Σχέδιο «Αθηνά» Ή αλλιώς, πώς να διαλύσετε το Δημόσιο και Δωρεάν Πανεπιστήμιο

 Οι αλλαγές που προσπαθούν να επιβληθούν στο χώρο της εκπαίδευσης τα τελευταία δύο χρόνια έχουν μια μεγάλη διαφοροποίηση σε σχέση με παλιότερα: δεν προσπαθούν απλώς να αλλάξουν κάποιες δραστηριότητες (πολλές φορές ίσως και δευτερεύουσες) αλλά επιδιώκουν να αλλάξουν ριζικά το ρόλο του πανεπιστημίου. Προσπαθούν δηλαδή να διαλύσουν το πανεπιστήμιο που ξέρουμε και στη θέση του να φέρουν ένα άλλο, εντελώς διαφορετικό και πολύ πιο εναρμονισμένο στις ανάγκες της αγοράς και των “από πάνω”. Επιδιώκουν να δημιουργήσουν ένα πανεπιστήμιο, οι απόφοιτοι του οποίου δεν θα έχουν καμία επαγγελματική προοπτική, καμία φωνή αντίθετη με τα σχέδια του υπουργείου δεν θα μπορεί να υψωθεί, οι φοιτητικές παροχές θα είναι μηδαμινές και τη διοίκηση θα αναλάβουν επιχειρηματίες και καναλάρχες.

Αυτές τις κατευθύνσεις ήθελε να εξυπηρετήσει ο νόμος Διαμαντοπούλου πριν δύο χρόνια, που ανατράπηκε κάτω από τις μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις και καταλήψεις. Το ίδιο προσπαθεί και ο νόμος Αρβανιτόπουλου, εξειδίκευση του ν. Διαμαντοπούλου, που με χουντικό τρόπο διόρισε τα Συμβούλια Διοίκησης σε όλα τα ιδρύματα της χώρας και είναι πραγματικό διακύβευμα το αν θα μπορέσουν, ή μάλλον αν θα τους αφήσουμε να μας διοικήσουν. Συνέχεια και αποκορύφωση των παραπάνω αποτελεί αυτή τη στιγμή το σχέδιο «Αθηνά» και περιλαμβάνει μια σειρά αλλαγών όπως κλείσιμο και διοικητικές-ακαδημαϊκές συγχωνεύσεις σχολών, μεταφορές σχολών σε άλλες πόλεις και μεταφορές φοιτητών σε σχολές με άλλο αντικείμενο. Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά.

Σε πρώτη φάση το σχέδιο Αθηνά, επιδιώκει να συγχωνεύσει διοικητικά και ακαδημαϊκά κάποια τμήματα των ΤΕΙ με παρόμοια (και πολυδιασπασμένα γνωστικά αντικείμενα), παρουσιάζοντας το σαν μία κίνηση εξορθολογισμού της ανώτατης εκπαίδευσης. Να κλείσουν δηλαδή όσα τμήματα δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της παραγωγής και να συμμαζέψουμε τα περιττά έξοδα. Επίσης συγχωνεύει διοικητικά μια σειρά από μεγάλα πανεπιστήμια της χώρας, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το λεγόμενο Αδαμάντιος Κοραής που περιλαμβάνει όλες τις σχολές από ΝΟΠΕ ( πλην Νομικής), ΑΣΟΕΕ, ΠΑΠΕΙ, Πάντειο, Χαροκόπειο και Γεωπονικό Πανεπιστήμιο. Με αυτό τον τρόπο είναι προφανές ότι όλες οι σχολές θα υποβαθμιστούν τόσο διοικητικά όσο και ακαδημαϊκά με τις απολύσεις διοικητικού και χαμηλόβαθμου διδακτικού προσωπικού, με τους 407 να αποτελούν μόνο την αρχή, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη την ήδη μηδαμινή χρηματοδότηση των ιδρυμάτων και το γεγονός ότι δεν μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες (βιβλία, εργαστήρια κτλ). Ταυτόχρονα όλες οι σχολές που συγχωνεύονται, πιέζονται να εναρμονιστούν με την πιο αναδιαρθρωμένη, δηλαδή απαξιώνονται με έναν τρόπο και οι τίτλοι σπουδών που αποδίδουν, αφού εξισώνονται προς τα κάτω. Για παράδειγμα τα πτυχία οικονομολόγων που αποδίδονται από τις αντίστοιχες σχολές των ΑΣΟΕΕ και ΠΑΠΕΙ, εξισώνονται στην πράξη με τα πτυχία της Παντείου, που έχουν μηδαμινά επαγγελματικά δικαιώματα και εργασιακή προοπτική. Ταυτόχρονα μια σειρά τμημάτων μεταφέρονται σε άλλες πόλεις (πχ ΤΕΙ Πάτρας στο Μεσολόγγι, τμήματα του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης στις Σέρρες) που συνεπάγεται μεγάλες αλλαγές στην καθημερινότητα των φοιτητών αλλά και του κόστους των σπουδών τους.

Σε δεύτερη φάση, η λογική του σχεδίου Αθηνά (με κάποια άλλη αντίστοιχη ονομασία) θα χτυπήσει την πόρτα και των ιδρυμάτων που δεν θίγονται άμεσα αυτή τη στιγμή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ΕΜΠ που δεν συγχωνεύεται με κάποιο ίδρυμα, αλλά παραμένει ενεργή η κουβέντα για συνένωση των σχολών, και η ρευστοποίηση των πτυχίων μέσω της διάσπασης σε δύο κύκλους σπουδών και του ατομικού φακέλου προσόντων.

