ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ! ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ!

 Την Πέμπτη 17/7 πραγματοποιήθηκε στη σχολή μας Συνέλευση Τμήματος, η οποία αποφάσισε να χαθεί η εαρινή εξεταστική και να πραγματοποιηθεί μία επαναληπτική εξεταστική το Σεπτέμβρη διάρκειας 6 εβδομάδων. Τα επιχειρήματα που ακούστηκαν ήταν πάρα πολλά, αλλά δεν έχουν σε καμία περίπτωση στοιχειώδη λογική. Αρχικά ακούστηκε ότι είναι καλύτερο με ακαδημαϊκά κριτήρια και ας μην είναι και ακριβώς σύμφωνο με το νόμο, από καθηγητή που έλεγε πως αν χαθεί άλλη μια μέρα μάθημα χάνεται το εξάμηνο γιατί ο ίδιος νόμος λέει αυστηρά 13 βδομάδες μαθημάτων!!! Ακούστηκε επίσης πως γίνεται για το καλό των φοιτητών, όταν μέσα στην αίθουσα βρισκόντουσαν 40 φοιτητές για να πιέσουν να μη χαθεί η εξεταστική, και το ΔΣ του συλλόγου κατέθεσε ομόφωνα πρόταση για διεξαγωγή εαρινής-επαναληπτικής εξεταστικής (3+4 εβδομάδες) το Σεπτέμβρη!!! Ακόμα κάποιοι υποστήριξαν ότι δεν μπορούμε να βάλουμε τόση δουλειά στη γραμματεία σε τόσο λίγο χρόνο, όταν πριν 2 εβδομάδες έλεγαν ότι το διοικητικό προσωπικό έιναι υπεραρκετό, και αν ανοίξει η σχολή όλα θα γίνουν τέλεια!!! Και τέλος κάποιοι δεν κρύφτηκαν πίσω από αστείες δικαιολογίες και είπαν τον πραγματικό λόγο που θέλουν να μας κόψουν μία εξεταστική: «για να πάρουν ένα μάθημα όσοι νομίζουν πως θα κλείνει η σχολή και δεν θα υπάρχουν συνέπειες» και «δεν θέλω μέσα σε 1 μήνα να βάλω 2 φορές θέματα». Πολύ απλά και καθαρά δηλαδή: εκδίκηση προς τους φοιτητές και εκφοβισμός πως όποτε σπάει η ομαλότητα θα μας τιμωρούνε και δεν θα κάνουν καμία θυσία για να μας διευκολύνουν (όπου «θυσία» είναι τα μπάνια και οι διακοπές τους).

Εδώ όμως αντιστοιχούν και συγκεκριμένες ευθύνες και σε μία ‘’υπεύθυνη’’ και ‘’φερέγγυα’’ δύναμη τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, που τόσο νοιάζεται για το καλό και το συμφέρον του φοιτητή, που το μόνο που έκανε ήταν απλά να καταθέσει μια πρόταση στη γραμματεία και στο ΔΣ του φοιτητικού συλλόγου (η οποία ομόφωνα στηρίχθηκε), χωρίς να έχει τη διάθεση να την υπερασπιστεί έμπρακτα. Η τοποθέτηση της στη συνεδρίαση του ΔΣ σήμερα 18/7 για τον ορισμό γενικής συνέλευσης για το ζήτημα της εξεταστικής ήταν ότι «τώρα ψηφίστηκε και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι» και «η συνέλευση δεν έχει νόημα, ας αποφασίσει το ΔΣ και να το καταθέσουμε στον Γκόλια». Ακριβώς δηλαδή ότι κάναμε και πριν το τελευταίο τμήμα και είδαμε τι έγινε!!!! Απλά για τα μάτια του κόσμου, να πούμε ότι προσπαθήσαμε!!!

Όμως η ίδια η πραγματικότητα διαψεύδει την τοποθέτηση των συναδέλφων της ΔΑΠ: πριν μία εβδομάδα στη σχολή των Ηλεκτρολόγων οι καθηγητές αποφάσισαν να χαθεί η εαρινή εξεταστική, ακριβώς όπως σε εμάς. Τι ακολούθησε??? Μαζική ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ των φοιτητών και παράσταση διαμαρτυρίας στο επόμενο τμήμα καθηγητών που ακύρωσε την προηγούμενη απόφαση και τελικά θα κάνουν και την εαρινή τους εξεταστική!!!

Οι καθηγητές έδειξαν ξεκάθαρα τις προθέσεις τους. Τώρα εμείς καλούμαστε να απαντήσουμε:

Θα παραμείνουμε αδρανείς και θα επιτρέψουμε να παίζουν με τις ζωές και τις σπουδές μας, ή ενωτικά και αποφασιστικά θα διεκδικήσουμε αυτά που μας αντιστοιχούν???

Θα ανεχτούμε κάποιοι να μας κόβουν δικαιώματα «για το καλό μας»??? θα αφήσουμε κάποιους βολεμένους που πληρώνονται για να βγάλουν θέματα εξετάσεων να μας λένε «βαριέμαι»??? θα σκύψουμε το κεφάλι και θα διαβάσουμε από τώρα ή θα φέρουμε τα πάνω κάτω για να υπερασπιστούμε το συμφέρον μας???

Κόντρα, λοιπόν, στην αυταρχική και αυθαίρετη απόφαση των καθηγητών για χάσιμο της εαρινής εξεταστικής, αλλά και στην προσπάθεια της ΔΑΠ να μείνει ο σύλλογος και οι φοιτητές αδρανείς, καλούμε σε Γενική Συνέλευση τη Δευτέρα 21/7, ώστε την Τρίτη 22/7 στο τμήμα καθηγητών που έχει οριστεί να κερδίσουμε την εξεταστική που δικαιούμαστε, αλλά και να συζητήσουμε οποιοδήποτε άλλο θέμα προκύπτει.

Να σβήσουμε τα σύνορα, να νικήσουμε το φόβο… Να μη γίνει ο κόσμος φυλακή!

Η κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα για τη δική της επιβίωση σε  συνθήκες οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης ακόμα πιο έντονα φαίνεται να προσπαθεί να διαιρέσει τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας διαδίδοντας σε αυτά ότι η αιτία της κρίσης είναι συγκεκριμένα κομμάτια αυτής και όχι το μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο η ίδια υπερασπίζεται. Τα κομμάτια αυτά μπορεί είναι συγκεκριμένοι κλάδοι, όπως οι «τεμπέληδες» δημόσιοι υπάλληλοι ή ολόκληρες κοινωνικές ομάδες όπως οι μετανάστες, οι γκέι κλπ. Οι μετανάστες και οι μετανάστριες είναι διαχρονικά το πιο καταπιεσμένο κομμάτι της κοινωνίας και αποτελούν εύκολο στόχο για εθνικιστικές και ξενοφοβικές συμπεριφορές. Επιπλέον αναγκάζονται να δουλεύουν ανασφάλιστοι, αμειβόμενοι λιγότερο από τους ντόπιους, σε καθεστώς ανασφάλειας και παρόλο που η εργασία τους είναι πολύ κερδοφόρα για τους εργοδότες, οι ίδιοι να τους υπερεκμεταλλεύονται και κακομεταχειρίζονται(βλ. Μανωλάδα).

