Να μην τους χαρίσουμε τίποτα!

 Από την αρχή της χρονιάς η αλλαγή του Προγράμματος Σπουδών (Π.Σ.) αποτέλεσε ζήτημα το οποίο απασχόλησε κάθε φοιτητή της σχολής μας. Από την πρώτη στιγμή σταθήκαμε ενάντια στις αλλαγές αυτές γιατί είναι φανερό ότι κινούνται σε κατεύθυνση διάσπασης του ενιαίου πενταετούς κύκλου σπουδών με το κατέβασμα τεχνολογικών μαθημάτων στα μικρότερα εξάμηνα, μείωση μαθημάτων θεωρητικού υποβάθρου και σύμπτυξη υλών διαμορφώνοντας ένα στοιχειώδη κορμό γνώσεων στα τρία πρώτα έτη και βαθύτερη εξειδίκευση σε ένα περιορισμένο κομμάτι του γνωστικού αντικειμένου στα επόμενα. Ουσιαστικά, οι αλλαγές εναρμονίζονται πλήρως με τις ανάγκες της αγοράς σε μηχανικούς πλήρως εξειδικευμένους και αναλώσιμους οι οποίοι θα εργάζονται για 1-2 χρόνια πάνω σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι του αντικειμένου του Πολ.Μηχ και, ύστερα, όταν οι ανάγκες θα αλλάζουν, μη έχοντας το απαραίτητο θεωρητικό υπόβαθρο και τα κριτήρια σκέψης ενός μηχανικού,θα πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων και στη συνέχεια για να έχουν πάλι την δυνατότητα να εργαστούν θα πρέπει να μπαίνουν στη διαδικασία της συνεχούς επανακατάρτισης (παρακολούθηση σεμιναρίων επί πληρωμή,απόκτηση δεξιοτήτων). Επειδή, καταλάβαμε, από την πρώτη στιγμή ότι οι συγκεκριμένες αλλαγές έρχονται σε σύγκρουση με τις ανάγκες μας ως φοιτητές και μελλοντικοί εργαζόμενοι αντιταχθήκαμε στην αλλαγή του προγράμματος σπουδών σε αυτή την αντιδραστική κατεύθυνση.

Από την πλευρά μας ως  Αν.Αρ.Πα-Ε.Α.Α.Κ  ήταν –και είναι- εξαιρετικά σημαντικό ο Σύλλογος  να μη σταθεί μόνο σε μια στείρα άρνηση ,αλλά να μπουν στην κουβέντα τα κριτήρια βάσει των οποίων θέλουμε να σπουδάζουμε. Να συζητήσουμε το πως θα λαμβάνουμε μια γνώση που θα είναι ταγμένη στις ανάγκες τις κοινωνίας και όχι της αγοράς Να γίνει τελικά κατανοητό πως πρέπει να έχουμε τον τελευταίο λόγο για τις σπουδές μας αφού θα είμαστε και αυτοί στους οποίους θα έρθει να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα σπουδών.  

Προχωρήσαμε λοιπόν σε μία σειρά γενικών συνελεύσεων με αγωνιστικές αποφάσεις, παραστάσεις διαμαρτυρίας και εν τέλει κατάληψη της  σχολής, βλέποντας την ανένδοτη στάση της κοσμητείας.

Η κατάληψη αποτέλεσε ένα ζωντανό κύτταρο με τους φοιτητές να συνεδριάζουν συζητώντας σε τακτική βάση πάνω στο ζήτημα του προγράμματος, γεγονός που οδήγησε στην εξειδίκευση των κριτηρίων που είχαν από την πρώτη κιόλας συνέλευση τεθεί από τον σύλλογο μέσω του αγωνιστικού πλαισίου. Μέσω αυτών των διαδικασιών ο σύλλογος κατέληξε  λοιπόν σε ένα σύνολο αιτημάτων τόσο σχετικά με τους όρους φοίτησης όσο και σε σχέση με το περιεχόμενο του προγράμματος σπουδών , γεγονός το οποίο αποτελεί και απάντηση στην κοσμητεία που διαλαλούσε ότι δεν έχουμε πρόταση (!). Επιπλέον ο αγώνας αυτός φανέρωσε τις τεράστιες δυνατότητες που έχουμε όταν επιλέγουμε τη συλλογική πάλη και  έδωσε μια άλλη πνοή στο σύλλογο μας βγάζοντάς τον από την αδράνεια του τελευταίου διαστήματος.