Αν θέλουμε να δούμε τη γενική εικόνα που έρχεται να επιβάλλει το σχέδιο Αθηνά στο ελληνικό πανεπιστήμιο, αυτή έχει διπλό ρόλο. Από τη μία προσπαθεί να δημιουργήσει μια τριτοβάθμια εκπαίδευση πολύ πιο συρρικνωμένη, με μεγάλο κομμάτι των υποψηφίων να μένει εκτός και να στρέφεται στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, των οποίων η νομιμοποίηση μεθοδεύτηκε με πολύ προσοχή από τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων. Από την άλλη έρχεται να δημιουργήσει σχολές δύο ταχυτήτων: σχολές ελίτ που θα καλούνται να στελεχώσουν τις ανώτερες θέσεις στην αλυσίδα της παραγωγής, και σχολές “πληβείων” που θα λειτουργούν συμπληρωματικά- επικουρικά προς τις πρώτες ή ως προς τις ιδιωτικές. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως οι σχολές που δεν τις ακουμπά ο συγκεκριμένος νόμος θα τη βγάλουν καθαρή αφού σε δεύτερο χρόνο θα αντιμετωπίσουν τέτοια ζητήματα, όπως ακριβώς έγινε με την αναδιάρθρωση στην τοπική αυτοδιοίκηση: αρχικά με το πρόσχημα του εξορθολογισμού και της περικοπής των μη αναγκαίων δαπανών καταργήθηκαν ενώθηκαν κάποιοι δήμοι και κοινότητες και σε δεύτερη φάση με τον Καλλικράτη ισοπεδώθηκαν μια σειρά από υπηρεσίες, κλείσανε σχολεία και νοσοκομεία, απολύθηκαν εργαζόμενοι και ιδιωτικοποιήθηκαν μια σειρά από λειτουργίες των δήμων. Με αυτή την έννοια αλλά και αντιλαμβανόμενοι τη συνολικότερη κατάσταση της κοινωνικής πραγματικότητας (ότι δηλαδή με την ανεργία που επικρατεί δεν θα βγούμε μια ελίτ στελεχών αλλά μια ελίτ ανέργων), η θέση μας είναι στο πλευρό των συμφοιτητών μας που πλήτονται άμεσα από τα σχέδια του υπουργείου και θα πρέπει άμεσα να βρεθούν σε θέσεις μάχης.

Γι αυτούς τους λόγους, πρέπει να είμαστε πλήρως συνειδητοποιημένοι γύρω από την πολιτική του Υπουργείου, που αυτό το διάστημα αφάνειας σχεδόν κάθε μορφής κινήματος προσπαθεί να προχωρήσει το στρατηγικό του σχέδιο για διάλυση κάθε μορφής κοινωνικών παροχών. Μέσα σε αυτό το κλίμα πρέπει να βλέπουμε την κίνησή του Υπουργείου, και να την συνδέουμε με την γενικότερη αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση. Συγκεκριμένα, η ψήφηση του Σχεδίου συνδέεται άμμεσα με την μεταρρύθμιση στην 2οβάθμια εκπαίδευση, που προωθεί ένα νέο λύκειο, ένα θεσμό που θα πιέζει για περισσότερη εξειδίκευση και από πιο νωρίς, κάτι που σε καμμία περίπτωση δε συμβαδίζει με τις κοινωνικές ανάγκες και απαιτήσεις.

Μοναδική διέξοδο δίνει η έμπρακτη αλλυλεγγύη στους φοιτητές που πλήττονται άμεσα, όχι μόνο γιατί το υπουργείο με το σχέδιο Αθηνά ανατρέπει τις σπουδές τους, αλλάζοντας τους χώρο και αντικείμενο σπουδών, υποβιβάζει τα πτυχία τους, ούτε μόνο γιατί αυτό έρχεται να πλήξει μελλοντικά κι εμάς που φοιτούμε σε ιδρύματα τα οποία φαινομενικά δεν αγγίζει αυτό το σχέδιο, αλλά γιατί δεν ανεχόμαστε στο όνομα της οικονομίας και με αγοραίους νόμους να θυσιάζεται η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Το “πρόβλημα” εξάλλου δεν είναι ότι για την ανεργία ευθύνονται ο μεγάλος αριθμός σχολών και φοιτητών που δεν μπορεί να απορροφήσει η παραγωγή, αλλά η πολιτική των κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θέλουν τη γενιά μας μια γενιά ανέργων, που θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για μια δουλειά με μισθό των 500 ευρώ, που δεν θα έχει καμία συλλογική κατοχύρωση και αναπαράσταση, που τελικά θα ζήσει πολύ χειρότερα από την προηγούμενη.

Απέναντι στη χυδαία αυτή επίθεση του υπουργείου όμως η απάντηση από την πλευρά των φοιτητικών συλλόγων πρέπει να είναι τόσο άμεση όσο και δυναμική. Ήδη σε μια σειρά σχολών έχουν γίνει (μέσα σε περίοδο εξεταστικής) ένας γύρος συνελεύσεων και τα πρώτα σημάδια ενός νέου, δυναμικού και ανατρεπτικού φοιτητικού κινήματος έχουν αρχίσει να φαίνονται. Ήδη τα ΤΕΙ Πάτρας και Θεσσαλονίκης βρίσκονται σε κινητοποιήσεις και συνελεύσεις έχουν καλεστεί σε όλα τα μεγάλα ιδρύματα που πλήττονται άμεσα.