Βέβαια ο ρατσισμός δεν αποτελεί εγχώριο ζήτημα. Η Ευρώπη, θωρακίζεται με τον πιο ακραίο και μερικές φορές θανάσιμο τρόπο απέναντι στους μετανάστες (βλέπε FRONTEX για την «ασφάλεια» των συνόρων από πρόσφυγες και μετανάστες) και δημιουργεί τον τρόμο της «εισβολής» των ξένων που ευθύνονται για την ανεργία και αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια...Η χώρα μας δεν αποτελεί εξαίρεση. Η κυβέρνηση προβάλλει το αντιφασιστικό της προσωπείο μετά τις συλλήψεις των κεφαλιών της χρυσής αυγής, ενώ την ίδια στιγμή το κράτος και οι θεσμοί καλλιεργούν το ρατσισμό και τις διακρίσεις με τη δολοφονία των μεταναστών στο Φαρμακονήσι, με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, τα ρατσιστικά παραληρήματα των εκπροσώπων της κυβέρνησης κατά των μεταναστών και τη σκληρή νομοθεσία απέναντι τους.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο ρατσισμός στην Ελλάδα δεν ήταν εκδήλωση αυθόρμητων τάσεων της ελληνικής κοινωνίας, που μέσα στην κρίση απλώς παροξύνθηκαν. Αλλά μια ιδεολογία συμβατή με το ίδιο το σύστημα για τη δικαιολόγηση της εκμετάλλευσης συγκεκριμένων ομάδων και ένα σύνολο πρακτικών που επέτρεψε η δυσχερής κοινωνική θέση των μεταναστών πρακτικών που απογείωσαν την εκμετάλλευση, νομιμοποίησαν την κρατική ανομία και υποβαθμίζουν καθημερινά πια την ίδια τη ζωή, όπως συμβαίνει με την επ' αόριστον κράτηση στα ανά την Ελλάδα στρατόπεδα - κολαστήρια. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο ρατσισμός και η ξενοφοβία αποτελούν θεμέλιους λίθους της φασιστικής ιδεολογίας. Με τη Χρυσή Αυγή να εδραιώνεται στην κοινωνία, να τη μπολιάζει με το ρατσιστικό της μίσος, να οπλίζει τα σύγχρονα τάγματα εφόδου, να επιτίθεται σε μετανάστες και αντιφασίστες και να σκοτώνει ο κίνδυνος που γεννά ο ρατσισμός δεν είναι μόνο ιδεολογικός, εκτείνεται πέρα από τη δημιουργία μιας μισαλλόδοξης και ξενοφοβικής κοινωνίας και μόνο, έχει να κάνει με την επιβίωση των πιο εξαθλιωμένων κομματιών της κοινωνίας.

Καταπίεση όμως δεν βιώνουν μόνοι οι μετανάστες. Μορφές καταπίεσης εκδηλώνονται σε κάθε άνθρωπο που σκέφτεται και λειτουργεί διαφορετικά από τα κυρίαρχα πρότυπα. Διακρίσεις γίνονται στη βάση του φύλου, των θρησκευτικών πεποιθήσεων, των προσωπικών ή ερωτικών επιλογών κλπ. Όποιος και όποια δεν ταιριάζει στα στερεότυπα χλευάζεται, υποβιβάζεται και καταλήγει να γίνεται προϊόν εκμετάλλευσης από τους «φυσιολογικούς».

Το αντιρατσιστικό φεστιβάλ αποτελεί μια πρωτοβουλία που έχει ως σκοπό την αναχαίτιση του ρατσιστικού μίσους που αναπαράγεται από τα παραπάνω ιδεολογήματα και την εδραίωση σχέσεων αλληλεγγύης ανάμεσα στα κομμάτια της κοινωνίας που αγωνίζονται σε αυτή την κατεύθυνση. Παρά τη γενικότερη ρητορεία για ανθρωπισμό και ισότητα όλων των ανθρώπων κανένας εκπρόσωπος της κυρίαρχης ιδεολογίας δεν παλεύει για την επίλυση του προβλήματος στην ουσία του, ίσα ίσα, όπως φαίνεται από τα παραπάνω αυτοί είναι οι ίδιοι που συντηρούν την κατάσταση. Οι μετανάστες είναι τα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων και οι ίδιοι που τους εξωθούν στο δύσκολο δρόμο της περιπλάνησης τους αντιμετωπίζουν σαν κομμάτι κρέας χωρίς δικαιώματα, σαν ένα πρόβλημα που χρειάζεται να παταχθεί με τον πιο σκληρό τρόπο πολλές φορές. Μαζί με όλα τα καταπιεζόμενα κομμάτια της κοινωνίας θα πρέπει να παλέψουμε για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση, χωρίς κατηγοριοποιήσεις. Για ένα κόσμο που θα μας χωράει όλους και όλες γιατί όλοι είμαστε διαφορετικοί αλλά και όλοι είμαστε ίσοι.

Καλούμε σε συμμετοχή στο 18^ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ στην Πανεπιστημιούπολη των Ιλισίων 4-5-6 Ιουλίου

Η κυβέρνηση κλείνει το Πολυτεχνείο

Ίσως ο παραπάνω τίτλος να φαίνεται αντιφατικός, αλλά κατά την άποψή μας περιγράφει επακριβώς το ποιός επέλεξε να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση. Το Δεκέμβρη που μας πέρασε οι διοικητικοί υπάλληλοι επέστρεψαν στις δουλειές τους επειδή πείστηκαν από τις δεσμεύσεις του υπουργείου, ότι δηλαδή θα άλλαζε το καθεστώς διαθεσιμότητας. Μετά τον κυβερνητικό μετασχηματισμό ο νέος υπουργός δηλώνει ότι δεν έχει γίνει ουδεμία διαδικασία υπουργικής αξιολόγησης για τις θέσεις αυτές, ξεπερνώντας έτσι κάθε όριο θράσους και γκρεμίζοντας ταυτόχρονα τα ιδεολογήματα περί αξιοκρατίας. Στην ουσία ο νέος υπουργός επιβεβαίωσε ότι οι απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων δεν είναι μια διαδικασία «εξυγίανσης» των ελληνικών πανεπιστημίων αλλά άλλη μια εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής των τελευταίων χρόνων, κατά την οποία απολύονται στο βωμό της κρίσης χιλιάδες εργαζόμενοι με σκοπό να χρηματοδοτούνται εν μία νυκτί τράπεζες και επιχειρήσεις-κολοσσοί (π.χ. συνδέοντάς το μ’ ένα άλλο καυτό ζήτημα της επικαιρότητας το ελληνικό δημόσιο θα δώσει/χαρίσει στον Μελισσανίδη 20 εκ. ευρώ για να χτίσει το γήπεδο της ΑΕΚ). Εκτός αυτού, αν θέλουμε να μιλήσουμε για «αξιοκρατία» και «σωστή αξιολόγηση», ασχέτως από το τι λένε η κυβέρνηση, η τρόικα και τα ΜΜΕ περί μη παραγωγικών και υπεράριθμων υπαλλήλων, να υπενθυμίσουμε ότι εδώ και ένα χρόνο έχει υπάρξει εσωτερική αξιολόγηση του ιδρύματος και κατέληξε στο ότι χρειάζονται και παραπάνω υπάλληλοι αν θέλουμε να λειτουργούμε κανονικά!