Όλο αυτόν τον αγώνα στον οποίο ενεπλάκη και κινητοποιήθηκε μεγάλο κομμάτι του συλλόγου η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ επέλεξε να τον υπονομεύσει,(παλιά της τέχνη κόσκινο φυσικά) αφού δεν σεβάστηκε ότι ο σύλλογος  έδωσε χρόνο και δυνάμεις για την επεξεργασία του προγράμματος σπουδών και την διαμόρφωση κριτηρίων, ενεργοποιώντας τον μηχανισμό της και βάζοντας τον κόσμο στο ψευδοδίλλημα ''κατάληψη- αντικατάληψη'' παραγνωρίζοντας την πολιτική ουσία της κουβέντας.

Επιπλέον, η αντιπαραθετική πρόταση που κατέθεσε η  ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, σε σχέση με τις προηγούμενες διεργασίες του συλλόγου -η οποία αναλωνόταν σε ελάχιστες μικροαλλαγές- στην τελευταία συνέλευση  είδαμε ότι έγινε αμέσως αποδεκτή  από την Κοσμητεία η οποία τόσο καιρό απαξίωνε τον λόγο του συλλόγου και των φοιτητών, και “κατέγραφε” τα αιτήματα τους. Γεγονός που όπως φάνηκε και πέρυσι με τον αγώνα για το όριο δήλωσης στον οποίο αντιτάχθηκε δεν είναι τυχαίο, αλλά προκύπτει από την πολιτική τους συμφωνία με την Κοσμητεία πάνω σε βασικά ζητήματα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, όπως η εξειδίκευση, εισαγωγή πιστωτικών μονάδων, είσοδος εργολαβιών,  βαθύτερη σύνδεση πανεπιστημίου-επιχειρήσεων κτλ. Η στάση αυτή δε μας εκπλήσσει αφού η δύναμη αυτή είναι χρόνια τώρα φορέας των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων  και εκπροσωπεί όλη τη σαπίλα του συστήματος στα πανεπιστήμια.

Σε αυτό το σημείο προκύπτει εύλογα το ερώτημα αν ο αγώνας για το πρόγραμμα σπουδών πήγε στράφι μετά την επικράτηση της ΔΑΠ στην τελευταία συνέλευση. Η απάντηση συνάδελφοι είναι πως μέσα από τον αγώνα ο σύλλογός μας μόνο κερδισμένος βγήκε. Κατάφερε να ξεφύγει από την αδράνεια του προηγούμενου διαστήματος, πίστεψε στις δυνάμεις του και πράγματι έβγαλε μια σειρά γενικών συνελεύσεων δείχνοντας ότι οι φοιτητές είναι εδώ και απαντούν σε οποιαδήποτε επίθεση τους πλήττει. Φάνηκε πως μπορούμε να κάνουμε το φοιτητικό μας σύλλογο «σπίτι» μας και να παλεύουμε μέσω αυτού. Ο αγώνας αυτός είναι κομμάτι ενός συνολικότερου αγώνα ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και την υποβάθμιση των σπουδών μας, του αγώνα ενάντια στη μαύρη εργασιακή προοπτική που μας ετοιμάζουν και οφείλουμε να προετοιμαστούμε και να σταθούμε όρθιοι μπροστά στις κρίσιμες μάχες με τις οποίες θα έρθει αντιμέτωπη η γενιά μας. Θα εξαρτηθεί από εμάς και μόνο εμάς το αν θα τους αφήσουμε να μας πάρουν τις ζωές αν θα απογοητευτούμε αν θα επιλέξουμε τον ατομικό και μοναχικό δρόμο ή αν θα παλέψουμε ενάντια στην μαύρη προοπτική που μας ετοιμάζουν. Γι αυτό το λόγο πρέπει το κομμάτι του συλλόγου που πάλεψε και το ρεύμα αμφισβήτησης που δημιουργήθηκε όλον αυτόν τον καιρό στη σχολή μας να εκφραστεί και στη μάχη των εκλογών και να παραγκωνίσει τις καθεστωτικές δυνάμεις, όπως της ΔΑΠ, οι οποίες πάντα θα είναι απέναντι στους αγώνες που θα δίνουμε και ενάντια στα συμφέροντά μας, τα συμφέροντα της πληττόμενης πλειοψηφίας.