Όμως το βάρος της ανατροπής του σχεδίου Αθηνά, δεν πέφτει μόνο στις πλάτες των φοιτητών των σχολών αυτών. Οι επόμενοι που θα έρθει να πλήξει είμαστε εμείς και κανείς άλλος. Είναι αναγκαίο και για εμάς να συνεδριάσει δικός μας σύλλογος γύρω από αυτό το νόμο και να οργανώσουμε τη δική μας θωράκιση απέναντι στα σχέδια του υπουργείου αλλά και να βρεθούμε οργανικά δεμένοι στο πλευρό των συναδέλφων μας από τα άλλα ιδρύματα.

Να δώσουμε όλοι μαζί αυτή τη δύσκολη μάχη, με όπλα μας την αλληλεγγύη και τον ανυποχώρητο αγώνα διαρκείας, κόντρα στη λογική του ατομισμού και του “παρτακισμού” και με τη σιγουριά ότι θα βγούμε κερδισμένοι, όπως τόσες φορές στο παρελθόν και θα γίνουμε ο χειρότερος εφιάλτης αυτών που θέλουν να διαλύσουν το παρόν και το μέλλον μας.

ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Σε καιρούς που βιώνουμε την σκληρότερη επίθεση του κεφαλαίου, την ώρα που οι κυβερνήσεις επιλέγουν την διάλυση κάθε εργατικής κατοχύρωσης με το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων να πέφτει όλο και περισσότερο, η κυβέρνηση έκανε ακόμα ένα βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση χρησιμοποιώντας την αστυνομία για να καταπατήσει το φοιτητικό άσυλο. Κατά τη διάρκεια των γιορτών με πρόσχημα την παρουσία μικροπωλητών , η αστυνομία καταπάτησε το άσυλο και εισέβαλε σε πολιτικά στέκια και σε κινηματικό ραδιοφωνικό σταθμό που λειτουργούσε στην ΑΣΟΕΕ. Σε σύνδεση με την έφοδο και εκκένωση της Βίλλα Αμαλίας ,φανερώνουν την πρόθεση του κράτους να στοχοποιήσει πολιτικούς χώρους με κινηματική δράση. Τα επιχειρήματα περί «πάταξης του παραεμπορίου» δεν μπορούν να πείσουν ούτε τους πιο εύπιστους  καθώς η επιχείρηση ουσιαστικά ήταν η  εισβολή σε στέκια πολιτικών χώρων, και η μετέπειτα δημοσίευση-κατάσχεση υλικού που βρισκόταν εκεί. Η συγκεκριμένη επίθεση συνοδεύτηκε κι από μία καλά συντονισμένη επίθεση των κυρίαρχων ΜΜΕ που έσπευσαν αμέσως να μιλήσουν για το «άσυλο ανομίας, άντρο του παραεμπορίου και των κουκουλοφόρων» προσπαθώντας να σπιλώσουν για ακόμα μία φορά τόσο το Άσυλο όσο και πολύ περισσότερο τους επικείμενους αγώνες που τρέμουν μην αναπτυχθούν καθώς είναι κι οι μόνοι που μπορούν να βάλουν φρένο στην επίθεση που από κοινού εξαπολύουν κυβέρνηση-ΕΕ-ΜΜΕ-κεφάλαιο. Ταυτόχρονα δημιουργείται για ακόμη μια φορά η εντύπωση πως υπεύθυνοι για την ανομία είναι οι μικροπωλητές μετανάστες, χρησιμοποιώντας τους για εξαλαστήριο θύμα το κομμάτι της εργατικής τάξης που είναι πιο ανήμπορο να απαντήσει. Μιας και η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ ψάχνουνε τόσο επίμονα τους υπαίτιους της κρίσης θα μπορούσαμε να συνδράμουμε στην αναζήτηση. Οι ιδιοκτήτες των μεγαλύτερων τηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων φιγουράρουν στη λίστα Λαγκάρντ, ενώ τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού κεφαλαίου (π.χ Βγενόπουλος,Μάνεσης) δηλώνουν ετήσιο εισόδημα 20χιλ ευρώ. Η αστυνομία για άλλη μια φορά δείχνει τον ρόλο της, όχι να καταπατά την ανομία αλλα να εργάζεται στη βάση της καταπάτησης των εργατικών διεκδικήσεων. Η συγκυρία στην οποία επέλεξαν να εισβάλουν στην ΑΣΟΕΕ, δηλαδή κατα τη διάρκεια της απουσίας φοιτητών και κινηματικής δράσης , δείχνει οτι η κυβέρνηση φοβάται την οργή των φοιτητών σε μια τόσο ασταθή περίοδο. Όπως έγινε και το καλοκαίρι του ’11 με τη ψήφιση του νόμου Διαμαντοπούλου. Στα πλαίσια αυτού του νόμου η κυβέρνηση επιτίθεται ξεκάθαρα στο φοιτητικό άσυλο ,χώρο ελεύθερης διακίνησης ιδεών και κοινωνικών αγώνων. Εμείς αναγνωρίζοντας την θέση μας στην σημερινή κοινωνία οφείλουμε να καταδικάσουμε οποιαδήποτε τέτοιου χαρακτήρα κίνηση και να απαντήσουμε στην κυβέρνηση ότι: ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ, ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