Καμία επομένως κάλυψη δεν υπάρχει για αυτές τις απολύσεις, όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν με αστήριχτες γενικεύσεις και τόνους λάσπης (τεμπέληδες, ρουσφετολόγοι, συντεχνίες κτλ). Τα πιθανά σενάρια εξέλιξης είναι τα εξής: είτε εργαζόμενοι με νέα ατομική ευέλικτη σύμβαση εργασίας και χαμηλότερο μισθό θα καλύψουν το κενό που θα αφήσουν οι απολύσεις είτε ιδιώτες θα αναλάβουν την παροχή των υπηρεσιών όπως γίνεται με τα κυλικεία και πολύ σύντομα με τη φύλαξη, είτε και τα δύο σε συνδυασμό. Η αιτία βέβαια είναι μία, είναι η ανάγκη υποτίμησης της αξίας της εργασίας και η παραίτηση του δημοσίου από οποιαδήποτε υποχρέωσή του. Αυτό καταδεικνύει γιατί σε πρώτη φάση ο αγώνας τους μας αφορά ως μελλοντικούς εργαζόμενους και ως τη γενιά που πλήρως θα βιώσει την εργασιακό μεσαίωνα στον οποίο μας γυρνάνε.

Βλέπουμε όμως ένα και έναν ακόμα κοινό στόχο με τους εργαζόμενους. Ο στόχος αυτός έχει όνομα: Πρότυποι Οργανισμοί. Εάν και εφόσον καταφέρουν να περάσουν οι οργανισμοί στα ιδρύματα θα μιλάμε για ένα τελείως νέο πανεπιστήμιο...Σε ποια κατεύθυνση όμως; Αναφέρουμε ενδεικτικά τα βασικά σημεία του πρότυπου οργανισμού: διαγραφές φοιτητών σε ν+2 χρόνια, δημιουργία πιστωτικών μονάδων, διάσπαση πτυχίου σε 3+2, δυνατότητα κάθε σχολής να δίνει περισσότερα από ένα πτυχία με διαφορετικά προγράμματα σπουδών, τα δίδακτρα αφήνονται στην ευχέρεια του συμβουλίου ιδρύματος, ενός οργάνου αποκομμένου από την κοινότητα και με υπερεξουσίες, περικοπή δωρεάν συγγραμμάτων. Μιλάμε επομένως για ένα πανεπιστήμιο συρρικνωμένο (ήδη αναμένουμε τις επόμενες συγχωνεύσεις με το σχέδιο Αθηνά 2), λιγότερο δημόσιο, πολύ λιγότερο δωρεάν και ελάχιστα δημοκρατικό, για ένα πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με λογικές εργολαβίας και ανταποδοτικών κριτηρίων. Αυτό δεν θα συμβεί στο μακρινό μέλλον, ήδη στα mail όλων μας βρίσκεται το προσχέδιο του οργανισμού σταλμένο από την πρυτανεία και ακόμα χειρότερα το υπουργείο υπόσχεται προσλήψεις μόνο εάν περάσει ο οργανισμός. Προκύπτει επομένως η αναγκαιότητα να αντιταχθούμε στους οργανισμούς και να συντονίσουμε τον αγώνα μας μαζί με τους εργαζόμενους και προς αυτή την κατεύθυνση.

Μας ενδιαφέρει όμως και να νικήσει αυτός ο αγώνας! Κι αυτό φάνηκε ότι δεν μπορεί να συμβεί με τους διαθέσιμους στις δουλειές τους και με το ίδρυμα σε κατάσταση ομαλότητας! Ο αγώνας διαρκείας που είχαν πραγματοποιήσει οι διοικητικοί, ανάγκασε για πρώτη φορά μνημονιακή κυβέρνηση να «τραινάρει»  τα σχέδια της για απολύσεις στο δημόσιο και την υποχρέωσε σε αναδίπλωση, γεγονός πρωτοφανές! Οι υποσχέσεις όμως που έδωσε το υπουργείο, ότι κανείς εργαζόμενος δε θα απολυθεί, αποδεικνύεται ότι ήταν ντρίπλα της κυβέρνησης απλά και μόνο για να κερδίσει χρόνο. Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι το ίδιο θα γίνει αν οι εργαζόμενοι αναδιπλωθούν κι αυτή τη φορά! Κι εμείς ως φοιτητές δεν πρέπει να υποκύψουμε πάλι σε εκβιαστικά διλήμματα περί χαμένων εξαμήνων και εξεταστικών. Κανένα εξάμηνο δεν θα χαθεί και όσο για την εξεταστική είναι στο χέρι μας να διεκδικήσουμε και θα το κάνουμε να γίνει διπλή το Σεπτέμβρη.

Καλούμε εκ νέου σε διαδικασία συνέλευσης όχι επειδή έχουμε φετίχ αλλά γιατί τώρα είναι ώρα ο φοιτητής να πάρει θέση! Το κλίμα απάθειας, ατομικισμού, η πολιτική αδράνεια του συλλόγου που έχει ως αποτέλεσμα να μην συζητάμε ποτέ όλοι μαζί στο αμφιθέατρο δεν μπορεί παρά να ανοίγει δρόμο στα κυβερνητικά σχέδια και να μας αφήνει ως μόνη επιλογή να παλεύουμε ο καθένας μόνος του. Κάποιοι έχουν συμφέρον αυτό να γίνεται, γι ’αυτό και η παράταξη της ΔΑΠ συντηρεί και τροφοδοτεί το κλίμα αυτό και δεν έχει τοποθετηθεί ανοικτά στα καίρια αυτά ζητήματα που μας αφορούν όλους, ούτε επιλέγει να εκθέσει τις απόψεις της σε μαζικό αμφιθέατρο. Εμείς ως Ανεξάρτητη Αριστερή Παρέμβαση ξεκάθαρα δηλώνουμε ότι θέλουμε πρωτίστως να συζητηθούν τα ζητήματα των απολύσεων, του οργανισμού και των εξεταστικών με μαζικούς όρους από όλους τους φοιτητές. Όλο το σκεπτικό που αναπτύχθηκε πιο πάνω μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι μπορούμε και έχουμε ευθύνη να βγούμε δυναμικά στο προσκήνιο και να καθορίσουμε τις εξελίξεις. Με μαχητικό τρόπο, ενάντια στις απολύσεις, στους οργανισμούς για έναν κοινό αγώνα εργαζομένων, φοιτητών που δεν θα υποκύπτει στους εκβιασμούς και τις αυταπάτες!