Κάτω τα χέρια από το άσυλο....το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό!

Η αρχή της φετινής χρονιάς βρήκε τους συμφοιτητές μας αντιμέτωπους με δικαστικές διώξεις εις βάρος τους για τη συνδικαλιστική και πολιτική τους δράση μες στο σύλλογο του πολυτεχνείου Ξάνθης από τον καθηγητή της σχολής Γ. Παύλο, ανοιχτό υποστηρικτή φασιστικών αντιλήψεων. Η στοχοποίηση αυτή προήλθε ακριβώς γιατί οι φοιτητές αντιπαρατέθηκαν με την και φασιστική του ρητορεία  μέσα και έξω από τις αίθουσες. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η ίδια η Χρυσή Αυγή και η συνήγορος υπεράσπισης του Ρουπακιά στήριξαν ανοιχτά τις αντιλήψεις και τη δράση του συγκεκριμένου καθηγητή.

Στη συνέχεια της χρονιάς βλέπουμε στη Πάντειο τον καθηγητή Α. Συρίγο να επιτίθεται φραστικά και σωματικά σε φοιτητή που έγραφε σύνθημα σε τοίχο με αποτέλεσμα το διαπληκτισμό τους και τον ίδια να καλεί την αστυνομία μέσα στο άσυλο για τη σύλληψη του. Ό ίδιος καθηγητής μαζί με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (με σαφή στήριξη της ΝΔ) κάνει εκστρατεία υπέρ της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου. Δεν ήταν καθόλου απρόσμενη η στάση της ελληνικής δικαιοσύνης η οποία αντιμετώπισε εξαιρετικά μεροληπτικά την υπόθεση επιβάλλοντας βαρύτατη ποινή, παραβλέποντας κάθε στοιχείο υπεράσπισης του φοιτητή και κάθε στοιχείο κατηγορίας εις βάρος του καθηγητή. 

Η χρονιά κλείνει με τα γεγονότα στο ΠΑΜΑΚ ένα μήνα πριν οπού ο πρύτανης Α. Ζαπράνης κάλεσε τα ΜΑΤ να πραγματοποιούν έλεγχο εισόδου-εξόδου των φοιτητών εντός του πανεπιστημίου με σκοπό τον εκφοβισμό τους. Αφορμή για την κίνηση αυτή αποτέλεσε η διοργάνωση εκδήλωσης από το ίδρυμα σε συνεργασία με ΜΚΟ  με στόχο την προώθηση των πολιτικών που ακολουθεί η κυβέρνηση στο προσφυγικό ζήτημα και την υπεράσπιση της κερδοφορίας φυσικών και εταιρικών προσώπων σε βάρος των προσφύγων. Να σημειωθεί ότι ο εν λόγω πρύτανης εκμεταλλεύεται τη θέση του για την ανάθεση έργων πολλών εκατομμυρίων σε συνεταίρους του επί  σειρά ετών. Οι εικόνες που εκτυλίχθηκαν, με τα ΜΑΤ να επιτίθενται σε φοιτητές που είχαν βρεθεί για να παρέμβουν και να διαμαρτυρηθούν και τον πρύτανη να τους παροτρύνει με φράσεις τύπου  “ΤΕΛΕΙΩΣΤΕ ΤΟΥΣ”, θυμίζουν κάποιες από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας βίας, τρομοκράτησης και καταπάτησης κάθε είδους ελευθερίας.

