ΠΑΡΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ

Κατά τη διάρκεια της φετινής χρονιάς ο σύλλογός μας έχει μαζευτεί πολλές φορές στο αμφιθέατρο προκειμένου να πάρει θέση τόσο για το θέμα του νομοσχεδίου για την Παιδεία όσο και για τις γενικότερες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις (εργασιακές μεταρρυθμίσεις, θέματα του συλλόγου). Σε ορισμένες περιπτώσεις ο κόσμος αντιλαμβανόμενος την κρισιμότητα της κατάστασης συμμετείχε μαζικά στη διαδικασία της γενικής συνέλευσης, άλλες πάλι όχι. Έτσι σε αυτές τις περιπτώσεις έμενε η κακή παρακαταθήκη ότι η συνέλευση δεν είναι υπόθεση όλων αλλά μιας μικρής μερίδας φοιτητών.

Όμως η γενική συνέλευση αποτελεί το ανώτερο όργανο του φοιτητικού συλλόγου. Μία διαδικασία στην οποία ο καθένας οφείλει να κατανοήσει ότι διακυβεύεται η διεκδίκηση των συμφερόντων του και η ικανοποίηση των αναγκών του. Είναι το μόνο όργανο του συλλόγου στο οποίο ο φοιτητής μπορεί να εκφράσει ελεύθερα την άποψη του, τις προτάσεις του για τον σύλλογο και τις ανησυχίες του. Η ειδοποιός διαφορά της γενικής συνέλευσης από τα υπόλοιπα όργανα του συλλόγου είναι ότι επικρατεί καθεστώς αμεσοδημοκρατίας , στοιχείο ανεκτίμητο καθώς σε καμία άλλη περίοδο της ζωής μας δεν έχουμε τόση δύναμη στα χέρια μας! Μετά από μια ολόκληρη ζωή κατα την οποία δεν έχουμε μάθει να παίρνουμε αποφάσεις για όσα συμβαίνουν γύρω μας και έχουν άμεση επίπτωση στις συνθήκες ζωής μας είναι αναμενόμενο να βρισκόμαστε σε σύγχυση σε σχέση με το πώς διεκδικούμε τα δικαιώματά μας. Άλλωστε ακούγεται πιο εύκολο να επιτρέπεις σε άλλους να αποφασίζουν για σένα. Έχει έρθει η στιγμή να αφήσουμε πίσω μας μια συνήθεια ανάθεσης του μέλλοντός μας στις αυθεντίες και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Το ρόλο της αυθεντίας στις σχολές παίζουν οι καθεστωτικές παρατάξεις (ΔΑΠ/ΠΑΣΠ) οι οποίες πολύ συχνά σαμποτάρουν τις γενικές συνελέυσεις είτε με την αποχή τους είτε διαψεύδοντας συνειδητά το γεγονός ότι θα πραγματοποιηθεί μια συνέλευση. Κάτι το οποίο εξυπηρετεί μόνο συμφέροντα που θέλουν τους φοιτητές πειθήνια όργανα του συστήματος, δηλαδή των κυρίαρχων κομμάτων, απομακρύνοντας τους από την «επικινδυνότητα» της πολιτικοποίησης που μπορεί να τους στρέψει και εναντίον τους. Εξάλλου, το πιο βολικό για τη κυρίαρχη ιδεολογία είναι η αποχή από τα κοινά. Αυτό μαλιστα φαίνεται και στο ότι μετά από ακόμη μία διαδικασία συλλογής υπογραφών που αποδεικνύουν ότι ο σύλλογος επιθυμεί να συνεδριάσει, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ δεν αναγνωρίζουν αυτή την απόφαση και στις πλάτες του συλλόγου προωθούν την απάθεια και τον ατομικό δρόμο. Το παράδοξο της φετινής χρονιάς είναι ότι όχι μόνο οι κυρίαρχες δυνάμεις αλλά και το ΜΑΣ δεν αναγνωρίζει την επιθυμία αυτή, υπενθυμίζοντάς μας ότι προκειμένου να συσπειρώσει κόσμο στο πλευρό του προτιμά να θυσιάζει την έκφραση ενός ολόκληρου συλλόγου. Επομένως πρέπει ο κάθε φοιτητής να εμπεδώσει ότι η διεξαγωγή της γενικής συνέλευσης δεν περνά από παραταξιακά τραπεζάκια αλλά από τα ίδια του τα χέρια και μόνο με την ενεργή παρουσία του σε αυτή θα καταφέρει να δημιουργήσει μια τομή στον τρόπο διεξαγωγής της.

Τι είναι όμως αυτό που επιτάσσει τις συχνές γενικές συνελεύσεις αυτής της περιόδου; Τόσο ένα νομοσχέδιο που αλλάζει ριζικά την ως τώρα φοιτητική μας ζωή αλλά και γενικότερες μεταρρυθμίσεις εν ονόματι της κρίσης που έχουν φέρει πάνω κάτω το παρόν μας και υπονομεύουν το μέλλον μας (εργασία, κοινωνική ασφάλιση). Αυτά τα δύο δεν είναι φυσικά ξεκομμένα μεταξύ τους αφού συνδεονται σε μια γενική κατεύθυνση εντατικοποίησης των ρυθμών ζωής και εξόντωσης των οικονομικά χαμηλότερων στρωμάτων. Πράγμα που φαίνεται ξεκάθαρα και στη σχολή μας συγκρίνοντας τους όρους σπουδών με αυτούς πριν από μια πενταετία.. Για παράδειγμα, τα μαθήματα δυσκολεύουν χρόνο με το χρόνο, τα συγγράματα μειώνονται και οι καθηγητές δρούν ανεξέλεγκτοι (βλέπε ποσοστά αποτυχίας στη Μηχ.1). Όλα αυτά οδηγούν τους φοιτητές σε ένα άνευ προηγουμένου άγχος για τις παρακολουθήσεις , τις εργασίες κτλ, που καταλήγει σε ατομοκεντρισμό και αποξένωση από τις συλλογικές διαδικασίες του συλλόγου. Ως απόρρεια αυτού ξεχνούν ότι το μόνο μέσο διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους για μια καλύτερη παιδεία και ευρύτερα ενα καλύτερο μέλλον περνά μέσα από τις γενικές συνελεύσεις και τις συλλογικές αποφάσεις.

Σε μια συγκυρία που το σύνολο της κοινωνίας χτυπιέται από παντού, είμαστε η μόνη γενιά, η μόνη κοινωνική ομάδα που μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα, που μπορεί να αντιδράσει σε ότι της επιβάλλουν και έχει ελάχιστο κόστος σε αυτό. Από την άλλη είμαστε η πρώτη γενιά που αν δεν συνειδητοποιήσει τώρα τη δύναμή της και δεν αντιδράσει διακυνδυνεύει να χάσει τα πάντα, από το πτυχίο της, που θα είναι χωρίς αντίκρυσμα, μέχρι την μελλοντική οικογένεια που δεν θα μπορεί να συντηρήσει. Γι’ αυτούς τους λόγους οφείλουμε να μην πτοούμαστε, να μην επιλέγουμε το δρόμο της υπακοής! Εμείς ως Ανεξάρτητη Αριστερή Παρέμβαση και ως ΕΑΑΚ πανελλαδικά αναλαμβάνουμε την ευθύνη να στηρίξουμε έναν αγώνα που θα έχει κόστος αλλά θα έχει και αντίκρισμα. Ας αναλάβουν όμως τις ευθύνες τους και όλοι όσοι (με πρώτους τη ΔΑΠ και ΠΑΣΠ) βλέπουν το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, το πανεπιστήμιο που θα παραδώσουμε στις επόμενες γενιές να διαλύεται και σφυρίζουν αδιάφορα..

Καλούμε όλους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες της σχολής στους αγώνες για το μέλλον μας! Να πιάσουμε το νήμα των υπόλοιπων κοινωνικών αγώνων, και να γίνουμε η γενιά της Αμφισβήτησης, η γενιά της Ανατροπής, η γενιά της Νίκης!

Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στα ΜΜΜ

Οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι κοινωνικό αγαθό και ΟΧΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να καταστρέψει δικαιώματα και κεκτημένα ενός αιώνα, επιβάλλοντας έναν εργασιακό μεσαίωνα για τους εργαζόμενους, νέους και παλιούς. Το ΠΑΣΟΚ, στο όνομα των «ελλειμμάτων», επιδιώκει να συντρίψει τα δικαιώματα των εργαζόμενων στις αστικές συγκοινωνίες και να αυξήσει τις τιμές των εισιτηρίων έως και 40%, να τις κάνει κερδοφόρες και να τις ιδιωτικοποιήσει. Οι συγκοινωνίες, το νερό, το ρεύμα, η παιδεία και η υγεία είναι ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΓΑΘΑ, για να έχουν φτηνές και ποιοτικές υπηρεσίες οι εργαζόμενοι και η νεολαία. Δεν μπορούν να είναι εμπορεύματα που να βγάζουν κέρδη.

Ο λόγος, στο συγκεκριμένο κείμενο, για τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ και τις κινητοποιήσεις τους. Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ δεν είναι «ρετιρέ» και συντεχνίες. Υπερασπίζονται κατακτήσεις δεκαετιών. Παλεύουν για τα δικά μας δικαιώματα. Χρειάζονται την αλληλεγγύη μας στον αγώνα διαρκείας που έχουν ξεκινήσει με συνεχείς στάσεις εργασίας και απεργίες.

Με το νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση για τις συγκοινωνίες, όπως και ο νόμος 3899 που κατήργησε ουσιαστικά τις συλλογικές, συμβάσεις, προβλέπονται μια σειρά αντεργατικών μέτρων τα οποία βάλουν ευθέως εναντίον των εργασιακών, μισθολογικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και θέτουν τις βάσεις για την κατάργηση του δημόσιου χαρακτήρα των αστικών συγκοινωνιών και τη σταδιακή παράδοση τους στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Μετατρέπουν τις αστικές συγκοινωνίες σε ακριβό εμπόρευμα και ανοίγει ο δρόμο για την πλήρη ιδιωτικοποίηση.

Ο αγώνας στις συγκοινωνίες βρίσκεται σε κρίσιμη φάση. Κυβέρνηση, ΜΜΕ, δικαστικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί χρησιμοποιούν όλα τα μέσα για να κάμψουν τον ηρωικό αγώνα των εργαζομένων στα ΜΜΜ. Η κυβέρνηση φοβάται μήπως αυτός ο αγώνας μετατραπεί σε αγώνα «ατμομηχανή» για όλο το εργατικό κίνημα και θέλει με όλους τους τρόπους να τον τσακίσει, γνωρίζοντας πως υπάρχουν προϋποθέσεις ο συγκεκριμένος αγώνας να επιφέρει ρήγμα στο μνημόνιο και την κυβερνητική πολιτική, ότι έχει προϋποθέσεις νίκης.

