του με ξεκάθαρη ευθύνη του διδάσκοντα τότε και πάλι δεν προκύπτει ζήτημα. Για παράδειγμα, στο μάθημα "Σιδηροπαγές Σκυρόδεμα" η παράδοση του υποχρεωτικού θέματος έχει οριστεί για μετά την εξεταστική παρά το ότι δεν υπήρχαν απώλειες μαθημάτων. Αυτό αποδεικνύει και πάλι πως η επίκληση για πλήρως ομαλή διεξαγωγή του εξαμήνου είναι σχετική και υποστηρίζεται ένθερμα κυρίως όταν βγαίνουν στο προσκήνιο οι φοιτητικοί αγώνες.

Με βάση τα παραπάνω, καταλήγουμε στο ότι πρέπει να υπάρξει άμεσα συλλογική αντίδραση. Με άνοιγμα της κουβέντας γύρω από το ζήτημα εντός του φοιτητικού συλλόγου και με κατάλληλες δράσεις όπως παραστάσεις διαμαρτυρίας σε τμήματα και σε γραφεία καθηγητών στις οποίες θα εμπλακεί όσο δυνατόν μεγαλύτερη μερίδα των φοιτητών της σχολής, πρέπει να απαιτήσουμε την παύση κάθε συμπεριφοράς και ενέργειας που μας καθιστά ένοχους για το παραμικρό. Επίσης, είναι αναγκαίο να διεκδικήσουμε την υλοποίηση αιτημάτων που θα αποτελούν μια πρώτη απάντηση στην καθηγητική αυθαιρεσία όπως κανονικοποίηση των βαθμολογιών σε περιπτώσεις μαζικών κοψιμάτων, ανθρώπινα θέματα εξετάσεων, λιγότερο εντατικοποιημένοι ρυθμοί σπουδών κ.ά.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 10 ΦΛΕΒΑΡΗ

Για χρόνια ολόκληρα οι κυβερνήσεις σε αγαστή συνεργασία με την Ε.Ε. και τους μεγαλοεπιχειρηματίες προωθούν τις πολιτικές της σκληρής λιτότητας, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Ταυτόχρονα, όλο το προηγούμενο διάστημα υπόσχονταν ότι οι μεταρρυθμίσεις που εφαρμόζουν θα φέρουν μεγαλύτερη ευημερία. Η πολιτική αυτή της αύξησης των υπερκερδών των πλουσίων και της συμπίεσης των εισοδημάτων των εργαζομένων, είχε ως αποτέλεσμα τη βαθύτερη οικονομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος τα τελευταία 80 χρόνια.

Οι ίδιες δυνάμεις, επικαλούνται τις ίδιες ακριβώς πολιτικές και για την έξοδο από την κρίση. Πιο συγκεκριμένα,βλέπουμε τον πρωθυπουργό και τα στελέχη της κυβέρνησης να αναγγέλουν αύξηση της φορολογίας των εργαζομένων, μείωση των μισθών, κατάργηση επιδομάτων κ.ά. Το κύριο επιχείρημα που χρησιμοποιούν είναι η έλλειψη χρημάτων για όλα τα παραπάνω και η αναγκαιότητα να πληρώσουν όλοι για την κάλυψη των ελλειμμάτων. Δε λένε όμως κουβέντα για το γεγονός ότι όταν ξέσπασε η κρίση βρέθηκαν αμέσως 28 δισεκατομμύρια ευρώ για τους τραπεζίτες με αποτέλεσμα την τεράστια αύξηση του χρέους σε ολόκληρο τον κόσμο! Δε λένε επίσης τίποτα για το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι η χώρα με τη χαμηλότερη φορολογία κεφαλαίου στην Ευρώπη και πως οι τραπεζίτες δανείζονται με υποπενταπλάσιο επιτόκιο από αυτό που δανείζουν!

Στα πλαίσια αυτά, προωθείται το λεγόμενο "πρόγραμμα σταθερότητας" που διακρίνεται από τη φοροεπιδρομή και την επιβάρυνση των μισθωτών, την συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, τις περικοπές της κρατικής επιδότησης στα ταμεία, τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης. Επίσης, αναμένεται νέος γύρος ιδιωτικοποιήσεων και ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων με απώτερο σκοπό να αποπληρωθεί το δημόσιο χρέος στους ντόπιους και ξένους μεγαλοτραπεζίτες.