39 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο

ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΣΤΙΣ 11/10 ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΝΕΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Την περασμένη Πέμπτη πραγματοποιήθηκε η πρώτη Γενική Συνέλευση του φοιτητικού μας συλλόγου, όπου ψηφίστηκε το πλαίσιο της ΔΑΠ, ένα πλαίσιο με μοναδικό αίτημα-μπούλετ την ανοιχτή σχολή, χωρία καμία άλλη αναφορά στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και τη σημασία των ημερών αυτών για την πραγματοποίησή της, γεγονός μάλλον αντιφατικό αν αναλογιστούμε ότι οι συνάδελφοι της ΔΑΠ “δεν επιθυμούν το Νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου”... Βέβαια, για το αποτέλεσμα αυτό ευθύνεται και η επιλογή της ΑΡ.ΕΝ. να διαφοροποιηθεί με κάθε τρόπο από την ΕΑΑΚ, υιοθετώντας μια αδιάλλακτη στάση, σε αντίθεση με αυτό που έκανε στις υπόλοιπες σχολές και  με αποτέλεσμα να μην καταφέρουμε να συνθέσουμε και να κατεβάσουμε ένα πραγματικά αγωνιστικό και ενωτικό πλαίσιο, όπως συνέβαινε πάντα, αλλά να κατέβουν δύο διαφορετικά πλαίσια και να παραχωρηθεί έτσι στην ουσία η συνέλευση στη ΔΑΠ...

            Ωστόσο, διανύουμε την πιο κρίσιμη περίοδο που θα καθορίσει τα χαρακτηριστικά του πανεπιστημίου στο οποίο θα σπουδάζουμε. Η προσπάθεια διάλυσης του δημοσίου και δωρεάν πανεπιστημίου από πλευράς υπουργείου είναι πιο έντονη από ποτέ με αποκορύφωμα πρώτον την οικονομική αφαίμαξη των πανεπιστημίων, σε συνέχεια της αφαίμαξης της κοινωνίας που επιβάλλει η τρόικα, με την ψήφιση των 11,5 δις και δεύτερον τη συγκρότηση των Συμβουλίων Ιδρύματος, τα οποία θα επιβάλλουν-ως άλλη τρόικα- το “Μνημόνιο” στην εκπαίδευση. Εμείς θεωρούμε ότι πρέπει να εμποδιστεί με κάθε τρόπο η εκλογή των Σ.Ι με κατειλημμένες σχολές και κατειλημμένη Πρυτανεία μέχρι τις 25 Οκτωβρίου, που είναι η τελική ημερομηνία για την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Δεν τρέφουμε αυταπάτες, τα Σ.Ι εν τέλει θα διοριστούν (τελείως πραξικοπηματικά!) αλλά στόχος μας είναι να αποτελέσουν όργανα πλήρως απονομιμοποιημένα, ανεπιθύμητα και ξένα ως προς την πανεπιστημιακή κοινότητα και τους φοιτητές πιο συγκεκριμένα και οι τωρινές κινητοποιήσεις μας να αποτελέσουν την αφετηρία για την πλήρη απαξίωσή τους. Ήδη οι υπόλοιποι φοιτητικοί σύλλογοι του ΕΜΠ μέσα από Γ.Σ έχουν πάρει αγωνιστικές αποφάσεις, τελούν υπό κατάληψη και καλούνται να επανασυνεδριάσουν αυτή τη βδομάδα για να κλιμακωθεί ο αγώνας μας ενόψει δύο πολύ σημαντικών κόμβων,

•   Τη γενική απεργία στις 18-10 και την πορεία ενάντια στα νέα μέτρα, των 11,5 δις, στην οποία εμείς οι φοιτητές θα πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά, παλεύοντας μαζί με τους εργαζομένους για τη ανατροπή της πολιτικής της αφαίμαξης του λαού, αλλά και αναδεικνύοντας το ζήτημα της 3βάθμιας εκπαίδευσης ως πανκοινωνικό

•  Τη διεξαγωγή της εκλογής των Σ.Ι για το ΕΜΠ στις 25-10, αλλά και σε μια σειρά άλλων ιδρυμάτων μέχρι τότε.

Ο φοιτητικός σύλλογος πολιτικών μηχανικών δεν θα πρέπει να μείνει ανενεργός, αλλά να έρθει σε συντονισμό με τις υπόλοιπες σχολές και γι'αυτό καλούμε σε συλλογή υπογραφών για νέα Γ.Σ την Τετάρτη 17-10 (εξάλλου η καθαρή πλειοψηφία όσων ψήφισαν στη συνέλευση επιθυμούν να ξανασυνεδριάσει ο σύλλογος). Καλούμε ακριβώς γιατί σε αντίθεση με τις “υπεύθυνες δυνάμεις” της σχολής αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα σε αυτή τη συγκυρία να μην επιλέξουμε τον εύκολο-ατομικό δρόμο, αλλά το συλλογικό, ο οποίος εν τέλει είναι και ο μόνος νικηφόρος.

            Ένας ψύχραιμος απολογισμός, εξάλλου, των περυσινών κινητοποιήσεών μας, όταν 300 σχολές πανελλαδικά συντονίστηκαν και έκλεισαν με κατάληψη, δείχνει ότι οι μαζικές  Γ. Συνελεύσεις μας και οι καταλήψεις, αμέσως μόλις ο νόμος Διαμαντοπούλου ψηφίστηκε, οδήγησαν στην πλήρη απονομιμοποίησή του έτσι ώστε να διατηρηθεί ανενεργός για έναν ολόκληρο χρόνο και για να έρθει ξανά στο προσκήνιο χρειάστηκε να ξαναψηφιστεί φέτος το καλοκαίρι(!!!). Εξάλλου, και η ιστορία του φοιτητικού κινήματος έχει δείξει ότι με αυτά τα μέσα πάλης έχουμε καταφέρει να πετύχουμε σημαντικές νίκες.