Οι επιθέσεις αυτές δεν έχουν να κάνουν με τη λόξα των συγκεκριμένων καθηγητών, αλλά αντίθετα αποτελούν το μέσο για να επιτευχθούν οι αλλαγές στο χάρτη της παιδείας. Τη στιγμή που οι εισακτέοι “πρέπει” να μειωθούν κατά 50%, τα ιδρύματα υποχρηματοδοτούνται και στρέφονται σε ιδιώτες και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για να καλύψουν τις ανάγκες τους, είναι όρος επιβίωσης για αυτούς η διάλυση των φοιτητικών συλλόγων που συνεχίζουν να αντιδρούν και να υπερασπίζονται τα δικαιώματα και συμφέροντα τους. Οι φωνές που αντιτίθενται στις πολιτικές τους, είναι εμφανές ότι είναι επικίνδυνες για τα συμφέροντα τους μέσα στο πανεπιστήμιο. Ενώ ταυτόχρονα έρχονται να διαμορφώσουν όχι μόνο το μελλοντικό φτηνό εργαζόμενο που προορίζεται για την ελαστική και ανασφάλιστη εργασία, αλλά και που δεν θα μπορεί να διεκδικήσει τα δικαιώματα του σε αξιοπρεπείς σπουδές, εργασία και συνθήκες διαβίωσης.

Τα γεγονότα που αναφέρθηκαν, δεν βρήκαν αμέτοχους τους φοιτητές. Αντίθετα τους βρήκαν  απέναντι τους, τόσο στην απομάκρυνση του φασίστα καθηγητή από το πολυτεχνείο Ξάνθης, όσο και στην απονομιμοποίηση της παρουσίας της αστυνομίας στο ΠΑΜΑΚ από τους φοιτητές που, ακόμα και τυχαία, βρέθηκαν εκεί και απομάκρυναν τις δυνάμεις καταστολής από το χώρο του πανεπιστημίου. Το άσυλο ανήκει στους φοιτητές και τους εργαζομένους στο χώρο του και είναι οι μόνοι που μπορούν και πρέπει να το υπερασπίζονται μέσω των συλλογικών τους διαδικασιών. 

ΤΟ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ, ΤΑ ΜΑΤ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ!

Από εδώ και πέρα, τι;

Το ζήτημα του προγράμματος σπουδών έχει απασχολήσει τον σύλλογό μας από την αρχή της χρονιάς. Ο σύλλογος δεν στάθηκε σαν ένας απλός παρατηρητής αλλά εναντιώθηκε από την πρώτη κιόλας στιγμή στις κατευθύνσεις πάνω στις οποίες γίνονται οι αλλαγές του νέου προγράμματος σπουδών. Στο διάστημα αυτό έχει συνεδριάσει 4 φορές με μαχητικές αποφάσεις  και με μια σειρά πρωτοβουλιών (συνελεύσεις 3ου και 4ου έτους και συντονιστικές επιτροπές κατάληψης, για την συνεχή εμβάθυνση στα αιτήματα), αλλά και με αλλεπάλληλες παραστάσεις διαμαρτυρίας στον κοσμήτορα και την πρυτανεία, έχει θέσει εκείνα τα αιτήματα που πρέπει να βρίσκουν σύμφωνες οι επικείμενες αλλαγές. 

Κάθε φορά λοιπόν που απευθυνόμασταν στην διοίκηση, ο φοιτητικός σύλλογος έβρισκε μπροστά του μία αμετακίνητη και αδιάλλακτη στάση από πλευράς τους και ακριβώς για αυτό τον λόγο προχώρησε τρεις συνεχόμενες φορές σε κατάληψη της σχολής. Αλλά έλα που στην τελευταία συνέλευση η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, απαξιώνοντας πλήρως την επεξεργασία που είχε γίνει από τους φοιτητές όλο αυτό τον καιρό,  κινητοποιεί τα τραίνα της δηλαδή ένα κομμάτι φοιτητών που κάθε άλλο παρά σχέση έχει με την σχολή και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι και όλες εμείς που καθημερινά καλούμαστε να πάρουμε θέση. Χαρακτηριστικό είναι ότι έρχονται στο τέλος, ενδεχομένως χωρίς καν να ξέρουν για ποιο πράγμα γίνεται η συνέλευση, μόνο για να ψηφίσουν “πλαίσιο αντικατάληψη”.