Απέναντι σε αυτά, η απεργία της ερχόμενης Τετάρτης πρέπει να αποτελέσει σταθμό στην πάλη των εργαζομένων. Με οργάνωση από τα κάτω, με μαζικές συνελεύσεις και με συντονισμό όλων των ταξικών και αγωνιστικών δυνάμεων. Μόνο έτσι θα δοθεί δυναμική απάντηση στα μέτρα της κυβέρνησης και στον χυδαίο απεργοσπαστικό ρόλο της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Ταυτόχρονα, οι φοιτητές θα πρέπει να ταχθούν αλληλέγγυοι στον αγώνα αυτό γιατί σήμερα αποδεικνύεται εντονότερα από ποτέ ότι η επίθεση σε παιδεία και εργασία είναι κοινή.

Οι κυβερνητικές παρατάξεις μέσα στα πανεπιστήμια(Δαπ και Πασπ) ευθυγραμμίζονται με την πολιτική των κομματικών τους φορέων. Χαρακτηριστικό είναι ότι στη σχολή μας αρνήθηκαν να αναβληθούν οι εξετάσεις της Τετάρτης, κάτι που θα διευκόλυνε τους φοιτητές που επιθυμούν να συμμετέχουν στην πορεία. Ειδικά σε σχέση με την Πασπ, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η "αγωνιστική" ρητορεία που χρησιμοποιούσε στο παρελθόν είχε να κάνει με την –μέχρι πριν από τέσσερις μήνες- ύπαρξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην αντιπολίτευση. Οφείλουμε να δώσουμε απάντηση και σε αυτό και να βρεθούμε στο πλευρό των εργαζομένων, καθώς σε λίγα χρόνια θα είμαστε εμείς στη θέση τους!

Έσκασε η φούσκα της Μπολόνια... (παρμένο από αστική εφημερίδα της Γερμανίας!!!)

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα το φοιτητικό κίνημα έχει προσπαθήσει και έχει εντέλει καταφέρει να δώσει μια απάντηση αλλά και να θέσει σοβαρά αναχώματα στην πολιτική της Μπολόνια αλλά και σε αυτή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και τις διαστάσεις που αυτή λαμβάνει στη χώρα μας. Μια πολιτική που προωθείται από την Ε.Ε. αλλά και όλες τις κυβερνήσεις των κρατών που συμμετέχουν σε αυτή. Μια πολιτική που περιλαμβάνει αρκετές, σημαντικές αναδιαρθρωτικές αλλαγές, και όχι προς όφελος των φοιτητών. Όλο αυτό το διάστημα παρατηρούμε μια πρωτοφανή προσπάθεια και από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για:

Α) Διάσπαση των σπουδών και των πτυχίων των πανεπιστημίων σε δύο μέρη: bachelor,master αλλά και παράλληλα την πλήρη εξειδίκευση του προγράμματος σπουδών σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς και του επιχειρηματικού κόσμου. Το bachelor θα περιέχει πιο γενικού τύπου γνώσεις και θα διαρκεί 3 χρόνια και το master άκρα εξειδικευμένες γνώσεις και θα διαρκεί 1-2 χρόνια. Έτσι θα επιτυγχάνεται η παραγωγή αποφοίτων με πολύ περιορισμένες γνώσεις, άμεσα εκμεταλλεύσιμους, αναλώσιμους και χωρίς καθόλου επαγγελματικά δικαιώματα. Τι γίνεται εάν αλλάξουν οι ανάγκες της αγοράς εργασίας κανείς δεν ξέρει. Αν και βασικά μπορούμε να το φανταστούμε και από την ονομασία του νέου υπουργείου παιδείας και δια βίου εκπαίδευσης. Ανεργία ή δια βίου εκπαίδευση….. Παράλληλα αυτή την περίοδο της κρίσης που υπάρχει και εκτίναξη της ανεργίας ο καθένας αντιλαμβάνεται πόσο πολύ επιδεινώνει αυτό το μέτρο την εργασιακή προοπτική των αποφοίτων αφού εξαρχής τους εντάσσει σε ελαστικές μορφές εργασίας. Χαρακτηριστική είναι και η προσπάθεια της ΔΑΠ,ΠΑΣΠ μαζί με την πλειονότητα καθηγητών της σχολής μας αλλά και του Ε.Μ.Π. γενικότερα για εφαρμογή του παραπάνω θεσμού για τα πτυχία των αποφοίτων του Ε.Μ.Π. με πρόφαση ένα ενιαίο πτυχίο με τον χαρακτηρισμό master. Αυτό που δεν αναφέρουν όμως είναι ότι δεν βελτιώνει αυτή η αλλαγή το πτυχίο μας αφού έχει περισσότερη ισχύ από master αλλά το υποβαθμίζει, δεν εγγυάται κανείς ότι στο μέλλον δεν θα υπάρξει μια διάσπαση του ενιαίου πτυχίου σε 2(bachelor,master) και από την άλλη θα λειτουργήσει και σαν μοχλός πίεσης προς άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα να το υιοθετήσουν.