            Το γεγονός αυτό δείχνει σε αυτούς που τρομοκρατούν για χαμένα μαθήματα και χαμένο καλοκαίρι και προβάλουν το επιχείρημα ότι δεν χρειάζεται να ξεβολευτεί ο φοιτητής, αφού δεν πρόκειται να κερδίσει, πόσο αυταπατώνται και εξαπατούν και τους συναδέλφους τους...Είναι οι ίδιοι που θέλουν να φιμώνουν το Φοιτητικό Σύλλογο και οι οποίοι θα επικαλεστούν στρεβλά την “πλειοψηφία”. Δεν θα πρέπει να μπούμε στη συζήτηση στην οποία θέλουν να μας παρασύρουν τα τσιράκια της κυβέρνησης και της τρόικας, η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ, περί “παράνομων” συνελεύσεων. Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι αν συγκεντρωθεί αριθμός ίσος με την απαρτία μπορεί να παρθεί απόφαση.

            Τέλος, για εμάς είναι ξεκάθαρο το εξής: Οφείλουμε στο μέλλον του δημόσιου, δωρεάν και δημοκρατικού πανεπιστημίου, αλλά και συνολικά στο μέλλον μας ως νεολαία και αυριανοί εργαζόμενοι, να σηκώσουμε τώρα το γάντι της αντιπαράθεσης!!! Να γίνουμε η γενιά της ανατροπής!!!

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 17/10 ΣΤΙΣ 12:30 ΣΤΟ αμφ.1

Αριστερόστροφος Κοχλίας - Έκτακτη Έκδοση

ΤΙ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ…?

Παρατηρώντας τις πολιτικές εξελίξεις κατά τη διάρκεια του φετινού καλοκαιριού καθώς και αμέσως μετά από αυτό οι συγκρίσεις και τα κοινά σημεία με το καλοκαίρι του 2011 είναι κάτι παραπάνω από πολλά. Για μία ακόμη φορά έχουμε την ανακοίνωση νέων σκληρών μέτρων που απαιτεί η τρόικα, με μειώσεις μισθών, αυξήσεις φόρων και ιδιωτικοποιήσεις, που έρχονται να πλήξουν ολόκληρη την κοινωνία. Επίσης στο χώρο της εκπαίδευσης, έρχεται νέος νόμος διάλυσης των πανεπιστημίων, πραξικοπηματικά, όπως ακριβώς και ο νόμος Διαμαντοπούλου πέρυσι τέτοιον καιρό. Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά.

Ο νέος νόμος 4076 έρχεται στην ουσία να εξειδικεύσει και να συμπληρώσει σε συγκεκριμένα σημεία το νόμο Διαμαντοπούλου, κατά κύριο λόγο δηλαδή να πιέσει για την εφαρμογή του, την οποία οι μαζικές περσινές κινητοποιήσεις κατέστησαν αδύνατη. Σε αυτή την κατεύθυνση ο νέος νόμος προσπαθεί από τη μία να πιέσει τις διοικήσεις- πρυτάνεις για διεξαγωγή εκλογών για τη συγκρότηση των Συμβουλίων Ιδρύματος μέχρι τις 25 Οκτώβρη, αφού αν δεν το κάνει διώκεται και η σύγκλητος εκλέγει νέο πρύτανη για να φέρει εις πέρας αυτήν την αποστολή. Αν δεν τα καταφέρει ούτε αυτός, διεξάγονται εκλογές με επιστολική ψήφο- ηλεκτρονική ψήφο. Αν ακόμα και αυτό δεν καταστεί δυνατό, ορίζονται αυτόματα οι γηραιότεροι ακαδημαϊκοί κάθε ιδρύματος με κλήρωση. Τόσο δημοκρατικά… Από την άλλη, προσπαθεί να βρει συμμαχίες με κομμάτια διοικητικών (τα γνωστά διαχρονικά τους τσιράκια) ρίχνοντας δύο δολώματα: ότι ο ρόλος του πρύτανη παραμένει ενεργός και ο κοσμήτορας θα εκλέγεται από τα μέλη ΔΕΠ (καθηγητές). Ταυτόχρονα, με τα πανεπιστήμια να βρίσκονται ήδη κάτω από συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης, η μία εστία κλείνει μετά την άλλη, ενώ η πρόσφατη υπουργική απόφαση ορίζει τη συγχώνευση και το κλείσιμο μιας σειράς τμημάτων πανελλαδικά (σχέδιο Αθηνά), αλλά και το κόψιμο κάθε δωρεάν συγγράμματος από το εαρινό εξάμηνο του 2013!!!

Γιατί όμως τέτοια καούρα για να αλλάξει το μοντέλο διοίκησης; Ακριβώς γιατί με τη σημερινή κατάσταση του αυτοδιοίκητου πανεπιστημίου, η εφαρμογή της αναδιάρθρωσης είναι αδύνατη. Χρειαζόμαστε ένα πολύ πιο αυταρχικό πανεπιστήμιο, όπου οι φοιτητές δεν θα έχουν λόγο σε θέματα που τους αφορούν και καμία φωνή αντίστασης δεν θα μπορεί να υψωθεί. Τα Συμβούλια Ιδρύματος λοιπόν, αποτελούν την αναγκαία προϋπόθεση για την εφαρμογή των υπόλοιπων πτυχών του νόμου. Είναι αυτά που θα εγγυηθούν μειωμένους προϋπολογισμούς, κατάργηση σίτισης-στέγασης, διάλυση των πτυχίων και των προγραμμάτων σπουδών.