Δεν πρέπει να αφήσουμε μόνους τους εργαζομένους στις αστικές συγκοινωνίες. Θα είμαστε δίπλα τους για να μην περάσει η τρομοκρατία και η ποινικοποίηση του αγώνα τους, που επιδιώκει η κυβέρνηση με τη στήριξη της δήθεν «ανεξάρτητης» δικαιοσύνης και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

ΟΧΙ στις ιδιωτικοποιήσεις των συγκοινωνιών

ΟΧΙ στην αύξηση των εισιτηρίων, δωρεάν μεταφορές για όλους

Να μην περάσουν οι περικοπές στους μισθούς και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ - ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ

κάν' το όπως στα διόδια

Αρνούμαστε να πληρώσουμε την αύξηση των εισιτηρίων και διεκδικούμε δωρεάν συγκοινωνίες. Η μαζική ανυπακοή και η αντίσταση είναι ο μόνος τρόπος για να ανατρέψουμε την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και του εργασιακού μεσαίωνα!!!

ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ

Ακραίες Συμπεριφορές Σε Ακραίους Καιρούς

Κάποιοι λένε ότι ευθύνονται για την αύξηση της εγκληματικότητας, για την αύξηση της ανεργίας των ελλήνων, ακόμα και για την δυσμενή οικονομική κατάσταση της χώρας.Ο λόγος για τους μετανάστες..!!! Το ΠΑΣΟΚ όμως βρήκε τη λύση...

Πολλοί από εμάς θα έχουμε παρακολουθήσει ή θα έχουμε ακούσει τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης το τελευταίο διάστημα για την κατασκευή ενός χερσαίου φράχτη στα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία στον Έβρο με σκοπό τη μείωση του μεταναστευτικού κύματος προς την Ελλάδα. Ένας φράχτης που θα εμποδίζει το πέρασμα ενός «εχθρού» άοπλου,πεινασμένου, εξαθλιωμένου.

«Δεν πρόκειται για κάτι που δεν είναι αποδεκτό από την ευρωπαϊκή αντίληψη». Αυτά ήταν τα λόγια του υπουργού εθνικής άμυνας Ε. Βενιζέλου όταν ρωτήθηκε σχετικά με το τείχος που πρόκειται να υψωθεί στον Έβρο ώστε να αποτρέπει την είσοδο των μεταναστών στην Ε.Ε.. Μια δημοκρατική Ευρώπη που αν και δεν αποδέχεται το ισραηλινό τείχος στην Παλαιστίνη εμμέσως παραδέχεται ότι το «τείχος του Έβρου» είναι μια διαφορετική περίπτωση… Αυτό, θα προστατεύει τη δημοκρατία από τους βαρβάρους και γι’ αυτό «είναι αποδεκτό από την δημοκρατική ευρωπαϊκή αντίληψη»... Εκτός από το τείχος, η κυβέρνηση θα πάρει ένα πιο σκληρό μέτρο ενάντια στους μετανάστες μετατρέπωντας στρατόπεδα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών.

Ένα ακόμη φαινόμενο ρατσιστικής συμπεριφοράς προς τους μετανάστες από την κυβέρνηση είναι ο προπηλακισμός ιρανών μεταναστών πριν λίγες μέρες που διαδήλωναν ειρηνικά έξω από τα γραφεία του ΟΗΕ από τις αστυνομικές δυνάμεις. Οι μετανάστες κυνηγημένοι βρήκαν κατάλυμμα σε 2 αίθουσες του κτιρίου Γκίνη μαζί με παλαιστίνιους μετανάστες. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πολιτικοί πρόσφυγες, έχουν φύγει ακούσια από τις χώρες τους επειδή δεν αντέχανε την καταπίεση του απάνθρωπου ισλαμικού καθεστώτος του προέδρου του Ιράν και του ολοκληρωτικού καθεστώτος στην παλαιστίνη από τις Ισραηλινές δυνάμεις. Έρχονται από χώρες όπου η ελεύθερη έκφραση επιβραεύεται με βασανισμούς, και εκτελέσεις με λιθοβολισμό. Το μοναδικό τους αίτημα είναι να τους παραχωρηθεί από την ελληνική κυβέρνηση το αυτονόητο πολιτικό άσυλο, που μάλιστα υπό τέτοιες συνθήκες το δικαιούνται σύμφωνα με το νόμο του συμβουλίου της Γενεύης του 1954.

Κάποιος θα περίμενε ότι αναγνωρίζοντας την θέση στην οποία βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι η πανεπιστημιακή κοινότητα όχι μόνο θα εξέφραζε την αλληλεγγύη στα αιτήματα αυτών των ανθρώπων αλλά θα στήριζε και έμπρακτα τον αγώνα τους. Στη σύκλητο που έγινε όμως την προηγούμενη Παρασκευή 7/1 η εικόνα ήταν μάλλον απογοητευτική καθώς οι πλειοψηφία των καθηγητών δεν το θέλησαν. Αν και από τους φοιτητές είχε κατατεθεί ένα ψήφισμα το οποίο στήριζε το αυτονόητο , δηλαδή αλληλεγγύη στον αγώνα των προσφύγων που βρίσκονται στο κτίριο Γκίνη , η πλειοψηφία των καθηγητών θέλησε να στηρίξει ένα δεύτερο ψήφισμα το οποίο εθελοτυφλούσε της κατάστασης. Θέση των σχημάτων της ΕΑΑΚ στην σύγκλητο ήταν όχι απλά να πλειοψηφίσουν οι συγκλητικοί το κείμενο των φοιτητών αλλά να το στηρίξουν ομόφωνα. Μετά από μια πολύωρη διαδικασία(6 ώρες) και ενώ ήταν προφανές ότι θα έχει αυτή την κατάληξη η σύγκλητος αναυλήθηκε για τη Δευτέρα 10/1 όπου για τους ίδιους λόγους δεν πάρθηκε καμία απόφαση. Από καθηγητές της σχολής μας ακούσαμε γελοία επιχειρήματα που υποστήριζαν ότι θα παρακωλύεται η διαδικασία της εξεταστικής επειδή είναι κατειλλημένες οι δύο αυτές αίθουσες. Για το τυπικό της υπόθεσης και μόνο διευκρινίζουμε ότι οι δύο αίθουσες δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τις αίθουσες στις οποίες εξεταζόμαστε.

Να τονίσουμε ότι η συζήτηση από τη μεριά των πανεπιστημιακών γίνεται με λανθασμένους όρους γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις αυτό που θα ’πρεπε να μας απασχολεί περισσότερο είναι όχι ο τρόπος με τον οποίο θα απομακρύνουμε τέτοιες ευάλωτες κοινωνικές ομάδες από το χώρο του ασύλου αλλά το πώς θα καταφέρουμε να αποτρέψουμε τέτοιες ομάδες να έρχονται σε καταστάσεις εξαθλίωσης.

Φαίνεται όμως πως κάποιοι ξεχνούν ότι οι μετανάστες αποτελούν αυτή την στιγμή στην κοινωνία το πιο ευάλωτο και παραγκωνισμένο κοινωνικό στρώμα. Έχουν έρθει στη χώρα μας ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή και το μόνο πράγμα που αντιμετωπίζουν είναι δολοφονίες και βιασμούς στα σύνορα, δολοφονικές επιθέσεις στο κέντρο της Αθήνας από παρακρατικούς συνδέσμους (Χρυσή Αυγή), καμία κοινωνική πρόνοια, χαμιλόμισθη εργασία χωρίς ασφάλιση, χωρίς συνθήκες υγιεινής. Παράλληλα στερούνται τα πολιτικά τους δικαιώματα κάτι που από τη μια τους καθιστά ευάλωτη ομάδα απέναντι στην κρατική εξουσία και από την άλλη τους στερεί το δικαίωμα να οργανωθούν σε εργατικά σωματεία με αποτέλεσμα την πολυδιάσπαση της εργατικής τάξης.

Η απάνθρωπη εκμετάλλευση των μεταναστών και η αντιμετώπισή τους από το κράτος και τους εργοδότες ως υποδεέστερους ανοίγει το δρόμο για την περαιτέρω υποβάθμιση των όρων εργασίας όλων των εργαζομένων. Οι ευνοοικότεροι όροι με τους οποίους εντάσσονται οι έλληνες εργαζόμενοι στην παραγωγή διακυβεύονται συνεχώς λόγω των χειρότερων όρων με τους οποίους εντάσσονται οι μετανάστες. Συνεπώς η νομιμοποίηση των μεταναστών και η ισότιμη ένταξή τους στους χώρους εργασίας, τα συνδικάτα και συνολικά στην κοινωνία είναι απαράβατος όρος για να διεκδικούν οι εργαζόμενοι συλλογικά τα ενιαία τους συμφέροντα.