Για άλλη μία φορά λοιπόν, αυτό που μονοπώλησε την κουβέντα ήταν το κατάληψη/αντικατάληψη. Η κατάληψη είναι ένα μέσο πάλης που όντως δυσκολεύει και τους ίδιους τους φοιτητές, αλλά αυτό δεν αποτελεί άλλοθι για τις επιλογές κανενός. Μπορεί η ΔΑΠ να παριστάνει την δύναμη «Ανοιχτή Σχολή» αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Στήριξη στο πλαίσιο της ΔΑΠ σημαίνει στήριξη στο Νέο Πρόγραμμα Σπουδών του κοσμήτορα. Οι μικροαλλαγές που προφανώς είχε κανονίσει με τον κοσμήτορα, θα έπρεπε να φαντάζουν αστείες(!) σε όλους και όλες εμάς που δώσαμε αυτή την μάχη τόσο καιρό, σε όλους και όλες που σέβονται τον εαυτό τους αρκετά ώστε να είναι σε θέση, έστω να σκεφτούν τι πραγματικά τους αξίζει!

Αξιοσημείωτη είναι και η στάση του αγαπημένου μας κοσμήτορα, ο οποίος λαμβάνει  πλέον σοβαρά υπόψη την απόφαση του φοιτητικού συλλόγου, σε κλειστές επιτροπές με μόνο αντιπρόσωπο του ΦΣ μέλος της ΔΑΠ. Αυτό έρχεται αντιπαραθετικά με την στάση που διατηρούσε το προηγούμενο διάστημα στο οποίο η κοσμητεία αρνούνταν, όπως ακριβώς προαναφέρθηκε, να μπει σε διαδικασία εξέτασης των αιτημάτων του συλλόγου. Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, σε αυτό το σημείο που οφείλεται αυτή η αλλαγή στάσης. Θα μπορούσε κάποιος εύκολα να απαντήσει παρατηρώντας και συγκρίνοντας τις προτάσεις ΔΑΠ-κοσμήτορα. Βλέπουμε ότι πέρα από μικροαλλαγές και αναδιατάξεις σε συγκεκριμένα μαθήματα δεν παρουσιάζονται ουσιαστικές διαφοροποιήσεις στις κατευθύνσεις που διέπουν το πρόγραμμα. Συγκεκριμένα η μείωση του θεωρητικού υποβάθρου, η σύμπτυξη ορισμένων μαθημάτων αλλά και το κατέβασμα τεχνολογικών μαθημάτων σε μικρότερα εξάμηνα χαρακτηρίζουν και τις δύο προτάσεις, υπονομεύοντας έτσι τον ενιαίο πενταετή κύκλο σπουδών, προωθώντας την εξειδίκευση και τον κατακερματισμό της γνώσης.

Φτάνοντας στο σήμερα, η ΔΑΠ αρνείται να υπογράψει στο Διοικητικό Συμβούλιο για Νέα Γενική Συνέλευση που θα επεξεργαστεί την νέα πρόταση του προγράμματος που θα τεθεί σε ψήφιση την επόμενη μέρα. Έτσι σιγά σιγά φαίνεται ξεκάθαρα πως η ΔΑΠ απαξιώνει πλήρως τις συλλογικές διαδικασίες και τις γενικές συνελεύσεις και συμμετέχει “μαζικά” σε αυτές MONO όταν θέλει να περιορίσει τις πιο ριζοσπαστικές αντιδράσεις με πρόφαση την διασφάλιση της “ομαλότητας” της σχολής, στην οποία δεν θα χωράει η πολιτική δράση και μόνη μέριμνα των φοιτητών θα είναι η παρακολούθηση των μαθημάτων. Απέναντι λοιπόν στη σαπίλα, εμείς λέμε πως δεν είναι κανένας ΔΑΠίτης αρμόδιος να αποφασίσει πως θα σπουδάζουμε. Αυτό θα το αποφασίσουμε όλοι εμείς που δώσαμε την μάχη τόσο καιρό, και θα το αποφασίσουμε μέσα από την Γενική Συνέλευση.