Όλοι στη συνέλευση την Τρίτη 1/7 στις 12:30 στο αμφ 1,2!  

Για το προσχέδιο Οργανισμού στο ΕΜΠ

Από την αρχή της χρονιάς τέθηκε επί τάπητος και χρησιμοποιήθηκε ως αιχμή του δόρατος για την επίθεση του Υπουργείου και της κυβέρνησης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση το ζήτημα των οργανισμών. Οι οργανισμοί παρότι μέχρι στιγμής μόνο στο ΕΚΠΑ έχουν πλήρη μορφή, απο μόνοι τους με μια πρώτη σύντομη ματία συμπυκνώνουν όλη την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (νόμος Διαμαντοπούλου, Σχέδιο Αθηνά) και έρχονται να διαμορφώσουν μια νέα πραγματικότητα στο χώρο του πανεπιστημίου. Μια νέα πραγματικότητα που φάνηκε και με τις δηλώσεις του Υπουργού περι 180.000 διαγραφών και εισαγωγή διδάκτρων στα προπτυχιακά προγράμματα ή τις απολύσεις των διοικητικών στην αρχή της χρονιάς. Μια νέα πραγματικότητα που έρχεται να αλλάξει άρδην τόσο την καθημερινότητα μας ως φοιτητές, την έννοια της παιδείας ως κοινωνικού αγαθού και τα δικαιώματα μας σε ενιαίο ακαδημαικό αντικείμενο σπουδών, κατοχυρωμένο πτυχίο, σταθερή δουλειά. Ας δούμε όμως συνοπτικά τι είναι και τι έρχεται να φέρει ο οργανισμός.
Ο οργανισμός αποτελεί το καταστατικό δομής και λειτουργίας του Ιδρύματος, το οποίο εξειδικεύεται με τους Εσωτερικούς Κανονισμούς σε κάθε σχολή. Η παρούσα επίθεση στο χώρο της τριτοβάθμιας διαμορφώνει ένα νέο ποιοτικά αντιδραστικό οργανισμό με άρθρα και διατάξεις που θίγουν από: το σκοπό για τον οποίο διεξάγεται έρευνα, τη χρηματοδότηση του Ιδρύματος μέχρι και το πως και πόσο έχουμε δικαίωμα να σπουδάζουμε. Διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα όπου η Παιδεία χαρίζεται και απέχει από το να είναι κοινωνικό αγαθό δωρεάν και προσιτό για όλους Ας δούμε συγκεκριμένα πως έρχεται αυτός ο οργανισμός να αλλάξει την υπάρχουσα μορφή του πανεπιστημίου.
Αξιολόγηση : Μοχλός για την επιβολή της αναδιάρθρωσης αποτελεί ο θεσμός της αξιολόγησης. Αξιολόγηση από την οποία προκύπτει εκβιαστικά απο το υπουργείο ακόμα και η χρηματοδότηση του Ιδρύματος. Συγκεκριμένα στον οργανισμό προβλέπεται ένα ολόκληρο κεφάλαιο για το ποιός θα πραγματοποιεί την αξιολόγηση και με ποιά κριτήρια. Για την αξιολόγηση θα μεριμνά η ΑΔΙΠ και το Συμβούλιο Ιδρύματος που αποκτά ένα ρόλο πλήρης εξουσίας όντας το μόνο όργανο που αποφασίζει μέσα στο ίδρυμα. Η γνώμη των φοιτητών και εργαζομένων φιμώνεται και η αξιολόγηση διεξάγεται απο εξωτερικούς παράγοντες άμμεσα συνδεδεμένους με τα συμφέροντα και τις ανάγκες της αγοράς. Στο ίδιο πνεύμα και τα κριτήρια αξιολόγησης, που εισάγουν μορφές ανταποδοτικότητας με γνώμονα το κέρδος και κατατάσσουν δυναμικό (φοιτητών, εργαζόμενων) και εγκαταστάσεις με βάση του πόσου εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα και όχι τις ανάγκες μας. Η μόνη υπαρκτή και αναγκαία λύση για εμάς είναι η αξιολόγηση από φοιτητές και εργαζομένους, ο έλεγχος των προσφερόμενων υπηρεσιών και των προγραμμάτων σπουδών.
Έρευνα: Στον οργανισμό ορίζονται από μια σειρά διατάξεις ζητήματα σχετικά με την έρευνα που παράγει το ίδρυμα. Από το που θα προέρχεται η χρηματοδότηση μέχρι το ποιός θα εκμεταλλεύεται τα αποτελέσματα της έρευνας ή το για ποιούς σκοπούς γίνεται. Η εισαγωγή ιδιωτικοοικονομικών συμφερόντων και κριτηρίων, η ίδρυση επώνυμων εδρών , το ξεπούλημα-ανταλλαγή της έρευνας με μια υποτυπώδη χρηματοδότηση έχουν ως αποτέλεσμα η έρευνα να μη πραγματοποιείται με κριτήριο το ευρύτερο κοινωνικό συμφέρον. Πρόκειτα για ερευνητικά προγράμματα εκατομμυρίων τα οποία χαρίζονται στα συμφέροντα μεγάλων ιδιωτικών ομίλων και δε μεταφράζονται σε παροχές για τους φοιτητές ή την κοινωνία.
Διαγραφές: Μέσα από τους οργανισμούς και την πρόβλεψη τους για ανώτατο όριο σπουδών στα ν+2 έτη πραγματοποιείται ένα πάγιο σημείο της εκπαιδευτικής μεταρύθμισης. Σε συνδυασμό και με τη νέα δομή του Λυκείου (μαθητεία, ελαστικές σχέσεις εργασίας, επαναληπτικοί γύροι εξετάσεων) διαμορφώνεται ένα αποστειρωμένο κλίμα και εντός του πανεπιστημίου, με έντονα στοιχεία πειθάρχησης, εντατικοποίησης και κριτήρια ανταποδοτικότητας με βάση του τι προσφέρει ο καθένας. Ένα κλιμα όξυνσης των ταξικών φραγμών. Ακόμα και το ιδεολόγημα πως η ευθύνη αποτυχίας βαραίνει τις προσωπικές δυνατότητες του καθενός καταρρίπτεται αν παρατηρήσουμε με βάση και τη συγκυρία τους απάνθρωπους ρυθμούς σπουδών, τον ήδη αυξημένο μέσο όρο αποφοίτησης, μια σειρά θεμάτων όπως οι συμπυκνωμένες εξεταστικές,τα μαζικά κοψίματα, οι υποχρεωτικές εργασίες-πρόοδοι και η αυταρχικότητα των καθηγητών αλλά και τον ήδη αυξανόμενο ρυθμό των φοιτητών που εργάζονται για να τα βγάλουν πέρα μα και των οικονομικών δυσκολιών των οικογενειών μας στο περιβάλλον της φτώχειας και της ανεργίας. Συμπεραίνουμε πως: το μέτρο των διαγραφών μας οδηγεί ή στο να σκύψουμε το κεφάλι, να σκεφτούμαι με κριτήρια ατομικού δρόμου και κανιβαλισμου σε σχέση με τον διπλανό μας, να είμαστε πειθήνια ρομποτάκια με μόνο προορισμό το διάβασμα-αποστήθιση μήπως και πιάσουμε δουλειά για κανα 5μηνο για να επιβιώσουμε ή να τα παρατήσουμε, να μας πετάξουν έξω από τις σχολές, να μας πούνε πως δεν μπορεί να σπουδάζεται όλοι στο σήμερα.