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΕΜΠ-7/12/2010

Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ψάχνει τα θύματα της κρίσης στα πρόσωπα των εργαζομένων και της νεολαίας, το φοιτητικό κίνημα σε συμπόρευση με μαθητές και τα αγωνιζόμενα κομμάτια των εργαζομένων, βγαίνει αποφασιστικά ξανά στο δρόμο με δεκάδες αποφάσεις φοιτητικών συλλόγων και με μαζικές κινητοποιήσεις, όπως η μεγαλειώδης πορεία στις 17 Νοέμβρη και το πανελλαδικό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 2/12, που έδειξε ότι ο διάλογος της κυβέρνησης είναι η άγρια καταστολή στους φοιτητές και τις αποφάσεις τους. Σα συνέχεια της απάντησης απέναντι στην επίθεση που εξαπολύεται, η νεολαία, που κάθε μέρα βλέπει να πυροβολούνται τα δικαιώματα και οι προσδοκίες της, βγήκε μαζικά να διαδηλώσει στο χθεσινό παλλαϊκό συλλαλητήριο, με αφορμή τη 2ή επέτειο από την κρατική δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, παρά το κλίμα τρομοκρατίας και συκοφάντησης που όλες τις προηγούμενες μέρες είχε στηθεί από όλα τα φερέφωνα της κυβέρνησης. Η μεγάλη πορεία των δεκάδων χιλιάδων μαθητών, φοιτητών, εργαζομένων, χτυπήθηκε με τον πιο βάναυσο και απρόκλητο τρόπο από τις δυνάμεις καταστολής, με δεκάδες συλληφθέντες και τραυματίες. Η αλόγιστη χρήση χημικών και δακρυγόνων και οι συνεχείς προσπάθειες για διάλυση της πορείας, αποδεικνύουν ότι τα γεγονότα δεν είναι μεμονωμένα, αλλά ότι η ωμή καταστολή είναι αποτέλεσμα της πολιτικής της κυβέρνησης και των προκατόχων της. Ένα βήμα μπροστά, όμως ήταν και ωμή επίθεση που δέχτηκαν οι φοιτητές κατά τη διάρκεια της παράστασης αλληλεγγύης στους συλληφθέντες της 6ης Δεκέμβρη 2010, στα δικαστήρια, με άγριους ξυλοδαρμούς και απειλές.
Παράλληλα, η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ προχωρά στην εξαγγελία και ψήφιση νέων, ακόμα πιο βαθιά αντιλαϊκών μέτρων, στις επιταγές ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ. Μετά την κατάργηση του 13ου-14ου μισθού, την περικοπή συντάξεων, επιδομάτων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, την αύξηση της φορολογίας, τις ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΚΟ, λιμανιών, ΟΣΕ, το παζλ των μεταρρυθμίσεων ολοκληρώνεται από το «Μνημόνιο Νο2». Τα νέα μέτρα μιλούν για κατάργηση δημόσιων υπηρεσιών και τμημάτων ΔΕΚΟ, 40% μείωση στους μισθούς των υπαλλήλων τους, απελευθέρωση της παιδείας, υγείας, και ενέργειας στους ιδιώτες, μαζικές απολύσεις συμβασιούχων, κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης και του εφάπαξ, δημιουργώντας μια ακόμα πιο τραγική κατάσταση. Ετοιμάζουν έναν προϋπολογισμό γενοκτονίας για τα λαϊκά στρώματα, που ορίζει περικοπές στις δημόσιες παροχές, ενώ πλήττει και την εκπαίδευση, αφού ορίζει την ιστορικά χαμηλότερη χρηματοδότηση για αυτή.
Απέναντι σ’ αυτά η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων αντέδρασε την προηγούμενη χρονιά μέσω μεγάλης συμμετοχής σε κινητοποιήσεις και απεργίες, με αποκορύφωμα την απεργία της 5ης Μάη που αποτελεί σταθμό στην ιστορία του εργατικού κινήματος και κατά την οποία πάνω από 250.00 εργαζόμενοι κατέβηκαν στον δρόμο. Σε συνέχεια λοιπόν αυτών των κινητοποιήσεων, στην απεργία στις 15 Δεκεμβρίου για την τελική ψήφιση του προϋπολογισμού, οι δυνάμεις των εργαζόμενων θέτουν έναν ακόμα κόμβο για το εργατικό κίνημα, ώστε να ξαναπυροδοτηθεί ένας ακόμα γύρος αναμέτρησης με αυτήν την αντεργατική πολιτική, συμπαρασέρνοντας ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας, προμηνύοντας ένα πλατύ λαϊκό κίνημα ανατροπής.

Σε συνέχεια με τις μεταρρυθμίσεις στην εργασία, στόχος της πολιτικής της Τρόικας, με υλοποιητή την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. γίνεται τώρα η εκπαίδευση. Καταργείται η έννοια του πανεπιστημίου όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα και αλλάζει η δομή και η λειτουργία του στα πρότυπα της Μπολόνια και πλήρως εναρμονισμένο με την αγορά, όπως άλλωστε προοικονομούσαν και οι προηγούμενες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις.
Η πρόσφατη σύνοδος Πρυτάνεων, κατέληξε στο κείμενο διαβούλευσης Διαμαντοπούλου. Αυτό δια στόματος ΠΑΣΟΚ θα είναι και η βάση για το νομοσχέδιο που θα κατατεθεί, αφού ολοκληρωθεί ο προσχηματικός «διάλογος» του υπουργείου. Οι κατευθύνσεις που ορίζονται στο κείμενο αυτό:

• Κατάργηση της έννοιας του πτυχίου
Η συγκεκριμένη ρύθμιση συμπληρώνει την ουσιαστική κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και περιλαμβάνει την –επί της ουσίας- αντικατάσταση του πτυχίου από τον Ατομικό Φάκελο Προσόντων, όπως προβλέπεται και από το νόμο για τη Δια Βίου Μάθηση και το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων. Κάθε πτυχίο πλέον δεν αντιστοιχεί σε ένα συγκροτημένο και ενιαίο πρόγραμμα σπουδών, αλλά στο απλό άθροισμα πιστωτικών μονάδων. Αυτό σημαίνει την πλήρη εξατομίκευση της έννοιας του πτυχίου και ως εκ τούτου τη διάλυση οποιασδήποτε συλλογικής διεκδίκησης, φέρνοντας τον εργαζόμενο σε χειρότερη θέση από πλευράς εργασιακών και επαγγελματικών δικαιωμάτων. Ακόμα με το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων συγκροτείται μία μετά-δευτεροβάθμια «σούπα», όπου ο κάθε απόφοιτος θα κυνηγά τίτλους προσόντων –όπως θα λογίζονται πλέον τα πτυχία-, σεμινάρια, μεταπτυχιακά κλπ για μια θέση στην αγορά εργασίας, αφού τα πτυχία αποσυνδέονται στην πράξη από τα επαγγελματικά δικαιώματα. Ως αποτέλεσμα το κριτήριο για εύρεση εργασίας δεν θα είναι το πτυχίο (όπως είναι σήμερα) αλλά ο πιο«φουσκωμένος ατομικός φάκελος». Θα οδηγηθούνε έτσι οι απόφοιτοι σε ένα διαρκές κυνήγι επανακατάρτισης και συνεχιζόμενων εξετάσεων ώστε να λαμβάνουν τα επαγγελματικά δικαιώματα, που σήμερα τους αντιστοιχούν, και να αποδεικνύουν ότι είναι ικανοί να δουλεύουν. Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την αναγνώριση «ανταγωνιστικών» προς τα πτυχία τίτλων σπουδών των κολεγίων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και το άνοιγμα των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων διαμορφώνουν ένα αβέβαιο και δυσοίωνο μέλλον ακόμα και για τους αποφοίτους των λεγόμενων κατοχυρωμένων επαγγελμάτων όπως οι μηχανικοί, με την ανεργία στον κλάδο για τους νέους μηχανικούς αγγίζει το 30%!

• Ένταση επιχειρηματικής και ανταποδοτικής λειτουργίας
Διευρύνεται με το νέο νομοσχέδιο η λογική των αγοραίων κριτηρίων εντός των πανεπιστημίων και ενισχύεται η ιδιωτική πρωτοβουλία στο εσωτερικό τους. Πιο συγκεκριμένα, η χρηματοδότηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ συνδέεται άμεσα με την ανταπόκριση στα κριτήρια της αξιολόγησης, τα οποία υπό τη απειλή της περικοπής της χρηματοδότησης μεθοδεύουν την πλήρη ευθυγράμμιση των ιδρυμάτων με τη στρατηγική του κράτους και με τις επιδιώξεις της αγοράς. Η επίσημη αξιολόγηση δεν θα γίνεται από τους φοιτητές, αλλά από επιτροπές "σοφών", που μικρή σχέση θα έχουν με το αξιολογούμενο ίδρυμα. Ταυτόχρονα, το κράτος, στο πλαίσιο της λιτότητας, θέλοντας να αποφύγει κομμάτια της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων, αλλά και της μισθοδοσίας διδασκόντων και προσωπικού, ωθεί τα ΑΕΙ και ΤΕΙ στην ομηρία των χρηματοδοτήσεων από τον ιδιωτικό τομέα. Το νέο νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει ακόμα και τη χρηματοδότηση θέσεων καθηγητών και γνωστικών αντικειμένων από ιδιώτες, μετατρέποντας έτσι τα φοιτητικά αμφιθέατρα σε άμεσο προθάλαμο μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων, αφού τα παρεχόμενα πακέτα μαθημάτων θα εξυπηρετούν πλήρως τις τρέχουσες ανάγκες της αγοράς. Παράλληλα, η έρευνα υποτάσσεται ακόμα περισσότερο στις ανάγκες του κεφαλαίου, αφού ανοίγεται άπλετα ο δρόμος σε ιδιώτες να τρέχουν και να χρηματοδοτούν προγράμματα εφαρμοσμένης για τις επιχειρήσεις τους.

• Φοιτητικό κουπόνι
Στο πλαίσιο της οικονομικής αυτοτέλειας των πανεπιστημίων, όπως αυτή περιγράφηκε πιο πάνω, έρχεται να προστεθεί μια ακόμη διάταξη που δυσχεραίνει τους όρους με τους οποίους σπουδάζουμε και σίγουρα μπορεί να έχει πολύ σημαντικές προεκτάσεις. Το φοιτητικό κουπόνι σημαίνει την καθιέρωση μιας προσωπικής σχέσης πανεπιστημίου-φοιτητή όσον αφορά στη χρηματοδότηση των σπουδών(πάσο, συγγράμματα, σίτιση, στέγαση κλπ). Μια τέτοια διάταξη φέρνει προ των πυλών τα δίδακτρα με την επίφαση των οικονομικών δυσκολιών που θα αντιμετωπίζουν τα πανεπιστήμια. Με άλλα λόγια εφόσον θα υπάρχει χρηματοδότηση του κάθε φοιτητή χωριστά, θα μπορούν στο μέλλον να μας πουν ότι όπως το πανεπιστήμιο πληρώνει τον φοιτητή έτσι και ο φοιτητής θα πρέπει να προσφέρει τον ‘οβολό’ του για να λειτουργήσει το πανεπιστήμιο.

• Εντατικοποίηση των σπουδών
Με το μάτι στραμμένο στη δημιουργία κέντρων αριστείας, πανεπιστήμια δηλαδή τα οποία θα αποτελούν «πρότυπα» και θα μαζεύουν τους αριστούχους φοιτητές, εισάγονται μια σειρά από «φίλτρα» στην εκπαιδευτική διαδικασία. Τα φίλτρα αυτά θα έχουν ως στόχο την περεταίρω εντατικοποίηση των σπουδών ώστε να «εκδιώκονται» από το πανεπιστήμιο οι φοιτητές που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε αυτούς τους ρυθμούς σπουδών. Μιλάμε λοιπόν για κατάργηση εξεταστικών, καθολική επιβολή μαθημάτων αλυσίδας, διαγραφές φοιτητών κλπ. Αυτό σημαίνει ότι οι φοιτητές οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να εργάζονται(και σε περίοδο κρίσης δεν είναι λίγοι αυτοί) δεν έχουν θέση στο πανεπιστήμιο που οραματίζεται η κυρία Διαμαντοπούλου.