Β) Δεύτερος στόχος είναι η ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά και η ισοτίμησή της με τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Η νέα κυβέρνηση όπως και η προηγούμενη προχωράει ολοταχώς σε αυτή την ισοτίμηση. Χαρακτηριστικές είναι και οι τελευταίες εξαγγελίες της υπουργού παιδείας αλλά και το προσχέδιο νόμου που κατέθεσε για τη δια βίου μάθηση και κατάρτιση, όπου ανακοίνωσε πως από εδώ και στο εξής οι αδειοδοτήσεις θα δίνονται από το αναβαθμισμένο πλέον Εθνικό Κέντρο Πιστοποίησης Κέντρων Επαγγελματικής Κατάρτισης. Παράλληλα για να ενσωματώσει τις αντιδράσεις και να παραπλανήσει η υπουργός έσπευσε να τονίσει ότι θα απαγορεύεται η χρήση του όρου κολλέγια στα Κ.Ε.Σ. καθώς αυτά δεν θα ανήκουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δεν δεσμεύεται όμως ότι δεν θα υπάρξει καμία μελλοντική ισοτίμηση με τα αντίστοιχα δημόσια πανεπιστήμια και παράλληλα
δεν αναφέρεται καν στο ήδη κατατεθειμένο στο Συμβούλιο της Επικρατείας προεδρικό διάταγμα, το οποίο ενσωματώνει την ευρωπαϊκή οδηγία 36/2005. Όπου και αναγνωρίζονται ίσα επαγγελματικά δικαιώματα για τους αποφοίτους των παραρτημάτων των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων που ήδη υπάρχουν στην Ελλάδα με αυτούς των δημοσίων.

Έτσι φτάνουμε στο σήμερα όπου σε σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη οι παραπάνω λογικές, και πολλές άλλες ακόμα, για την εκπαίδευση εφαρμόζονται. Αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο δεν έχουν βελτιώσει το επίπεδο της παρεχόμενης παιδείας ούτε και την εργασιακή ανασφάλεια - ανεργία των νέων εργαζομένων . Αντιθέτως έχουν επιδεινώσει τις συνθήκες εργασίας , έχουν συρρικνώσει τα δικαιώματα τις απαιτήσεις, έχουν εξαφανίσει την ασφάλεια της μόνιμης και σταθερής εργασίας. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης φοιτητές ,αν και καθυστερημένα , αντιστέκονται σε αυτή τη βαθιά αντιδραστική τομή στο χώρο της εκπαίδευσης που τη βιώνουν καθημερινά, αντιλαμβάνονται ότι τελικά χειροτερεύει το μέλλον τους, παρά το βελτιώνει και παλεύουν να την ανατρέψουν(όπως έγινε και στη χώρα μας από γνωστές μειοψηφίες που τελικά αποδεικνύονται αρκετά πλειοψηφικές αφού εκτός από τον κόσμο του ελληνικού πανεπιστημίου έχουν στο πλευρό τους και τους φοιτητές των ευρωπαϊκών ιδρυμάτων). Αν και δεν γίνεται γνωστό από τα αστικά Μ.Μ.Ε. όλο αυτό το διάστημα αρκετά πανεπιστήμια τού εξωτερικού είναι κατειλημμένα και φοιτητές διαδηλώνουν ενάντια σε αυτή την πολιτική. Οπότε είναι απορίας άξιο για ποιό λόγο οι παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ δηλώνουν υπέρμαχες αυτής της αλλαγής, την υπερασπίζονται και την προωθούν με κάθε τρόπο. Ακόμα ποιό προκλητική είναι και η επιχειρηματολογία τους ότι όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις είναι προς όφελος του φοιτητή ή ότι πρέπει να εναρμονιστούμε με τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, αν αναλογιστεί κανείς την κατάσταση στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Όπως πριν 4 χρόνια έτσι και τώρα πρέπει να θέσει το φοιτητικό κίνημα σοβαρά αναχώματα σε αυτή την πολιτική, που την επαναφέρει στο προσκήνιο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Δεν θα καθορίσουν αυτοί το μέλλον μας αλλά εμείς οι ίδιοι θα παλέψουμε μέσα από συλλογικές διεκδικήσεις να βελτιώσουμε το πανεπιστήμιο, την ίδια μας τη ζωή...