Δίδακτρα-Πιστωτικές Μονάδες-Δια βίου μάθηση: Το ενιαίο αντικείμενο σπουδών και το πτυχίο διασπάται σε ένα παζλ δεξιοτήτων και πιστωτικών μονάδων. Οι σπουδές και το πτυχίο θα αποτελούν ένα συνεχής κυνήγι μονάδων και δεξιοτήτων (συγκεκριμένα 300 με κάθε μάθημα να δίνει διαφορετικό αριθμό) με αποτέλεσμα να διαμορφώνεται μια ακραία μορφή εξειδικευμένης και ‘λειψής’ γνώσης, με το πτυχίο να αποτελεί απλώς βιογραφικό-φάκελο προσόντων. Παράλληλα ήδη και στο ΕΚΠΑ προβλέπονται δίδακτρα στον πτοπτυχιακό και μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών, τα οποιά θα ορίζονται από το εκάστοτε Συμβούλιο. Γίνεται δε λόγος για ανάγκη δια βίου μάθησης-κατάρτισης-εξειδίκευσης των αποφοίτητων αλλά και συγχωνεύσεις σχολών. Η κουβέντα αυτή διεξάγεται με φόντο την ήδη διαλυμμένη αγορά εργασίας, όπου οι συλλογικές συμβάσεις έχουν καταργηθεί και ο εργασιακός μεσαίωνας των 5μηνων και της εργασίας με μπλοκάκι κυριαρχεί, όπου το διασπασμένο πτυχίο δρα προσθετικά στην ατομική διαπραγμάτευση με τον εργοδότη, όπου οι ανάγκες της αγοράς και τις επιταγές της ΕΕ επιβάλλουν αυτό το μοντέλο κατάρτισης και εργασίας ( ‘ευέλικτου’, ημι-ειδικευμεύνου, πειθήνιου και αναλώσιμου).
Λειτουργίες-Μέριμνα-Φοιτητικά Δάνεια:  Ήδη με την υπάρχουσα λειτουργία του Ιδρύματος και σε συμφωνία με τις οδηγίες της ΕΕ τα πεδία της φοιτητικής μέριμνας  (μετακινήσεις, δίκτυα, σίτιση, στέγαση, γραμματείες) έχουν εκχωρηθεί προς εκμετάλλευση σε ιδιωτικούς ομίλους με μηδαμινό έλεγχο διασφάλισης ποιότητας και παρεχόμενων υπηρεσιών από εργαζόμενους και φοιτητές. Στα πλαίσια αυτά πραγματοποιήθηκαν και οι απολύσεις-κινητηκότητα στην αρχή της χρονιάς. Οι όποιες υπηρεσίες θα κρίνονται και θα προσφέρονται με βάση την εξυπηρέτηση και το κέρδος αυτών που την έχουν αναλάβει, χωρίς να λάμβάνονται υπόψη οι συνολικές ανάγκες και απαιτήσεις των φοιτητών. Τομή σε αυτόν τον οργανισμό αποτελεί ο θεσμός των φοιτητικών δανείων. Το Ίδρυμα σε συνεργασία και με εξωτερικούς παράγοντες (ιδιώτες, τράπεζες) θα παραχωρεί στους φοιτητές με οικονομικές δυσκολίες δάνεια για να τελειώσουν τις σπουδές τους στην ώρα τους. Ήδη από τα 18 θα είμαστε χρεωμένοι και υπόλογοι, αναγκασμένοι να δανειστούμε από αυτούς που ευθύνονται για τη σημερινή κρίση, απο αυτούς που αλλάζουν την κοινωνία και το πανεπιστήμιο για να ταιριάζει στα συμφέροντα τους. Η Παιδεία χάνει κάθε έννοια δωρεάν κοινωνικού αγαθού ενώ προστίθεται ένα ακόμη βάρος στις πλάτες μας.
Πολιτική ζύμωση στα Πανεπιστήμια: Ανέκαθεν κίνδυνος για τις προσπάθειες τους αποτελούσαν οι συλλογικές διαδικασίες, οι οργανωμένοι φοιτητικοί σύλλογοι και η πολιτικοποίηση μέσα στο πανεπιστήμιο. Αυτά τα πλαίσια έρχονται να αυταρχικοποιήσουν με αποκορύφωμα τις αποφάσεις που παίρνονται αποκλειστικά και μόνο απο όργανα όπως το Συμβούλιο Ιδρύματος και το Συνήγορο του Φοιτητή. Ένα συνήγορο-καθηγητή επιτηρήτή της τάξης, της ασφάλειας και της ομαλότητας στο Ίδρυμα, ένα καθηγητή επιτηρητή των αντιδράσεων και των φωνών μας. Δεν τρέφουμαι καμιά αυταπάτη πως τέτοις διατάξεις παιρνάνε όχι για να αποκτήσουμε λόγο ενάντια σε φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας ή διαμόρφωσης προγραμματος σπουδών αλλά για να εξασφαλιστεί και θεσμικά η ανυπαρξία συλλογικών αναπαραστάσεων και νοοτροπίας επιβολής των συμφερόντων μας.
Βλέπουμε πως ο οργανισμός αποτελεί τομή για ένα ακόμη πιο αντιδραστικό πανεπιστήμιο, ένα πανεπιστήμιο που δε θα μας χωράει όλους και έτσι αποτελεί κόκκινη γραμμή για όλους εμάς, το ίδιο το φοιτητικό κίνημα, που έχουμε καταφέρει μια σειρά νικών απέναντι στις εκπαιδευτικές μεταρυθμίσεις. Χωρίς να υπερασπιζόμαστε την υπάρχουσα κατάσταση στο χώρο του πανεπιστημίου, αλλα απαιτώντας με νοοτροπία επιβολής και συλλογικών διαδικασιών το πανεπιστήμιο των συμφερόντων και των αναγκών μας, το πανεπιστήμιο που μας χωράει όλους και φτιάχνεται μόνο από εμάς τους ίδιους βρισκόμαστε πάντα σε συμπνοια με το κομμάτι των απολυμένων εργαζομένων που συνεχίζει να αγωνίζεται. Η μάχη ενάντια στην ποιοτική τομή του οργανισμού και τη συνολική εκπαιδευτική αναδιάρθρωση θα μας βρει μαζί σε κοινά συντονιστικά και σε συμπόρευση σε κινηματικές διαδικασίες. Να μην επιτρέψουμε σε καμία κυβέρνηση, σε κανένα Υπουργείο, σε καμία Σύγκλητο να υπονομεύσει το μέλλον μας. Να βγούμε αγωνιστικά στο προσκήνιο, μέσα από τους συλλόγους και τις γενικές μας συνελεύσεις, να στείλουμε τον κάθε οργανισμό στο καλάθι των αχρήστων μαζί με κάθε σχέδιο τους για το βάρβαρο μέλλον που μας ετοιμάζουν. 