• Αυταρχικοποίηση στη διοίκηση των πανεπιστημίων
Η Υπουργός προτείνει για τα κρίσιμα ζητήματα του πανεπιστημίου( τη χάραξη στρατηγικής, την κατανομή πόρων κ.α.) να μην αποφασίζουν πια τα αρμόδια δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα (Πρυτανικό Συμβύλιο, Συνέλευση τμήματος) αλλά κάποιο εξωτερικό Συμβούλιο Διοίκησης, που στερείται παντελώς δημοκρατικής νομιμοποίησης και θα περιλαμβάνει από τοπικούς άρχοντες έως εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου. Δηλαδή οι φοιτητές και τα μέλη ΔΕΠ αποκλείονται από την συνδιοίκηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Η συνδιοίκηση είναι το δικαίωμα που κατέκτησαν οι φοιτητές μετά τη δικτατορία, να έχουν λόγο και συμμετοχή στις αποφάσεις των διοικητικών οργάνων του Πανεπιστημίου. Είναι αιθεροβάμων κάποιος να πιστεύει ότι η συνδιοίκηση λειτουργεί ιδανικά: οι καθεστωτικές παρατάξεις ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, έχουν αναλωθεί τα τελευταία χρόνια σε όργιο διαπλοκής με καθηγητές και μικροκομματικές εξυπηρετήσεις. Ωστόσο δε μπορεί στο βωμό της αδιέξοδης λογικής «πονάει κεφάλι, κόβουμε κεφάλι» να θυσιάζεται η δυνατότητα των υγιών δυνάμεων του φοιτητικού κινήματος να αυτενεργούν να προασπίζουν τα αγωνιστικά κεκτημένα και εν τέλει να έχουμε λόγο για τα θέματα που μας αφορούν πιο άμεσα από οποιονδήποτε άλλο!

• Καταστρατήγηση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης
Μετά την επίσημη αναγνώριση των ΚΕΣ και τη θεσμοθέτηση του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων που τα συμπεριλαμβάνει, δίνεται η δυνατότητα μετά την ολοκλήρωση των σπουδών σε κάποιο ιδιωτικό κολέγιο οι απόφοιτοι να μπορούν να εισάγονται σε κάποιο αντίστοιχο ΤΕΙ ή ΑΕΙ. Πρόκειται για μια ακόμα προσπάθεια νομιμοποίησης και μαζικοποίησης μορφών ιδιωτικής μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Από κει και μετά, το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου έρχεται να αναιρέσει παντελώς τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης και μάλιστα σε όλα τα επίπεδα της, αλλάζοντας έτσι τόσο τη λειτουργία του Πανεπιστημίου, όσο και τη σύνδεση του με την αγορά. Πρόκειται για ένα ιστορικό σημείο καμπής, αφού και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου παραδέχτηκε πως «το πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης έχει τελείωσει»

• Πανεπιστημιακός Καλλικράτης
Συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολών αλλά και κλείσιμο πολλών από αυτών είναι κάποιο μέτρα που φέρνει ο πανεπιστημιακός Καλλικράτης σύμφωνα με το υπουργείο παιδείας. Ουσιαστικά πρόκειται για το ίδιο «έργο» που είδαμε και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Περισσότερες (οικονομικές) αρμοδιότητες στα πανεπιστήμια αλλά και δραματικά μικρότερη χρηματοδότηση, ενώ από την άλλη τα ιδρύματα της περιφέρειας να μειωθούν οικτρά σε σχέση με εκείνα των μεγάλων αστικών κέντρων με αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμισή τους που μπορεί να φτάσει ως το κλείσιμο αφήνοντας «ξεκρέμαστους» καθηγητές, εργαζόμενο διοικητικό προσωπικό και φοιτητές. Ουσιαστικά, το κράτος αντί να δώσει λύση στο πρόβλημα χρηματοδοτώντας καλύτερα τα περιφερειακά ιδρύματα και επιδιώκοντας την απορρόφηση των αποφοίτων τους, αδιαφορεί γι’αυτούς καθώς και για τους εργαζομένους σε αυτά.

• Νέο σύστημα εισαγωγής
Καταργείται το τμήμα και αντικαθίσταται από τη σχολή. Έτσι αφού ο μαθητής εξεταστεί στις πανελλαδικές σε τέσσερα μαθήματα (και συνυπολογιζόμενος ο βαθμός της Β’ και Γ’ λυκείου) εντάσσεται σε μια σχολή (π.χ. Πολυτεχνική) και από εκεί μετά από ένα προπαρασκευαστικό έτος κατευθύνεται σε ένα τμήμα, ενώ παράλληλα ενισχύεται η εναλλαγή κατά τη διάρκεια των σπουδών μεταξύ των επί μέρους τμημάτων. Μια τέτοια αλλαγή προφανώς στοχεύει στην ένταση των εξεταστικών και άρα ταξικών φραγμών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενώ από την άλλη προωθεί ένα μοντέλο πλήρως πολυκατακερματισμένων γνωστικών αντικειμένων, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στο επίπεδο των επαγγελματικών δικαιωμάτων.

• Αλλαγές στην καθηγητική διαβάθμιση
Σύμφωνα με το νομοσχέδιο καταργείται η θέση του λέκτορα και στη θέση τους προσλαμβάνονται συμβασιούχοι με την εργασιακή επισφάλεια που συνεπάγεται αυτό. Επιπλέον οι θέσεις των καθηγητών περιορίζονται σε μία ανά γνωστικό αντικείμενο, αναβιώνοντας έτσι τον απαρχαιωμένο θεσμό της έδρας, που σημαίνει εκτός από διάθεση για μείωση του εκπαιδευτικού προσωπικού, τη συγκέντρωση των ακαδημαϊκών κατευθύνσεων σε λίγους καθηγητές-έχοντες των εδρών των οποίων οι αποφάσεις θα είναι σύμφωνες με τις ανάγκες των χορηγών των εδρών τους και του Πανεπιστημίου γενικότερα. Οι αλλαγές αυτές αναμφίβολα οδηγούν σε ένα Πανεπιστήμιο στο οποίο θα βασιλεύει η αδιαφάνεια και η διαφθορά.

Υπάρχουν κι άλλα ζητήματα που προκύπτουν πλαγίως από το σχέδιο νόμου. Όπως το γεγονός ότι προβλέπεται η ίδρυση παραρτημάτων των ελληνικών πανεπιστημίων στο εξωτερικό. Αυτό όσο κι αν δε φαίνεται σημαίνει την πλάγια πλήρη νομιμοποίηση των ΚΕΣ στην Ελλάδα αφού σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία αν μία χώρα ιδρύσει εκπαιδευτικά παραρτήματά της σε χώρες του εξωτερικού τότε δε γίνεται να απαγορέψει την ίδρυση τέτοιων παραρτημάτων στην επικράτειά της.
Ήδη τα Πανεπιστήμια Θεσσαλίας, Ιωαννίνων, Αιγαίου, Πατρών, Κρήτης, Α.Π.Θ., Πάντειο, Πανεπιστήμιο Αθηνών καθώς και το Ε.Μ.Π. αποδοκίμασαν το Κείμενο Διαβούλευσης και δήλωσαν πως «δεν μπορεί να αποτελέσει βάση διαλόγου, καθ' όσον περιλαμβάνει προτάσεις με τις οποίες παραβιάζονται βασικές ακαδημαϊκές αρχές, θίγεται ο χαρακτήρας της ανώτατης εκπαίδευσης ως δημόσιου αγαθού και καταστρατηγείται το αυτοδιοίκητο του πανεπιστημίου, ζήτημα που εγείρει σοβαρό θέμα συνταγματικότητας». Έτσι στη Σύνοδο των Πρυτάνεων το Σάββατο 11/12 πρέπει να αποτυπωθεί η σύσσωμη διαφωνία της Πανεπιστημιακής κοινότητας με το Κείμενο Διαβούλευσης και η απαίτηση για την απόσυρσή του καθώς και η μη συμμετοχή στον προσχηματικό διάλογο, απόφαση που πήρε η Σύγκλητος του ΕΜΠ.

Η επίθεση όμως που δέχεται η ελληνική κοινωνία δεν αφορά μόνο το δημόσιο πανεπιστημίο. Είδαμε όλο το προηγούμενο καιρό ότι η πολιτική της κυβέρνησης ήταν ξεκάθαρα ενάντια στον εργαζόμενο λαό με περικοπές μισθών και συντάξεων, κατάργηση 13ου και 14ου μισθού, απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, αύξηση της άμεσης φορολόγησης στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα και έμμεση φορολόγηση που διαπέρασε όλα τα προιόντα. Αντίθετα τα κέρδη των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων και των τραπεζών έμειναν στο απυρόβλητο. Ως συνέχεια της βούλησης ΠΑΣΟΚ και ΔΝΤ για παραγωγή άμεσα εκμεταλλεύσιμων και αναλώσιμων εργαζόμενων εισάγεται το σύμφωνο πρωτης απασχόλησης. Πιο αναλυτικά:

• Σύμφωνο πρώτης απασχόλησης
Ο εργασιακός μεσαίωνας που ετοιμάζουν για τη νεολαία, παίρνει πλέον σάρκα και οστά με την εφαρμογή και στη χώρα μας του συμφώνου πρώτης απασχόλησης. Επιγραμματικά, πρόκειται για μια διάταξη η οποία θεωρεί τους νέους εργαζόμενους ως μια ειδική κατηγορία που με ηλικιακά, και μόνο, κριτήρια θα πρέπει να πληρώνεται λιγότερο από το υπόλοιπο σώμα των εργαζομένων. Αυτό σημαίνει οτι θεσμοθετείται τριετής μαθητεία για νέους άνεργους με απολαβές γύρω στα 350 - 400 ευρώ, αλλά και δημιουργία "Συμβολαίου Πρώτης Απασχόλησης" που θα αφορά τις νέες προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα οι οποίες θα αμείβονται με 550 ευρώ, έναντι των 740 ευρώ που ορίζει η τελευταία σύμβαση. Επί της ουσίας, μιλάμε για μια άνευ όρων παράδοση της νεολαίας στις ορέξεις της εργοδοσίας που με τη σειρά της σημαίνει ότι η δική μας γενιά θα είναι αυτή που θα επωμιστεί το μεγαλύτερο βάρος για την έξοδο της χώρας από ην κρίση προσφέροντας φτηνή κι ελαστική εργασία προκειμένου να συντηρηθούν τα κέρδη του κεφαλαίου.