Απέναντι σε αυτή τη νέα επίθεση από πλευράς Υπουργείου μία είναι η απάντηση που πρέπει να δώσουμε. Μέσα από τους φοιτητικούς μας συλλόγους, θα αγωνιστούμε και θα αφήσουμε και αυτόν το νόμο στα χαρτιά. Όπως κάναμε και πέρυσι που μπλοκάραμε έναν νόμο που είχε ψηφιστεί από 260 βουλευτές!!! Επειδή δεν θέλουμε να πληρώνουμε δίδακτρα για να σπουδάζουμε, επειδή δεν θέλουμε η φωνή μας να μην ακούγεται, επειδή δεν θέλουμε τα αδέρφια μας να οδηγηθούν στα ιδιωτικά κολλέγια επειδή κλείνουν τα δημόσια πανεπιστήμια και ΤΕΙ, επειδή θέλουμε τα πτυχία μας να έχουν αξία και δικαιώματα.

Επειδή, τελικά, δεν θα γίνουμε η χαμένη γενιά που θα κινείται μεταξύ ανεργίας και υποαπασχόλησης παρακαλώντας για μια δουλειά χωρίς αξιοπρέπεια, ενώ τα απογεύματα θα τρέχουμε στα ‘’ινστιτούτα’’ μαζεύοντας επιπλέον προσόντα επί πληρωμή. Επειδή δεν θα γίνουμε η γενιά που θα ξεριζωθεί από τον τόπο της επειδή αυτό συμφέρει κάποιους που προωθούν αυτήν την πολιτική!

Με το πέρας της εξεταστικής και το άνοιγμα των σχολών η Ανεξάρτητη Αριστερή Παρέμβαση και η ΕΑΑΚ θα καλέσει σε Γενικές Συνελεύσεις και κινητοποιήσεις, με ενωτικό κάλεσμα σε πολιτικές δυνάμεις και φοιτητές που πλήττονται από το νέο νόμο, για την ανατροπή της επίθεσης στο χώρο της εκπαίδευσης.

Ήδη οι καθηγητές που πλήττονται και από το νόμο Αρβανιτόπουλου, αλλά και από τη συνολική πολιτική, έχουν αρχίσει τις κινητοποιήσεις τους στέλνοντας το πρώτο μήνυμα αντίστασης ενώ παράλληλα προσπαθούν να μην προκαλέσουν προβλήματα στις εξεταστικές ώστε στη συνέχεια να συντονιστούν και με τον αγώνα των φοιτητών, σε μια προσπάθεια συγκρότησης πανεκπαιδευτικού μετώπου ενάντια στην πολιτική αυτή. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και το κάλεσμα στην Παμπολυτεχνειακή Συνέλευση τη Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου, σαν ένα πρώτο βήμα συμπόρευσης φοιτητών-καθηγητών-εργαζομένων, όπου κρίνεται αναγκαία και η δική μας συμμετοχή και παρουσία μέσα από το Φοιτητικό μας Σύλλογο, για τη χάραξη κοινού σχεδιασμού απάντησης απέναντι σε αυτούς που προσπαθούν να διαλύσουν το παρόν και το μέλλον μας.

Με αυτή την έννοια, επιδιώκουμε τη συμμετοχή του Συλλόγου, τόσο στην Παμπολυτεχνειακή συνέλευση της Δευτέρας, όσο και στην πανεργατική απεργία την ερχόμενη Πέμπτη, στο πλευρό των εργαζομένων, όχι μόνο με τη λογική της αλληλεγγύης, αλλά ακριβώς γιατί αφενός τα νέα μέτρα επηρεάζουν και εμάς (τόσο στο σήμερα με την αφαίμαξη του εισοδήματος των γονιών μας, αλλά και ως μελλοντικών εργαζομένων), αφετέρου στο νέο πακέτο μέτρων της κυβέρνησης υπάρχουν μέτρα για την εκπαίδευση και την εφαρμογή του νέου νόμου. Όταν η επίθεση είναι ολομέτωπη, η απάντηση πρέπει να είναι εκκωφαντική και μετωπική.

ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ!!!

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΦΟΒΗΘΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!!! ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΝΟΜΟ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟ Ν.ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ!!!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΜΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 24/11 ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΗΝ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑ.

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤΙΣ 10:00 ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ.

Ανεξάρτητη Αριστερή Παρέμβαση-ε.α.α.κ.

Χρυσή Αυγή ή αλλιώς το μακρύ χέρι του συστήματος……

Μετά τις εκλογές της 6^ης Μάη και την είσοδο της νεοναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή στη βουλή ακούμε όλο και πιο συχνά κυβερνητικά στελέχη αλλά και ΜΜΕ να παρομοιάζουν τη σημερινή συγκυρία με την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ο Κάρλ Μάρξ έλεγε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα…. Πρόκειται όμως για μία φάρσα ή για ένα άκρως επικίνδυνο φαινόμενο; Όσον αφορά τον παραπάνω παραλληλισμό, αν και έχει ομοιότητες με τη σημερινή κατάσταση της κοινωνίας δεν είναι ακριβής.