ΣΑΒΒΑΤΟ 22 ΜΑΡΤΗ : ΓΙΑ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Μπορεί όλοι μας να ζούμε αυτή την περίοδο σε μια μεγάλη γυάλα που λέγεται εξεταστική, όμως ο φασισμός δεν περιμένει και δεν σταματά να εξαπλώνεται στην κοινωνία και να βάζει στο στόχαστρο τους καταπιεσμένους, τους διαφορετικούς, τους αδύναμους...Η Χρυσή Αυγή παρ'όλες τις συλλήψεις στελεχών της και τις “αποκαλύψεις” για τη συμμορίτικη, δολοφονική φύση της παραμένει υψηλά δημοσκοπικά και ενεργή, συνεχίζοντας τις τραμπούκικες επιθέσεις της, τροφοδοτούμενη από το κλίμα απογοήτευσης και αγανάκτησης του κόσμου αλλά και από συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, όπως οι εφοπλιστές και μερίδα των ΜΜΕ.
Απειλητικά στέκεται, επομένως, από πάνω μας το φάντασμα του φασισμού, το οποίο  βέβαια  αποτελεί μια πολύ ευνοική εναλλακτική λύση και διέξοδο στην κρίση ηγεμονίας για το κεφάλαιο και τους εκφραστές του. Η σημερινή πολιτική, άλλωστε, ποντάρει στην όξυνση των κανιβαλιστικών αντανακλαστικών της κοινωνίας, στον κοινωνικό αυτοματισμό, στο ρατσισμό, στη λογική της επιβίωσης του δυνατού και στη βία που πρώτη και καλύτερη η τωρινή μας κυβέρνηση υοθετεί και τροφοδοτεί.
Το νέο τραγικό περιστατικό με θύματα επτά μετανάστες στα ανοιχτά της Μυτιλήνης, αναδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο πως το Φαρμακονήσι και η Λαμπεντούζα δεν ήταν ατυχήματα, αλλά η άμεση και συστηματική συνέπεια της ρατσιστικής πολιτικής της Ε.Ε. που θέλει να καταστήσει την Ευρώπη φρούριο. Μιας πολιτικής που έχει μετατρέψει την Μεσόγειο σε νεκροταφείο μεταναστών, που στήνει ναζιστικής έμπνευσης στρατόπεδα συγκέντρωσης για τη «φιλοξενία» όσων δεν έχουν χαρτιά, που αρνείται να δώσει δικαίωμα ψήφου και ιθαγένεια σε ανθρώπους που ζούνε με τις οικογένειές τους για χρόνια στη χώρα μας. Απαραίτητο συμπλήρωμα φυσικά η ιδεολογική προπαγάνδα εναντίων των μεταναστών, των ''βρώμικων” και ''παράνομων''   που μας παίρνουν τις δουλειές. Πρόκειται για μια άθλια επιχείρηση αποπροσανατολισμού και συγκάλυψης των πραγματικών υπευθύνων για την φτώχεια την ανεργία και την εξαθλίωση κάθε φτωχού ανθρώπου, ντόπιου ή μετανάστη: Των πολιτικών της μνημονιακής λιτότητας και της Ευρωπαικής Ένωσης.
Για τους 1.500.000 ανέργους δεν ευθύνονται οι μετανάστες αλλά οι χιλιάδες απολύσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τα λουκέτα στα μικρομάγαζα που κλείνουν από τα δυσβάσταχτα χρέη. Μάλιστα από την ανασφάλιστη εργασία στην κάθε Μανωλάδα, όπου εργάτες-μετανάστες δουλέυουν σε καθεστώς τρομοκρατίας και εκβιασμού στην κυριολεξία για ένα πιάτο φαί, και αυτοί που κερδίζουν είναι μόνο οι «λαθροεργοδότες», ενώ την ίδια ώρα η αδήλωτη εργασία των  εργαζόμενων επεκτείνεται παντού.
Φυσικά η συμμορία της Χρυσής Αυγής αξιοποιεί τον “θεσμικό” ρατσισμό του συστήματος για να οπλίσει τα τάγματα εφόδου της που δεν απειλούν μόνο μετανάστες αλλά και οποιονδήποτε διαφορετικό...Δεν μένει παρά να αντιτάξουμε στους φασίστες και σε όσους μιμούνται τις πρακτικές τους, τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη και πάνω απ'όλα έναν κοινό αγώνα ντόπιων και μεταναστών, εργαζόμενων, ανέργων, φοιτητών ενάντια στις πολιτικές εξαθλίωσης, το ρατσισμό και το φασισμό. Να μην σταματάμε να πολεμάμε το φασισμό πάντα και παντού.
           Συμμετέχουμε στις κινητιοποιήσεις στις 22 Μάρτη, μέρα κατά του ρατσισμού και του φασισμού
· 1 μ.μ. Προσυγκέντρωση στα Προπύλαια
· 2 μ.μ. Συλλαλητήριο στην Ομόνοια και Πορεία στη Βουλή 

     ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ!

Η μέριμνα υπόθεση όλων μας

 Υπάρχουν πολλές φωνές που κατά καιρούς προσπαθούν να μας πείσουν πως     απολαμβάνουμε  μια δημόσια και δωρεάν παιδεία. Υπάρχουν φωνές που επιμένουν πως  χωρίς οι φοιτητές να αποφασίζουν για τη διοίκηση του ιδρύματος όλα λειτουργούν προς όφελος μας. Είναι όμως πράγματι προς όφελος μας;

 