Παράλληλα, την προηγούμενη βδομάδα ψηφίστηκε ο προϋπολογισμός του 2011 στη Βουλή. Ένας προϋπολογισμός όχι μόνο υφεσιακός, με μείωση του ΑΕΠ κατά 2,6 % και ανεργία στο 14,5%, αλλά και ταξικά μονομερής με τους πιο σκληρούς όρους: συγκεκριμένα μπορούμε να αναφέρουμε την αύξηση του ΦΠΑ από το 11% στο 13%, ακόμα και για τα είδη πρώτης ανάγκης! Αυτοί οι έμμεσοι φόροι αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο τα υποτελή και τα κυρίαρχα κοινωνικά στρώματα. Είναι φόροι κοινοί για όσους πλήττονται με το χειρότερο τρόπο από την κρίση αλλά και για όσους επωφελούνται από την ίδια κρίση με φοροαπαλλαγές και φοροελαφρύνσεις. Παράδειγμα η μείωση του συντελεστή φορολόγησης για τα αδιανέμητα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων στο 20%, που θα χαρίσει μεμιάς τουλάχιστον 8 δις ευρώ στο μεγάλο κεφάλαιο. Ταυτόχρονα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τη μείωση ρεκόρ του ποσοστού του ΑΕΠ για την παιδεία, για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία, κάτω από το 3%! Όλα αυτά τα μέτρα οδηγούν δυστυχώς με όρους μονόδρομου σε μαζικές απολύσεις (όπως και αν τις βαφτίζουν τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια), εκτόξευση της ανεργίας και της φτώχιας, και εν τέλει βάθεμα της υπαρκτής κοινωνικής κρίσης στα όρια της εξαθλίωσης των μαζών. Είναι προφανές ότι έτσι υπηρετείται, χωρίς να λογαριάζουν κανένα κόστος και με την κοινωνία μουδιασμένη, το στρατηγικό σχέδιο της κυβέρνησης να παραδώσει συνολικά τον δημόσιο χώρο υπό ιδιωτική εκμετάλλευση.

Πρόσφατα, μετά από συνάντηση του Υπουργού Οικονομικών με τους επικεφαλής της τρόικας, αποφασίστηκε ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας θα υπερισχύουν των κλαδικών. Αυτή η απόφαση , αν συνδεθεί και την κατάργηση του υποχρεωτικού χαρακτήρα της διαιτησίας, μόνο ένα αποτέλεσμα μπορεί να έχει: την αποστέρηση της δυνατότητας συλλογικής διεκδίκησης των εργαζομένων, επί της ουσίας την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας: Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα θα διαπραγματεύονται πλέον, ύστερα από δεκαετίες κατοχύρωσης της συλλογικής διαπραγμάτευσης, ατομικά τα ζητήματα της εργασιακής τους σχέσης με τους εργοδότες, παρά το γεγονός ότι βρίσκονται προφανώς σε μειονεκτική θέση, κάτι που για τον Υπουργό δε φαίνεται να έχει σημασία.

Απέναντι στο παρόν και το μέλλλον που μας ετοιμάζουν, μόνος δρόμος οι συλλογικοί μας αγώνες...
Μπροστά σε αυτή τη ριζικά ανατροπή του σήμερα και του αύριο μας, απαιτείται η συστράτευση όλων μας, γύρω από τα αυτονόητα δικαιώματά μας. Η μόνη απάντηση, απέναντι στο γενικευμένο καθεστώς ανασφάλειας και λιτότητας που βιώνουμε, δεν είναι η ατομική διαπραγμάτευση και το διαρκές τρέξιμο, αλλά οι συλλογικοί ανατρεπτικοί αγώνες για κατοχύρωση ενιαίων πτυχίων ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτά, και για την υπογραφή των αντίστοιχων ανά κλάδους συλλογικών συμβάσεων εργασίας που θα εξασφαλίζουν μια αξιοπρεπή ζωή από μια δουλειά και μόνο. Τίποτα δε χαρίζεται, όλα κατακτούνται στους δρόμους του αγώνα. Από το οκτάωρο περισσότερο από έναν αιώνα πίσω, μέχρι και την ανατροπή του άρθρου 16, μονόδρομος είναι το κίνημα και ότι αυτό επιβάλλει.

Η κυβέρνηση οδηγεί την κατάσταση στα άκρα. Στις 10 Δεκέμβρη λήγει ο στημένος διάλογος (στον οποίο δεν συμμετείχε και κανένας φορέας πέρα από την κυβέρνηση), και ετοιμάζεται η τελική μορφή του νόμου ο οποίος πάει στην ολομέλεια της βουλής μέσα στο Γενάρη. Είναι τώρα που πρέπει να σηκώσουμε το γάντι της αντιπαράθεσης, να κλιμακώσουμε τον αγώνα μας και με Συνελεύσεις-Καταλήψεις-Διαδηλώσεις ώστε να μην κατατεθεί ποτέ ο νόμος έκτρωμα. Είναι δυνατό και αναγκαίο ένα φοιτητικό κίνημα πυροκροτητής ευρύτερων αντιστάσεων, όπου σε σύμπλευση με τον κόσμο της εκπαίδευσης και τους εργαζόμενους θα ανατρέψει την επίθεση που δεχόμαστε.

Η ιστορία γράφεται με ανυπακοή

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

• Να παρθούν πίσω τα σκληρά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι, να αποσυρθεί το φορολογικό νομοσχέδιο. Όχι στο Μνημόνιο. Όχι στο ΔΝΤ.
• Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, γενναία αύξηση των κρατικών δαπανών για την παιδεία.
• Να μην εφαρμοστεί η κοινοτική οδηγία για τα ΚΕΣ. Να καταργηθούν και να ληφθεί μέριμνα για τους αποφοίτους. Κατάργηση κάθε ιδιωτικής μορφής εκπαίδευσης. Καμία σκέψη για δύο κύκλουςς σπουδών.
• Να μην εφαρμοστούν οι αποφάσεις Μπολόνια, Πράγα,Βερολίνο και Λονδίνο.
• Να μην εφαρμοστεί το προεδρικό διάταγμα για τα συγγράμματα.
• Παροχή όλων των απαιτούμενων συγγραμμάτων και βελτίωσή τους, αναβάθμιση πανεπιστημιακών τυπογραφείων
• Δωρεάν σίτιση,στέγαση,συγγράμτα και συγκοινωνίες για όλους. Αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές.
• Να αποσυρθεί άμεσα ο πρότυπος εσωτερικός κανονισμός. Καμία συγκρότηση 4ετών επιχειρηματικών προγραμμάτων.
• Να μην εφαρμοστεί και να καταργηθεί ο νέος Νόμος Πλαίσιο
• Όχι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την αναθεώρηση του άρ.16
• Να μην περάσουν οι εξαγγελίες της Υπουργού Παιδείας.
• Να καταργηθεί ο νέος νόμος για την έρευνα, να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά
• Κατάργηση των νόμων για Αξιολόγηση, ΔΟΑΤΑΠ, ΙΔΒΕ
• Ενιαίο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτό, χωρίς ειδικεύσεις,κατατμήσεις,διασπάσεις.
• Κατάργηση των εξετάσεων του ΤΕΕ για τους απόφοιτους των ελληνικών πανεπιστημίων
• Μέλη ΔΕΠ πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης
• Δωρεάν σίτιση, στέγαση και μεταφορές
• Διανομή παλιών θεμάτων και λύσεων από τη Γραμματεία
• Θέσπιση πτυχιακής εξεταστικής χωρίς όριο μαθημάτων
• Όχι στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, κατάργηση των νόμων Σιούφα-Ρέππα, να επιστραφούν στα ταμεία τα οφειλόμενα από κράτος και εργοδοσία
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, με 1400 κατώτερο μισθό. Απαγόρευση των απολύσεων.
• Όχι στα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα που πλήττουν τους νέους εργαζόμενους
• Να σταματήσει η εκποίηση του δημόσιου πλούτου
• Όχι στα αντιασφαλιστικά μέτρα. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους. Μείωση του ορίου συνταξιοδότησης. Γενναία αύξηση των συντάξεων και των μισθών. Γενναία μείωση της εργατικής εισφοράς για την ασφάλιση.
• Ίσα πολιτικά, κοινωνικά και ασφαλιστικά δικαιώματα σε όλους.
• Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων στο ΕΜΠ. Κατάργηση των συμβάσεων με τους εργολάβους-ουλεμπόρους για τον καθαροσμό του πανεπιστημίου. Άμεση και απευθείας πρόσληψη των καθαριστριών και του προσωπικού με μόνιμη και σταθερή δουλειά και 1400 ευρώ βασικό μισθό.
• Καμιά προσπάθεια περιστολής του Πανεπιστημιακού Ασύλου
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με αξιοπρεπείς απολαβές και ασφάλιση – Όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας
• Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων στην πορεία της 6ης Δεκέμβρη 2010

Αποφασίζουμε:
• Κατάληψη της σχολής από 9/12-15/12
• Συμμετοχή του φοιτητικού συλλόγου στην κινητοποίηση στη Σύνοδο Πρυτάνεων στις 11/12
• Συμμετοχή του φοιτητικού συλλόγου στην πανεργατική απεργία στις 15/12, με προσυγκέντρωση στο μουσείο με τα πρωτοβάθμια σωματεία
• Νέα Γενική Συνέλευση την Τρίτη 21/12
• Παράσταση διαμαρτυρίας του φοιτητικού συλλόγου στο επόμενο τμήμα καθηγητών, για την εκπαιδευτική αντι-μεταρρύθμιση και τα ζητήματα σχολής (πτυχιακή εξεταστική, μαζικά κοψίματα κλπ)
• Λειτουργία Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης καθ’ όλη τη διάρκεια της κατάληψης
• Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων της 6ης Δεκέμβρη 2010

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ

Ανακοίνωση ΕΑΑΚ για τις προκλήσεις και την επίθεση από μέλη της νεολαίας ΣΥΝ σε αγωνιστές της ΕΑΑΚ

Ο φετινός μαχητικός, τριήμερος εορτασμός της ιστορικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου του ʽ73, αμέσως μετά το τέλος του δευτέρου γύρου των Περιφερειακών και Δημοτικών εκλογών στις οποίες εκφράστηκε με ιδιαίτερο τρόπο η αποδοκιμασία και η αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής, βρίσκει την εναρκτήρια ημέρα του να συμπίπτει με τον ερχομό της τρόικα στη χώρα μας για να εισηγηθεί εκ νέου εξαντλητικά, αντιλαϊκά μέτρα για τους εργαζομένους και τη νεολαία. Είναι προφανές ότι μέσα σε αυτό το σκηνικό – με το Γ.Παπανδρέου να καθιστά σαφές ότι «οι αλλαγές που έχει υποσχεθεί θα προχωρήσουν, χωρίς να λογαριάζει το πολιτικό κόστος» – ότι από τις δυνάμεις του κινήματος και της αριστεράς πρέπει να σκιαγραφηθεί ένα πραγματικό σχέδιο ανατρεπτικού αγώνα διαρκείας που θα καταφέρει να βάλει φραγμό στις κυβερνητικές στοχεύσεις για ακόμα πιο αντιδραστικές αλλαγές στην εργασία (συλλογικές συμβάσεις, Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης) και στη εκπαίδευση (εξαγγελίες της Διαμαντοπούλου, κείμενο Διαβούλευσης της συνόδου Πρυτάνεων στο Ρέθυμνο). Η αριστερά είναι αυτή που πρέπει, στην παρούσα μεγάλη καμπή για το εργατικό κίνημα και τους αγώνες στη χώρα μας, να εμπνεύσει σε ευρύτερα τμήματα της νεολαίας και των εργαζομένων μια λογική μαζικής ανυπακοής στο νέο κοινωνικό μεσαίωνα που ετοιμάζουν κυβέρνηση και ΔΝΤ.