Στη Γερμανία του μεσοπολέμου (όπου από τη Γερμανική αυτοκρατορία έγινε η μετάβαση σε ένα πολιτικό σύστημα με στοιχεία της κοινοβουλευτικής και της προεδρευόμενης δημοκρατίας που ονομάστηκε Δημοκρατία της Βαϊμάρης) παρατηρείται τεράστια ριζοσπαστικοποίηση του λαού, ανάπτυξη μεγάλων απεργιών-κινητοποιήσεων σε σημείο που να ανατρέπονται οι κυβερνήσεις, η μία μετά την άλλη με κύρια αιτία την έκρηξη της φτώχειας και της ανεργίας. Εξαιτίας αυτής της αποσταθεροποίησης η γερμανική αστική τάξη, για να επαναφέρει την ομαλότητα, προωθεί οικονομικά και πολιτικά το ναζιστικό κόμμα και τον Χίτλερ. Οι ναζί έχοντας αποκτήσει μειοψηφική απήχηση αλλά και εργατική βάση, εκμεταλλευόμενοι στρεβλά επιχειρήματα (όπως «ταπείνωση του Γερμανικού έθνους μετά τον πόλεμο κ.ο.κ.»), στηρίζονται από τους 25 μεγαλύτερους γερμανούς βιομήχανους, μαζικοποιούνται, επιβάλλουν ένα σιδηρόφρακτο καθεστώς ¨εκτάκτου ανάγκης¨ και η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή.

Στην Ελλάδα του σήμερα μπορεί να επικρατούν αντίστοιχες συνθήκες, ο παραλληλισμός αυτός όμως γίνεται με στόχο να τρομοκρατηθεί ο μαχόμενος λαός, που αποδεσμεύεται από τα κόμματα του μνημονίου και εναντιώνεται στην πολιτική που προωθεί το μαύρο μέτωπο ΕΕ-ΔΝΤ-Ντόπιου και ξένου Κεφαλαίου και το υπηρετικό τους προσωπικό (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ κλπ.). Θέλουν τη ΧΑ σε ρόλο μπαμπούλα που παραμονεύει και επωφελείται από την αστάθεια, για να βαδίσει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας το δρόμο της υποταγής. Αυτοί που καλούν το λαό να προασπιστεί τη ¨δημοκρατία¨ τους (που επιτρέπει π.χ. 160-170 περίπου άτομα να υποθηκεύουν το μέλλον και τις τύχες των εργαζομένων και της νεολαίας ψηφίζοντας μέτρα παρά την τεράστια κοινωνική κατακραυγή) από την άνοδο του φασισμού, είναι και αυτοί που ουσιαστικά προσπαθούν να δημιουργούν  πρόσφορο έδαφος ώστε να αποκτήσει απήχηση αυτή η ιδεολογία.

Κυρίαρχο κομμάτι αυτής της προσπάθειας είναι να αποδώσουν τις αιτίες  της κρίσης σε συγκεκριμένες ομάδες εργαζομένων και κατώτερων στρωμάτων, αλλά ποτέ στις τράπεζες, στους βιομήχανους και γενικά σε αυτούς που καθορίζουν τις τύχες μας (ακόμα και το ΄΄προδότες΄΄, ΄΄ανίκανοι΄΄ πολιτικοί αποκρύπτει τα ξένα και ελληνικά επιχειρηματικά συμφέροντα που προωθούν) προς όφελός τους. Επιβάλλουν λοιπόν έναν κοινωνικό κανιβαλισμό όπου πρώτα και κύρια φταίει ο διπλανός μας και όχι αυτός που βρίσκεται από πάνω μας.

Παντού γύρω μας ακούμε:

Α) για υπερτροφικό-αντιπαραγωγικό δημόσιο αλλά και ¨τεμπέληδες¨ υπαλλήλους που απεργούν συνέχεια. Κανείς δεν αναφέρει έρευνες του ΟΟΣΑ που δείχνουν το ακριβώς αντίθετο: 1)ο ελληνικός δημόσιος τομέας είναι πολύ μικρότερος από αυτούς των υπόλοιπων Ευρωπαϊκών χωρών(αναλογικά με τον πληθυσμό) 2) έχει από τους καλύτερους ρυθμούς απόδοσης 3) μισθούς ίσους με τον μέσο μισθό των υπόλοιπων χωρών.

Β) για μετανάστες κύριους υπεύθυνους για την άνοδο της εγκληματικότητας και την εκτόξευση της ανεργίας. Κανείς πάλι δεν λέει ότι τα πρωτεία στην εγκληματικότητα τα έχει το ελληνικό κομμάτι του πληθυσμού (θα μου πεις βέβαια ότι είναι ΄΄Έλληνες΄΄ οπότε έχουν κάθε δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν) αλλά και ότι κύρια αιτία αυτής της αύξησης είναι η φτώχεια και η εξαθλίωση του μνημονίου. Όσο για την άνοδο της ανεργίας μία ματιά να ρίξει κανείς στις επιχειρήσεις που σε περίοδο κρίσης έχουν κέρδη και κάνουν απολύσεις ¨εν είδη ανταγωνιστικότητας¨ (πχ COSMOTE).

Γ) για τα μαγαζιά που κλείνουν εξαιτίας των πορειών που ΄΄κλείνουν΄΄ το κέντρο και όχι της μείωσης της αγοραστικής δύναμης του λαού

Καθόλου λοιπόν τυχαίες δεν είναι οι τρομαχτικές ομοιότητες :

Α) «στο μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου με το ακόλουθο απόσπασμα ατόφιο από τη σελίδα της ΧΑ : «Σύμφωνα με το δεύτερο ζωτικό ψεύδος, για την άθλια κατάσταση της οικονομίας μας πταίουν όλοι οι άλλοι, αλλά όχι εμείς. Η αναχρονιστική Αριστερά, επειδή ακριβώς θεωρεί τα νοσηρά και εκφυλιστικά συμπτώματα της ελληνικής κοινωνίας, που οδήγησαν στην κρίση, όχι ως παθογένειες που πρέπει να εκριζωθούν αλλά ως οιονεί αρετές της, αθωώνει το κοινωνικό σώμα από τις ευθύνες του, ενοχοποιώντας αποκλειστικά και γενικευτικά τους συνήθεις και νεφελώδεις υπόπτους, τον καπιταλισμό, τους πλουτοκράτες, την Ευρώπη».