Ήδη το ίδρυμα αναθέτει τις λειτουργίες του σχετικά με τη φοιτητική μέριμνα μέσω συμβάσεων σε ιδιώτες. Για παράδειγμα η λέσχη. Μέσω Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, που αποτελούν και κομβικό σημείο της πρότασης της ΔΑΠ <<Παιδεία 2020>>, ο εργολάβος που έχει αναλάβει τη σίτιση πληρώνεται από το ίδρυμα: 270 (μέρες) x 1.80 € ( ανά κάρτα σίτισης που έχει εκδοθεί) x 2200 (κάρτες σίτισης ΕΜΠ στο περίπου) = 1069200 € το χρόνο. Εάν τώρα συνυπολογίσει κανείς τα έσοδα από τις εκδηλώσεις του ιδρύματος και τα 2.50 € ανά μερίδα φαγητό για όσους δε διαθέτουν κάρτα, μα κυρίως το ελλιπές προσωπικό, τις άθλιες εγκαταστάσεις υγιεινής, την ανύπαρκτη καθαριότητα και την ευτελή ποιότητα του προσφερόμενου φαγητού, συμπεραίνουμε ότι ο εργολάβος θυσιάζει την ποιότητα της μέριμνας στο βωμό του κέρδους, αδιαφορεί για τις ανάγκες μας με σκοπό να πλουτίσει. Χωρίς κανένα έλεγχο από τους φοιτητές, χωρίς να έχουμε λόγο για το φαγητό που τρώμε, μας προσφέρουν δυσανάλογες υπηρεσίες σε σχέση με την επιβάρυνση των οικογενειών μας και τα χρήματα που δαπανούνται από αυτές μέσω φόρων. Την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι γονείς μας πλήττονται από τη λαίλαπα μνημονίων και αντεργατικών μέτρων, μας επιβάλλεται να διώξουμε σαν μακρινή ανάμνηση το δικαίωμα στη δωρεάν σίτιση για όλους. Τα κέρδη του εργολάβου σε βάρος μας είναι απότοκο της συνολικότερης  πολιτικής κεφαλαίου-κυβέρνησης-Ε.Ε. για ξεπούλημα κάθε δημόσιου αγαθού από την ενέργεια και τις μεταφορές μέχρι τη σίτιση και τη στέγαση. Οι φοιτητικές παροχές αποτελούν πολυτέλεια στο πανεπιστήμιο που μας ετοιμάζουν, ένα νέο πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί πάντα προσαρμοσμένο στις ανάγκες της αγοράς, με βάση τη δομή του οργανισμού και τον πρότυπο εσωτερικό κανονισμό. Ένα πανεπιστήμιο στο οποίο εμείς δεν έχουμε καμία θέση παρά αυτή του υπαλλήλου. Ένα πανεπιστήμιο εχθρικό απέναντι σε φοιτητές και εργαζομένους, μα απόλυτα φιλικό στην ιδιωτική και επιχειρηματική λειτουργία. Την ίδια βάρβαρη επίθεση τρόικας-ΔΝΤ υπηρετούν και οι διασπάσεις πτυχίων, οι πλήρως εξειδικευμένοι και ευέλικτοι εργαζόμενοι, οι διαγραφές φοιτητών και οι εντατικοποιημένοι ρυθμοί σπουδών. Στο μέλλον τους δεν έχει θέση όποιος δεν θα έχει να πληρώσει δίδακτρα, συγγράμματα, σίτιση και στέγαση. Στα σχέδια τους δε χωράνε τα συμφέροντα μας.

 

Όμως η φοιτητική μέριμνα είναι κατάκτηση του φοιτητικού συλλόγου και γι αυτό δε την χαρίζουμε σε κανέναν ιδιώτη, σε κανέναν εργολάβο. Δε μπορούν να σβήσουν τόσο εύκολα τους φοιτητικούς αγώνες για να μπορούμε να σπουδάζουμε όλοι δωρεάν. Δε θα κάνουμε κανένα βήμα πίσω σε ότι αφορά τις ανάγκες μας. Δε θα τις αφήσουμε να γίνουν έρμαια των πολιτικών εξαθλίωσης που επιβάλλονται από την μεριά της κυβέρνησης και της Ε.Ε. Δε θα παραδώσουμε τις φοιτητικές παροχές στα σαγόνια των μεγαλοεπιχειρηματιών. Οι συλλογικοί αγώνες είναι το όπλο μας. Με αυτό θα βγούμε μπροστά για α κατοχυρώσουμε  τα δικαιώματά μας. Δεν αρκεί μια απλή διαμαρτυρία ή μια απλή διεκδίκηση, βγαίνουμε μαζικά στο προσκήνιο επιβάλλοντας τις ανάγκες μας για δωρεάν μέριμνα για όλους.

Καλούμε όλους τους πληττόμενους φοιτητές να παλέψουμε ενωμένοι για τα δικαιώματα μας κόντρα στο πανεπιστήμιο που οραματίζονται για μας χωρίς εμάς. Κόντρα στις πολιτικές λιτότητας κεφαλαίου-κυβέρνησης-Ε.Ε., να αγωνιστούμε για δημόσια και δωρεάν παιδεία και φοιτητικές παροχές για όλους. Σαν πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση με απόφαση φοιτητικών συλλόγων καλούμε την Τρίτη 4/2 σε κατάληψη του ταμείου της λέσχης,  για να επιβάλλουμε τις ανάγκες μας.

Ο αγώνας για φοιτητική μέριμνα είναι αγώνας όλων των φοιτητών.

                                                                                

Ανεξάρτητη Αριστερή Παρέμβαση Πολ. Μηχ. - Ε.Α.Α.Κ.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 30/10/2013

Είναι κοινή παραδοχή ότι η απεργία των εργαζομένων έχει ξεπεράσει σε διάρκεια και μαχητικότητα την εκτίμηση και των πιο αισιόδοξων φωνών γύρω απο αυτό το ζήτημα καθώς διανύει την 8η εβδομάδα. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη πιο κρίσιμη φάση της ,με τις κινήσεις του υπουργείου (απογραφή μέσω ηλεκτρονικής πλατφόρμας) να προσπαθούν να διασπάσουν την ενότητα των απεργών. Σε αυτή την καμπή της μάχης κρίνουμε απαραίτητο να μπορέσουμε με αποφάσεις να στηρίξουμε τον ηρωικό αγώνα των εργαζομένων, καθώς καθημερινά κρίνεται η έκβαση της μάχης. 

Τώρα πρέπει να πάρουμε τη κατάσταση στα χέρια μας και να μη μείνουμε αδρανείς, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι στην ΑΣΟΕΕ οι μπάτσοι εισβάλλουν στο προαύλιο και στο Πάντειο το Σ.Ι προσπαθεί να επιβάλλει δίδακτρα!