Τα σχήματα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης έχοντας ως σαφή τους σκοπό να παράξουν πραγματικά αποτέλεσμα στη χάραξη μιας τέτοιας κινηματικής πορείας για το φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα ξέρουν ποιον έχουν πλάι τους και ποιον έχουν απέναντι τους. Εχθρός τους δεν είναι ούτε οι ευρύτερες δυνάμεις του κινήματος, ούτε πολύ περισσότερο οι δυνάμεις της αριστεράς, στις οποίες και επανειλημμένα η ΕΑΑΚ έχει κάνει κάλεσμα μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις και τις διαδικασίες του κινήματος για κοινή δράση και κινηματική συμπόρευση στον αγώνα διαρκείας ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης και ΔΝΤ σε εκπαίδευση και εργασία. Μια τέτοια κουλτούρα και λογική θα έπρεπε κατά τη γνώμη μας να είναι αυτονόητη μέσα στο χώρο της αριστεράς και του κινήματος. Με έκπληξη μας τα ξημερώματα της Δευτέρας 15/11 διαπιστώσαμε ότι αυτό δεν αποτελεί κοινό στοιχείο για όλες τις δυνάμεις της αριστεράς. Συγκεκριμένα οι δυνάμεις της ΑΡ.ΕΝ. και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στη νεολαία και τα πανεπιστήμια, τη πρώτη μέρα έναρξη του τριημέρου, προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις της ΕΑΑΚ και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που βρισκόταν στον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου για να οργανώσουν και να διασφαλίσουν τη αξιοπρεπή τους παρουσία, ως αντίπαλο και εχθρικό σώμα. Εισερχόμενοι στο χώρο σε «διάταξη μάχης», προκαλώντας λεκτικά και φυσικά τους αγωνιστές της ΕΑΑΚ και απαιτώντας τη παραχώρηση χώρου που παραδοσιακά τα τελευταία χρόνια καταλάμβαναν τα σχήματα της ΕΑΑΚ και συλλογικότητες και μέτωπα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Μάλιστα προχώρησαν και στη χρήση φυσικής βίας απέναντι σε αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που έπρατταν και διεκδικούσαν το αυτονόητο, δηλαδή τη καθιερωμένη διάταξη των δυνάμεων μες στον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου.

Από τη μεριά μας, δηλώνουμε ότι τέτοιες κινήσεις δεν μας τρομοκρατούν, δεν καταφέρνουν να υπονομεύσουν τη δράση και τη παρουσία μας στο μαζικό κίνημα. Είναι κινήσεις πολιτικής μικροπρέπειας, που εντείνουν τον ενδοαριστερό εμφύλιο και αποπροσανατολίζουν το κίνημα και τις συνιστώσες του. Δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι ο δικός μας εχθρός, δηλαδή η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ, έχουν ήδη προχωρήσει πολλά βήματα μπροστά στο έδαφος της ταξικής και πολιτικής πάλης. Δικό μας καθήκον είναι το φοιτητικό κίνημα, μαζικά, ενωτικά και ανατρεπτικά με το νεολαιίστικο και εργατικό κίνημα να διεκδικήσουν και να κερδίσουν πίσω όλα όσα τους ανήκουν, όλα όσα τους στερούνται. Μακριά από επικίνδυνες λογικές ενδοκινηματικών συγκρούσεων και τριβών, χωρίς ταλαντεύσεις, σε αυτή την υπόθεση, διαλέγουμε να συγκρουστούμε με τη κυβερνητική πολιτική και τους εκφραστές της, διαλέγουμε να κάνουμε κάλεσμα κινηματικής δράσης σε κάθε αγωνιστή και δύναμη που βλέπει τον συλλογικό αγώνα ως τη μόνη ελπιδοφόρα απάντηση στη κρίση τους.

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΣΕ ΑΕΙ-ΤΕΙ

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛ. ΜΗΧ. 19/10/2010

Έχει περάσει ένας χρόνος διακυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το στίγμα της πολιτικής του έχει δοθεί από τις πιο αντιλαϊκές εργατικές μεταρρυθμίσεις στην ιστορία της μεταπολίτευσης. Ο επιθετικός χαρακτήρας αυτής της πολιτικής φάνηκε τόσο από τη φύση των μέτρων που λήφθηκαν όσο και από την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης στην εφαρμογή και υλοποίησή τους. Η κατάργηση του 13ου-14ου μισθού, των συντάξεων, των επιδομάτων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, η αύξηση της φορολογίας, οι ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΚΟ, λιμανιών, ΟΣΕ, και το ασφαλιστικό του Λοβέρδου (ψηφίστηκε το Μάη) που προβλέπει απελευθέρωση των απολύσεων, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων συνθέτουν το πάζλ των παραπάνω μεταρρυθμίσεων των οποίων η σκληρότητα αποδεικνύεται από την προώθηση και εφαρμογή του Μνημονίου πάνω στις επιταγές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ.

Απέναντι σ’αυτά η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων αντέδρασε την προηγούμενη χρονιά μέσω μεγάλης συμμετοχής σε κινητοποιήσεις και απεργίες, με αποκορύφωμα την απεργία της 5ης Μάη που αποτελεί σταθμό στην ιστορία του εργατικού κινήματος και κατά την οποία πάνω από 250.000 εργαζόμενοι κατέβηκαν στον δρόμο δείχνοντας έμπρακτα τις διαθέσεις τους να αντιπαρατεθούν με όλες αυτές τις πολιτικές που υπονομεύουν τη ζωή τους.

Σε συνέχεια με τις μεταρρυθμίσεις στην εργασία, στόχος της πολιτικής της Τρόικας, με υλοποιητή την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. γίνεται τώρα η εκπαίδευση. Καταργείται η έννοια του πανεπιστημίου όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα και αλλάζει η δομή και η λειτουργία του στα πρότυπα της Μπολόνια και πλήρως εναρμονισμένο με την αγορά, όπως άλλωστε προοικονομούσαν και οι προηγούμενες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Ουσιαστικά, πρόκειται για το πανεπιστήμιο της "εποχής ΔΝΤ", ακριβώς γιατί οι βασικοί πυλώνες του δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εξειδίκευση των κυβερνητικών πολιτικών στην εκπαίδευση μιας κ τα χαρακτηριστικά του νέου μοντέλου εργαζομένου που θέλουν να διαμορφώσουν εγγράφονται μέσα από την 3βάθμια εκπαίδευση.



Συγκεκριμένα, με βάση τις εξαγγελίες της Διαμαντοπούλου και του Παπανδρέου στους Δελφούς οι αλλαγές που προωθούνται στην εκπαίδευση είναι οι εξής :



• Κατάργηση της έννοιας του πτυχίου
Η συγκεκριμένη ρύθμιση συμπληρώνει την ουσιαστική κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και περιλαμβάνει την –επί της ουσίας- αντικατάσταση του πτυχίου από τον Ατομικό Φάκελο Προσόντων, όπως προβλέπεται και από το νόμο για τη Δια Βίου Μάθηση και το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων. Κάθε πτυχίο πλέον δεν αντιστοιχεί σε ένα συγκροτημένο και ενιαίο πρόγραμμα σπουδών, αλλά στο απλό άθροισμα πιστωτικών μονάδων. Αυτό σημαίνει την πλήρη εξατομίκευση της έννοιας του πτυχίου και ως εκ τούτου τη διάλυση οποιασδήποτε συλλογικής διεκδίκησης, φέρνοντας τον εργαζόμενο σε χειρότερη θέση από πλευράς εργασιακών και επαγγελματικών δικαιωμάτων. Ακόμα με το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων συγκροτείται μία μετά-δευτεροβάθμια «σούπα», όπου ο κάθε απόφοιτος θα κυνηγά τίτλους προσόντων –όπως θα λογίζονται πλέον τα πτυχία-, σεμινάρια, μεταπτυχιακά κλπ για μια θέση στην αγορά εργασίας, αφού τα πτυχία αποσυνδέονται στην πράξη από τα επαγγελματικά δικαιώματα. Ως αποτέλεσμα το κριτήριο για εύρεση εργασίας δεν θα είναι το πτυχίο (όπως είναι σήμερα) αλλά ο πιο«φουσκωμένος ατομικός φάκελος». Θα οδηγηθούνε έτσι οι απόφοιτοι σε ένα διαρκές κυνήγι επανακατάρτισης και συνεχιζόμενων εξετάσεων ώστε να λαμβάνουν τα επαγγελματικά δικαιώματα, που σήμερα τους αντιστοιχούν, και να αποδεικνύουν ότι είναι ικανοί να δουλεύουν. Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την αναγνώριση «ανταγωνιστικών» προς τα πτυχία τίτλων σπουδών των κολεγίων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και το άνοιγμα των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων διαμορφώνουν ένα αβέβαιο και δυσοίωνο μέλλον ακόμα και για τους αποφοίτους των λεγόμενων κατοχυρωμένων επαγγελμάτων όπως οι μηχανικοί, με την ανεργία στον κλάδο για τους νέους μηχανικούς αγγίζει το 30%!