Β) του καλέσματος  Σαμαρά και Βενιζέλου για «εθνική ενότητα-ομοψυχία-συσπείρωση για το καλό της πατρίδας» (να σωθούν δηλαδή οι τράπεζες), με ταυτόχρονα ανελέητη επίθεση σε απεργίες και κινητοποιήσεις, με τα «Έλληνες εργάτες, βιομήχανοι ενωμένοι», «δεν υπάρχουν διαφορετικές τάξεις παρά μόνο έθνος» της ΧΑ και την ταυτόχρονη στήριξη του Μάνεση απέναντι στους Χαλυβουργούς....

Γ) Στην κοινή ψήφιση νόμου για απαγόρευση των διαδηλώσεων από ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ –ΔΗΜΑΡ αλλά και ΧΑ στο δήμο της Αθήνας

Επειδή λοιπόν ο λόγος και τα επιχειρήματά της δεν διαφέρουν σχεδόν καθόλου από αυτά των κάθε λογής λαομίσητων πολιτικών αλλά και ΄΄πρετεντέρηδων΄΄ πρέπει η αριστερά να απαντήσει επιθετικά με το λόγο της και τη στάση της και να αναδείξει τον πραγματικό ρόλο της ΧΑ. Ρόλος που δικαιώνει ουσιαστικά την πολιτική που οδηγεί το ¨έθνος των κακοπληρωμένων ή και απλήρωτων, των ανέργων, των μεταναστών (που δουλεύουν σαν σύγχρονοι σκλάβοι), της νεολαίας (που μεταναστεύει)¨ στην εξαθλίωση. Η ευθύνη λοιπόν της κρίσης περνάει στο λαό και αποκρύπτονται οι πραγματικές της αιτίες και κυρίως οι υπαίτιοι. Έτσι πολύ εύκολα βρίσκει έδαφος η αντίληψη ΄΄να ξεβρομίσει ο τόπος΄΄ από τους δημόσιους υπαλλήλους, τους μετανάστες, τους απεργούς και όχι από το ελληνικό και ξένο Κεφάλαιο (καθόλου τυχαία η παράλειψη από το λόγο της ΧΑ), τους τραπεζίτες, την ΕΕ (που δεν συμφέρει η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ κατά τον Μιχαλολιάκο), το ΔΝΤ αλλά και το υπηρετικό τους προσωπικό: ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και όλο αυτό το συρφετό.          

Πλάι στο συστημικό της λόγο βαδίζει και η δράση της. Πλούσιο το έργο της με κοινές επιθέσεις ΜΑΤ και μελών της ΧΑ σε φοιτητές (ΑΣΟΕΕ) και μετανάστες, σε αγωνιστές του κινήματος (Δημήτρης Κουσιουρής) αλλά και σε απεργούς (πχ κείμενο της ΧΑ που καταδικάζει την απεργία στη Χαλυβουργία).

                Τους θέλουν σαν εργαλείο  επίθεσης και καταστολής οποιασδήποτε φωνής επιλέγει το δρόμο της ρήξης και της ανατροπής και όχι αυτόν της υποταγής, αλλά και σαν δυνατό μαγνήτη που θα τραβάει την κουβέντα σε δεξιά και πλήρως αντιδραστική κατεύθυνση.

 Ο πραγματικός αντίπαλος όντως είναι το μαύρο αυτό μέτωπο ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφάλαιο. Η ΧΑ είναι μία συμμορία(όπως επιβεβαιώνουν και οι δίκες για εγκληματικές πράξεις που εκκρεμούν για μέλη και υποψήφιους της ΧΑ) αλλά όχι μόνο αυτό. Αποτελεί κομμάτι αυτού του μαύρου μετώπου και όσο περιθωριοποιημένο και μισητό είναι αυτό και η πολιτική του στη συνείδηση της πληττόμενης πλειοψηφίας, άλλο τόσο απομονωμένες πρέπει να είναι οι ιδέες και οι δράσεις της.

Μπορεί ο κόσμος να αγανακτά με την υπάρχουσα κατάσταση αλλά ποιος θα είναι αυτός που θα επιβάλλει την αλλαγή και ποια θα είναι αυτή; Χρειαζόμαστε μία χούντα ή δημοκρατία και ελευθερία για το λαό; . Λιγότερη δημοκρατία και χούντα της αγοράς είναι αυτό που επιβάλλει το μνημόνιο, το μαύρο μέτωπο που συγκυβέρνησε με τραπεζίτη Πρωθυπουργό Η αριστερά πρέπει να προτάξει δυναμικά τη δυνατότητα της ανατροπής στο σήμερα από τη σκοπιά των σύγχρονων αναγκών-συμφερόντων των εργαζομένων και της νεολαίας. Τη δυνατότητα μιας άλλης δημοκρατίας και ¨βουλής των κάτω¨ με το λαό οργανωμένο, ενεργό και καθοριστή των εξελίξεων, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πλατεία. Έχουμε ανάγκη από τέτοιες διαδικασίες και δομές που θα επιλύουν τα καθημερινά προβλήματα, θα οργανώνουν την κοινωνική ανυπακοή και θα επιβάλλουν τη λαϊκή θέληση. Μόνο ένας οργανωμένος λαός  μπορεί να επιβάλλει και να περιφρουρήσει την παύση πληρωμών του χρέους, την κατάργηση του Μνημονίου, την ανατροπή της φτώχειας και της εξαθλίωσης.