Σε αυτή τη κατεύθυνση επιδιώξαμε τη προηγούμενη εβδομάδα να επαναφέρουμε στο σύλλογο τη κουβέντα σε σχέση με το ρόλο των φοιτητών στον αγώνα των εργαζομένων μέσα απο μια εκδήλωση που συνδιοργανώσαμε με τους απεργούς. Στην εκδήλωση αυτή απευθύναμε κάλεσμα σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις αλλά και κάθε φοιτητή που τάσσεται στο πλευρό των εργαζομένων, στην οποία υπήρξε πρόταση από τους ίδιους για νέα εκδήλωση που θα επιδιώξει να ταρακουνήσει τους φοιτητές και να ακολουθήσει γενική συνέλευση. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι εμείς ποτέ δεν τοποθετηθήκαμε κατά της δράσης συλλογικοτήτων εντός της σχολής. Δεν μας ενδιαφέρει ποιος καλεί μια πρωτοβουλία ή εκδήλωση, αλλά σε ποια κατεύθυνση κινείται, τι συζητά και τι επιδιώκει. Οι συνάδελφοι από την αρ.εν. με τη στάση τους και την κριτική που κάνουν αναπαράγουν και οξύνουν έναν ψευτοδιαχωρισμό του τύπου «παραταξιακός και ανεξάρτητος» φοιτητής, όπου ο δεύτερος τοποθετείται από θέση ισχύος ως προς τον πρώτο το οποίο στη σημερινή συγκυρία και τη συνολική κρίση εκπροσώπησης δημιουργεί αναχώματα για τη συμμετοχή σε συλλογικές διαδικασίες.
Ταυτόχρονα, θέλουμε να δείξουμε ότι στο Σύλλογο υπάρχει ένα αγωνιστικό δυναμικό που αναγνωρίζει την αναγκαιότητα οι συζητήσεις που γίνονται εν είδη εκδηλώσεων να γίνονται χωρίς τα κομμάτια της Σχολής που έχουν διαδραματίσει έναν συγκεκριμένο ρόλο ενάντια σε όλες τις διεκδικήσεις απέναντι στις κυβερνήσεις των προηγούμενων χρόνων(βλέπε Κουτσογιάννης), πόσο μάλλον να αντιμετωπίζονται ως κάποιοι οι οποίοι είναι άξιοι να συντονίζουν μια κουβέντα με τέτοιο χαρακτήρα. 

Όσο προωθητικές και να είναι πρωτοβουλίες και συζητήσεις τέτοιου τύπου δεν μπορούν να υποκαταστήσουν το σύλλογο και τις λειτουργίες του. Αντίθετα μπορούν και πρέπει να έχουν χαρακτήρα συμπληρωματικό-ενημερωτικό και να χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία για την ανασυγκρότηση του συλλόγου και των γενικών συνελεύσεων. Άλλωστε στη Γ.Σ καλούνται να τοποθετηθούν και όσοι μπορεί να είναι κατά της απεργίας των διοικητικών.
Με αυτή τη λογική και το σκεπτικό που αναλύθηκε στη πρώτη παράγραφο, την Παρασκευή καταθέσαμε διοικητικό συμβούλιο για τη διεξαγωγή συνέλευσης την επόμενη Τετάρτη, έτσι ώστε ο σύλλογος να μπορέσει να συμπορευθεί και να ανατροφοδοτήσει τον αγώνα των εργαζομένων. Οι μόνες δυνάμεις του Δ.Σ. που το στήριξαν είναι αυτές που βρίσκονται καθημερινά στις πύλες, δηλαδή η Ανεξάρτητη Αριστερή Παρέμβαση και η ΠΚΣ. Οι συνάδελφοι από την Αρ.Εν. δεν στήριξαν τη συγκεκριμένη πρόταση, καθώς δεν αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα ο σύλλογος να αποφασίσει πάνω σε αυτό το ζήτημα παρά το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι τόσο καθημερινά στις πύλες όσο και στην πολυσυζητημένη εκδήλωση τόνιζαν με κάθε τρόπο αυτή την αναγκαιότητα. Οι προφάσεις για λάθoς τρόπο καλέσματος και επικοινωνιακά τεχνάσματα δεν φτάνουν για να καλύψουν ούτε τα προσχήματα μιας αριστερής δύναμης που όμως δεν επιλέγει την ενδυνάμωση των συλλογικών διαδικασιών. Η ΔΑΠ, ως γνήσιος εκφραστής της μνημονιακής πολιτικής εδώ και καιρό επιλέγει την μη συμμετοχή ως πολιτική στάση αποδυναμώνοντας τον Σύλλογο. Δεν είναι καθόλου περίεργο να σαμποτάρεις τις διαδικασίες του Συλλόγου όταν αυτό που επικρατεί σε ικανοποιεί και το αναγνωρίζεις προωθητικό, κάτι που παραδοσιακά κάνουν οι καθεστωτικές παρατάξεις. Είναι επίσης επικίνδυνο, να επικαλείσαι την ιδιότητα του αγωνιστή ενώ την ίδια στιγμή επιλέγεις την τακτική του αντιπάλου, καθώς με αυτό τον τρόπο καταφέρνεις να δουλέψεις πολύ καλύτερα από κάθε κυβέρνηση, δυσφημώντας τον μάχη κάποιων αγωνιστών.

Υ.Γ1: Δεν είμαστε εμείς αυτοί οι οποίοι θα ανοίξουμε τον διάλογο στη σχολή μέσω αντιπαράθεσης στο πληκτρολόγιο, κάτι που έχει οδηγήσει κατά ένα μεγάλο ποσοστό τον Σύλλογο τα τελευταία χρόνια, καλούμε τους συναδέλφους οι οποίοι έχουν πολιτικές διαφωνίες να μην διστάζουν να τις αναδεικνύουν στις ζωντανές διαδικασίες του Συλλόγου, όσο και αν τις υποτιμούν. Η κουβέντα για σαμποτάρισμα των Συλλογικών διαδικασιών ολοένα και γίνεται εντονότερη από τη μεριά τους(βλ. Περσινό σπάσιμο πλαισίων). Με το να χρησιμοποιούν επιχειρήματα που περισσότερο θυμίζουν τον Υπουργό Υγείας πέρυσι και το δίδυμο Πάγκαλου-Πρετεντέρη πριν από δύο εβδομάδες(βίαιες μειοψηφίες, βία των εαακ, αντίστοιχα) και όχι κάποιον που παλεύει για την περαιτέρω συσπείρωση του αγωνιστικού κόσμου της Σχολής, μάλλον δεν τους αξίζει ο χαρακτηρισμός Αριστερή, πόσο μάλλον Ενότητα. Αλλά δεν πειράζει, για εμάς το διακύβευμα δεν είναι ποιος θα επικρατήσει σε μια ενδοαριστερή κόντρα αλλά πως αυτή η διαδικασία θα πάει μπροστά το φοιτητικό σύλλογο. Το ζήτημα δεν είναι να μετρήσουμε δυνάμεις, αλλά να συγκροτήσουμε ένα μάχιμο φοιτητικό κίνημα.

Y.Γ2: Κατανοούμε ότι η συνέλευση έχει προβληματικές και στο πολιτικό και στο τεχνικό κομμάτι της. Παρόλα αυτά, η αναγκαιότητα να συνεδριάσει και να αποφασίσει ο σύλλογος δεν είναι φετιχ της αριστεράς αλλά επιβάλλεται απο την ίδια τη κρισιμότητα της περιόδου. Η συνέλευση δεν είναι δομή, είναι όργανο-διαδικασία...

Είναι πολύ σημαντικό να στηρίξουμε τόσο την εκδήλωση των εργαζομένων τη Τετάρτη 12.00 στο ΑΜΦ 1.2 και να πάρουμε τη κατάσταση στα χέρια μας, συμμετέχοντας στη γενική συνέλευση αμέσως μετά το τέλος της εκδήλωσης.