• Ένταση επιχειρηματικής και ανταποδοτικής λειτουργίας
Διευρύνεται με το νέο νομοσχέδιο η λογική των αγοραίων κριτηρίων εντός των πανεπιστημίων και ενισχύεται η ιδιωτική πρωτοβουλία στο εσωτερικό τους. Πιο συγκεκριμένα, η χρηματοδότηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ συνδέεται άμεσα με την ανταπόκριση στα κριτήρια της αξιολόγησης, τα οποία υπό τη απειλή της περικοπής της χρηματοδότησης μεθοδεύουν την πλήρη ευθυγράμμιση των ιδρυμάτων με τη στρατηγική του κράτους και με τις επιδιώξεις της αγοράς. Η επίσημη αξιολόγηση δεν θα γίνεται από τους φοιτητές, αλλά από επιτροπές "σοφών", που μικρή σχέση θα έχουν με το αξιολογούμενο ίδρυμα. Ταυτόχρονα, το κράτος, στο πλαίσιο της λιτότητας, θέλοντας να αποφύγει κομμάτια της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων, αλλά και της μισθοδοσίας διδασκόντων και προσωπικού, ωθεί τα ΑΕΙ και ΤΕΙ στην ομηρία των χρηματοδοτήσεων από τον ιδιωτικό τομέα. Το νέο νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει ακόμα και τη χρηματοδότηση θέσεων καθηγητών και γνωστικών αντικειμένων από ιδιώτες, μετατρέποντας έτσι τα φοιτητικά αμφιθέατρα σε άμεσο προθάλαμο μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων, αφού τα παρεχόμενα πακέτα μαθημάτων θα εξυπηρετούν πλήρως τις τρέχουσες ανάγκες της αγοράς. Παράλληλα, η έρευνα υποτάσσεται ακόμα περισσότερο στις ανάγκες του κεφαλαίου, αφού ανοίγεται άπλετα ο δρόμος σε ιδιώτες να τρέχουν και να χρηματοδοτούν προγράμματα εφαρμοσμένης για τις επιχειρήσεις τους.

• Φοιτητικό κουπόνι:
Στο πλαίσιο της οικονομικής αυτοτέλειας των πανεπιστημίων, όπως αυτή περιγράφηκε πιο πάνω, έρχεται να προστεθεί μια ακόμη διάταξη που δυσχεραίνει τους όρους με τους οποίους σπουδάζουμε και σίγουρα μπορεί να έχει πολύ σημαντικές προεκτάσεις. Το φοιτητικό κουπόνι σημαίνει την καθιέρωση μιας προσωπικής σχέσης πανεπιστημίου-φοιτητή όσον αφορά στη χρηματοδότηση των σπουδών(πάσο, συγγράμματα, σίτιση, στέγαση κλπ). Μια τέτοια διάταξη φέρνει προ των πυλών τα δίδακτρα με την επίφαση των οικονομικών δυσκολιών που θα αντιμετωπίζουν τα πανεπιστήμια. Με άλλα λόγια εφόσον θα υπάρχει χρηματοδότηση του κάθε φοιτητή χωριστά, θα μπορούν στο μέλλον να μας πουν ότι όπως το πανεπιστήμιο πληρώνει τον φοιτητή έτσι και ο φοιτητής θα πρέπει να προσφέρει τον ‘οβολό’ του για να λειτουργήσει το πανεπιστήμιο.

• Εντατικοποίηση των σπουδών:
Με το μάτι στραμμένο στη δημιουργία κέντρων αριστείας, πανεπιστήμια δηλαδή τα οποία θα αποτελούν «πρότυπα» και θα μαζεύουν τους αριστούχους φοιτητές, εισάγονται μια σειρά από «φίλτρα» στην εκπαιδευτική διαδικασία. Τα φίλτρα αυτά θα έχουν ως στόχο την περεταίρω εντατικοποίηση των σπουδών ώστε να «εκδιώκονται» από το πανεπιστήμιο οι φοιτητές που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε αυτούς τους ρυθμούς σπουδών. Μιλάμε λοιπόν για κατάργηση εξεταστικών, καθολική επιβολή μαθημάτων αλυσίδας, διαγραφές φοιτητών κλπ. Αυτό σημαίνει ότι οι φοιτητές οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να εργάζονται(και σε περίοδο κρίσης δεν είναι λίγοι αυτοί) δεν έχουν θέση στο πανεπιστήμιο που οραματίζεται η κυρία Διαμαντοπούλου.

• Αυταρχικοποίηση στη διοίκηση των πανεπιστημίων:
Η Υπουργός προτείνει για τα κρίσιμα ζητήματα του πανεπιστημίου( τη χάραξη στρατηγικής, την κατανομή πόρων κ.α.) να μην αποφασίζουν πια τα αρμόδια δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα (Πρυτανικό Συμβύλιο, Συνέλευση τμήματος) αλλά κάποιο εξωτερικό Συμβούλιο Διοίκησης, που στερείται παντελώς δημοκρατικής νομιμοποίησης και θα περιλαμβάνει από τοπικούς άρχοντες έως εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου. Δηλαδή οι φοιτητές και τα μέλη ΔΕΠ αποκλείονται από την συνδιοίκηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Η συνδιοίκηση είναι το δικαίωμα που κατέκτησαν οι φοιτητές μετά τη δικτατορία, να έχουν λόγο και συμμετοχή στις αποφάσεις των διοικητικών οργάνων του Πανεπιστημίου. Είναι αιθεροβάμων κάποιος να πιστεύει ότι η συνδιοίκηση λειτουργεί ιδανικά: οι καθεστωτικές παρατάξεις ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, έχουν αναλωθεί τα τελευταία χρόνια σε όργιο διαπλοκής με καθηγητές και μικροκομματικές εξυπηρετήσεις. Ωστόσο δε μπορεί στο βωμό της αδιέξοδης λογικής «πονάει κεφάλι, κόβουμε κεφάλι» να θυσιάζεται η δυνατότητα των υγιών δυνάμεων του φοιτητικού κινήματος να αυτενεργούν να προασπίζουν τα αγωνιστικά κεκτημένα και εν τέλει να έχουμε λόγο για τα θέματα που μας αφορούν πιο άμεσα από οποιονδήποτε άλλο!

• Καταστρατήγηση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης
Μετά την επίσημη αναγνώριση των ΚΕΣ και τη θεσμοθέτηση του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων που τα συμπεριλαμβάνει, δίνεται η δυνατότητα μετά την ολοκλήρωση των σπουδών σε κάποιο ιδιωτικό κολέγιο οι απόφοιτοι να μπορούν να εισάγονται σε κάποιο αντίστοιχο ΤΕΙ ή ΑΕΙ. Πρόκειται για μια ακόμα προσπάθεια νομιμοποίησης και μαζικοποίησης μορφών ιδιωτικής μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Από κει και μετά, το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου έρχεται να αναιρέσει παντελώς τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης και μάλιστα σε όλα τα επίπεδα της, αλλάζοντας έτσι τόσο τη λειτουργία του Πανεπιστημίου, όσο και τη σύνδεση του με την αγορά. Πρόκειται για ένα ιστορικό σημείο καμπής, αφού και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου παραδέχτηκε πως «το πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης έχει τελείωσει»

• Πανεπιστημιακός Καλλικράτης:
Συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολών αλλά και κλείσιμο πολλών από αυτών είναι κάποιο μέτρα που φέρνει ο πανεπιστημιακός Καλλικράτης σύμφωνα με το υπουργείο παιδείας. Ουσιαστικά πρόκειται για το ίδιο «έργο» που είδαμε και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Περισσότερες (οικονομικές) αρμοδιότητες στα πανεπιστήμια αλλά και δραματικά μικρότερη χρηματοδότηση, ενώ από την άλλη τα ιδρύματα της περιφέρειας να μειωθούν οικτρά σε σχέση με εκείνα των μεγάλων αστικών κέντρων με αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμισή τους που μπορεί να φτάσει ως το κλείσιμο αφήνοντας «ξεκρέμαστους» καθηγητές, εργαζόμενο διοικητικό προσωπικό και φοιτητές. Ουσιαστικά, το κράτος αντί να δώσει λύση στο πρόβλημα χρηματοδοτώντας καλύτερα τα περιφερειακά ιδρύματα και επιδιώκοντας την απορρόφηση των αποφοίτων τους, αδιαφορεί γι’αυτούς καθώς και για τους εργαζομένους σε αυτά.

• Νέο σύστημα εισαγωγής
Καταργείται το τμήμα και αντικαθίσταται από τη σχολή. Έτσι αφού ο μαθητής εξεταστεί στις πανελλαδικές σε τέσσερα μαθήματα (και συνυπολογιζόμενος ο βαθμός της Β’ και Γ’ λυκείου) εντάσσεται σε μια σχολή (π.χ. Πολυτεχνική) και από εκεί μετά από ένα προπαρασκευαστικό έτος κατευθύνεται σε ένα τμήμα, ενώ παράλληλα ενισχύεται η εναλλαγή κατά τη διάρκεια των σπουδών μεταξύ των επί μέρους τμημάτων. Μια τέτοια αλλαγή προφανώς στοχεύει στην ένταση των εξεταστικών και άρα ταξικών φραγμών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενώ από την άλλη προωθεί ένα μοντέλο πλήρως πολυκατακερματισμένων γνωστικών αντικειμένων, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στο επίπεδο των επαγγελματικών δικαιωμάτων.



ΣΥΜΦΩΝΟ ΠΡΩΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ: Ο εργασιακός μεσαίωνας που ετοιμάζουν για τη νεολαία, παίρνει πλέον σάρκα και οστά με την εφαρμογή και στη χώρα μας του συμφώνου πρώτης απασχόλησης. Επιγραμματικά, πρόκειται για μια διάταξη η οποία θεωρεί τους νέους εργαζόμενους ως μια ειδική κατηγορία που με ηλικιακά, και μόνο, κριτήρια θα πρέπει να πληρώνεται λιγότερο από το υπόλοιπο σώμα των εργαζομένων. Αυτό σημαίνει οτι θεσμοθετείται τριετής μαθητεία για νέους άνεργους με απολαβές γύρω στα 350 - 400 ευρώ, αλλά και δημιουργία "Συμβολαίου Πρώτης Απασχόλησης" που θα αφορά τις νέες προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα οι οποίες θα αμείβονται με 550 ευρώ, έναντι των 740 ευρώ που ορίζει η τελευταία σύμβαση. Επί της ουσίας, μιλάμε για μια άνευ όρων παράδοση της νεολαίας στις ορέξεις της εργοδοσίας που με τη σειρά της σημαίνει ότι η δική μας γενιά θα είναι αυτή που θα επωμιστεί το μεγαλύτερο βάρος για την έξοδο της χώρας από ην κρίση προσφέροντας φτηνή κι ελαστική εργασία προκειμένου να συντηρηθούν τα κέρδη του κεφαλαίου.



ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ – ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ: Με τις ευλογίες ΔΝΤ-ΕΕ αλλά και προχωρώντας αρκετά βήματα παραπέρα την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική τους, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προχωράει στην πιο άγρια εκποίηση δημοσίου πλούτου που έχει γίνει ποτέ στη χώρα. Σιδηρόδρομοι και τηλεπικοινωνίες, ακόμα και τα ελληνικά ταχυδρομεία, είναι έτοιμα να παραδοθούν στα χέρια ξένων επιχειρηματικών κολοσσών. Από την άλλη ξένοι επενδυτές καλούνται συνεχώς από την ελληνική κυβέρνηση για να ρημάξουν εντελώς ότι έχει απομείνει από δημόσιους χώρους (βλ. Ελληνικό, Αστακός).

ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΧΟΛΗΣΑλλαγή στο Πρόγραμμα Σπουδών: Ανάμεσα σε όλα τα φλέγοντα ζητήματα που ανακύπτουν έρχεται να προστεθεί η διαδικασία για δομική αλλαγή του Προγράμματος Σπουδών σε 4 τμήματα. Από τη μία αυτή η διαδικασία που θα έπρεπε να γίνεται σε καθεστώς διευρυμένου διαλόγου και συζήτησης, μέχρι τώρα έχει γίνει σε έναν πολύ κλειστό κύκλο μακριά από την πλατιά μάζα φοιτητών και καθηγητών. Από εκεί και πέρα, αναγνωρίζουμε ως θετικά την διατήρηση της έννοιας του 5ετούς ενιαίου κύκλου σπουδών, και μια γενικότερη κατεύθυνση για μείωση του αριθμού των μαθημάτων για πτυχίο, η μείωση των μαθημάτων πάντως δεν είναι πανάκεια και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή) όπως και την προσπάθεια για άρση των στεγανών μεταξύ των κατευθύνσεων. Δυστυχώς όμως στο κείμενο πρόταση, υπάρχουν και αρκετές προβληματικές διατάξεις. Προτείνεται εξάμηνο 14 εβδομάδων τη στιγμή που ακόμα και ο νόμος πλαίσιο απαιτεί 13, ενώ γενικά τα μαθήματα ολοκληρώνονται σε λιγότερες, προτείνεται θεσμοθέτηση μαθημάτων βαρύτητας και η λήψη διπλωματικής μόνο σε μάθημα κατεύθυνσης. Παράλληλα εντάσσεται η έννοια των Κέντρων Αριστείας, υποδηλώνοντας κάποια πανεπιστήμια που θα έχουν θεσμικά υψηλότερο επίπεδο απ’ τα άλλα, θα βγάζουν απόφοιτους με διαφορετικά επαγγελματικά δικαιώματα κτλ όπως ακριβώς προβλέπουν και οι εξαγγελίες Διαμαντοπούλου!. Τέλος προτείνεται η ύπαρξη υποχρεωτικών και όχι προαιρετικών προόδων και θεμάτων μέσα στο εξάμηνο. Γενικά θεωρούμε πως η συζήτηση για την αλλαγή του προγράμματος πρέπει να γίνει ευρύτερα και να ενημερωθεί διεξοδικά και ο φοιτητικός σύλλογος καθώς το ζήτημα αφορά όλους τους φοιτητές.



Απέναντι στο παρόν και το μέλλλον που μας ετοιμάζουν, μόνος δρόμος οι συλλογικοί μας αγώνες...
Μπροστά σε αυτή τη ριζικά ανατροπή του σήμερα και του αύριο μας, απαιτείται η συστράτευση όλων μας, γύρω από τα αυτονόητα δικαιώματά μας. Η μόνη απάντηση, απέναντι στο γενικευμένο καθεστώς ανασφάλειας και λιτότητας που βιώνουμε, δεν είναι η ατομική διαπραγμάτευση και το διαρκές τρέξιμο, αλλά οι συλλογικοί ανατρεπτικοί αγώνες για κατοχύρωση ενιαίων πτυχίων ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτά, και για την υπογραφή των αντίστοιχων ανά κλάδους συλλογικών συμβάσεων εργασίας που θα εξασφαλίζουν μια αξιοπρεπή ζωή από μια δουλειά και μόνο. Απέναντι σε κάθε ψευδαίσθηση κοινωνικών διαλόγων ή ακόμα και απλής διαμαρτυρίας, ας εμπνευστούμε από το πρόσφατο αλλά και το προγενέστερο παρελθόν.. Τίποτα δε χαρίζεται, όλα κατακτούνται στους δρόμους του αγώνα. Από το οκτάωρο περισσότερο από έναν αιώνα πίσω, μέχρι και την ανατροπή του άρθρου 16, μονόδρομος είναι το κίνημα και ότι αυτό επιβάλλει. Είναι τώρα που το φοιτητικό κίνημα πρέπει να σηκώσει το γάντι της αντιπαράθεσης με το Υπουργείο και την κυβέρνηση. Είναι τώρα που το φοιτητικό κίνημα πρέπει να ξαναβγεί μαχητικά στο προσκήνιο μέσα από μαζικές Γενικές Συνελεύσεις , με καταλήψεις, με διαδηλώσεις, σε σύμπλευση με τα πρωτοπόρα κομμάτια της εκπαίδευσης (δάσκαλοι, μαθητές κλπ), με τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους και με κοινούς αγώνες να ανατρέψει την επίθεση σε εκπαίδευση και εργασία. Πρέπει το φοιτητικό κίνημα να παίξει πρωτοπόρο ρόλο και να αντιπαρατεθεί με τη συνολική πολιτική της κυβέρνησης επιδιώκοντας την σύμπλευση με τους αγώνες του εργατικού κινήματος.



Η ιστορία γράφεται με ανυπακοή


ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
• Να παρθούν πίσω τα σκληρά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι, να αποσυρθεί το φορολογικό νομοσχέδιο. Όχι στο Μνημόνιο. Όχι στο ΔΝΤ.

• Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, γενναία αύξηση των κρατικών δαπανών για την παιδεία.

• Να μην εφαρμοστεί η κοινοτική οδηγία για τα ΚΕΣ. Να καταργηθούν και να ληφθεί μέριμνα για τους αποφοίτους. Κατάργηση κάθε ιδιωτικής μορφής εκπαίδευσης. Καμία σκέψη για δύο κύκλουςς σπουδών.

• Να μην εφαρμοστούν οι αποφάσεις Μπολόνια, Πράγα,Βερολίνο και Λονδίνο.

• Να μην εφαρμοστεί το προεδρικό διάταγμα για τα συγγράμματα.

• Παροχή όλων των απαιτούμενων συγγραμμάτων και βελτίωσή τους, αναβάθμιση πανεπιστημιακών τυπογραφείων

• Δωρεάν σίτιση,στέγαση,συγγράμτα και συγκοινωνίες για όλους. Αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές.

• Να αποσυρθεί άμεσα ο πρότυπος εσωτερικός κανονισμός. Καμία συγκρότηση 4ετών επιχειρηματικών προγραμμάτων.

• Να μην εφαρμοστεί και να καταργηθεί ο νέος Νόμος Πλαίσιο

• Όχι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την αναθεώρηση του άρ.16

• Να μην περάσουν οι εξαγγελίες της Υπουργού Παιδείας.

• Να καταργηθεί ο νέος νόμος για την έρευνα, να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά

• Κατάργηση των νόμων για Αξιολόγηση, ΔΟΑΤΑΠ, ΙΔΒΕ

• Ενιαίο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτό, χωρίς ειδικεύσεις, κατατμήσεις, διασπάσεις.

• Κατάργηση των εξετάσεων του ΤΕΕ για τους απόφοιτους των ελληνικών πανεπιστημίων

• Μέλη ΔΕΠ πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης

• Δωρεάν σίτιση, στέγαση και μεταφορές

• Διανομή παλιών θεμάτων και λύσεων από τη Γραμματεία

• Θέσπιση πτυχιακής εξεταστικής χωρίς όριο μαθημάτων

• Όχι στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, κατάργηση των νόμων Σιούφα-Ρέππα, να επιστραφούν στα ταμεία τα οφειλόμενα από κράτος και εργοδοσία

• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, με 1400 κατώτερο μισθό. Απαγόρευση των απολύσεων.

• Όχι στα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα που πλήττουν τους νέους εργαζόμενους

• Να σταματήσει η εκποίηση του δημόσιου πλούτου

• Όχι στα αντιασφαλιστικά μέτρα. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους. Μείωση του ορίου συνταξιοδότησης. Γενναία αύξηση των συντάξεων και των μισθών. Γενναία μείωση της εργατικής εισφοράς για την ασφάλιση.

• Ίσα πολιτικά, κοινωνικά και ασφαλιστικά δικαιώματα σε όλους.

• Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων στο ΕΜΠ. Κατάργηση των συμβάσεων με τους εργολάβους-ουλεμπόρους για τον καθαροσμό του πανεπιστημίου. Άμεση και απευθείας πρόσληψη των καθαριστριών και του προσωπικού με μόνιμη και σταθερή δουλειά και 1400 ευρώ βασικό μισθό.

• Καμιά προσπάθεια περιστολής του Πανεπιστημιακού Ασύλου

• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με αξιοπρεπείς απολαβές και ασφάλιση – Όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας


ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

• Διήμερη κατάληψη της σχολής Πέμπτη-Παρασκευή 21/10-22/10 και δημιουργία Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης, για την υλοποίηση της απόφασης της ΓΣ.

• Συμμετοχή του συλλόγου στην πανεκπαιδευτική πορεία την Πέμπτη 21/10 στις 12:30 στα Προπύλαια.

• Αλληλεγγύη στην παράσταση διαμαρτυρίας των σωματείων, στα γραφεία της ΓΣΕΕ, για την κύρηξη Γενικής Απεργίας.

• Μαζική συμμετοχή του συλλόγου στην παράσταση διαμαρτυρίας(αντισύνοδο) στη σύνοδο των πρυτάνεων στις 23 και 24-10 στο Ρέθυμνο.

• Παράσταση διαμαρτυρίας του φοιτητικού συλλόγου στο επόμενο τμήμα καθηγητών, για την εκπαιδευτική αντι-μεταρρύθμιση και τα ζητήματα σχολής(μαζικά κοψίματα κλπ).

• Νέα Γενική Συνέλευση την Τρίτη στις 2/11, στις 12:30.