EAAK: Καταγγελία στις δυνάμεις της ΚΝΕ

Ανακοίνωση της ΕΑΑΚ

για τα γεγονότα στο ΕΜΠ και τη στάση των δυνάμεων της ΚΝΕ

Την ίδια ώρα που τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε μια οριακή κατάσταση, με μια ποιοτικά αναβαθμισμένη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση να βρίσκεται στα σκαριά, η ΚΝΕ επιλέγει σαν απάντηση να στοχοποιήσει την αγωνιστική δράση της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς. Αποκορύφωμα της στάσης αυτής αποτέλεσαν τα γεγονότα στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου στις 23/3. Παρά τη δημοσιότητα που έλαβαν αυτά τα περιστατικά δεν είναι μεμονωμένα και τυχαία, αλλά συνδέονται με μια αλυσίδα γεγονότων που προηγήθηκαν. 

Ήδη πριν από μιάμιση περίπου εβδομάδα οι δυνάμεις της ΚΝΕ επέλεξαν να στήσουν καρτέρι σε μέλος των ΕΑΑΚ της Ιατρικής, εκτός σχολής, η οποία ακολουθήθηκε από κεντρική επίθεση της ΚΝΕ Ιατρικής σε μέλη της ΕΑΑΚ στην Ιατρική. Σε αυτές τις εκφυλισμένες πρακτικές της ΚΝΕ, δόθηκε η απάντηση που αντιστοιχούσε. 

Την Πέμπτη 23/3, προετοιμάζοντας το έδαφος για όσα ακολουθούσαν, εξέδωσε ανακοίνωση η οποία λασπολογεί άνευ αρχών ενάντια στον κινητοποιούμενο κόσμο των φοιτητικών συλλόγων στο Υπουργείο Παιδείας και τους αγωνιστές της ΕΑΑΚ, χαρακτηρίζοντας τους ως «τσιράκια της κυβέρνησης», προσπαθώντας να αποσείσει από τις δυνάμεις της ΚΝΕ την ευθύνη για τη διάσπαση του κινήματος. Η προβοκατόρικη διάθεση αυτής της ανακοίνωσης ήταν ξεκάθαρη καθώς έφτανε στο σημείο να κατηγορήσει τους φοιτητικούς συλλόγους που συγκεντρώθηκαν στο Υπουργείο με αποφάσεις γενικών συνελεύσεων, αλλά και την ίδια την ΕΑΑΚ, για συνεργασία με την αστυνομία (η οποία δεν υπήρχε καν, στον χώρο του Υπουργείου)!!!

Μετατρέποντας σε πράξη το «πνεύμα» της προβοκατόρικης αυτής ανακοίνωσης, στο Φυσικό, 30 κνίτες επιτέθηκαν με τραμπούκικο τρόπο στα (πολύ λιγότερα) μέλη του σχήματος ΕΑΑΚ που βρίσκονταν στη σχολή. Η συγκεκριμένη πρακτική δεν ήταν τυχαία, κάτι που αναδεικνύεται από τα γεγονότα που ακολούθησαν στο ΕΜΠ.

Εκεί δυνάμεις της ΚΝΕ από όλη την Αθήνα επιτέθηκαν σε μέλη της ΕΑΑΚ στη ΣΕΜΦΕ στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου. Ο σχεδιασμένος χαρακτήρας αυτής της επίθεσης, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τα μέλη της ΚΝΕ κουβαλούσαν «κατάλληλο εξοπλισμό» για να αποτρέψουν τυχόν φιάσκο, όπως έχει συμβεί σε αντίστοιχες προσπάθειες της παλαιότερα, αλλά και από την διαρκή ροή «ενισχύσεων» από όλη την Αθήνα. Παράλληλα, δεν δίστασαν να επιτεθούν με χυδαία σεξιστική φρασεολογία και χειρονομίες σε γυναίκες μέλη των σχημάτων της ΕΑΑΚ. Όμως δεν αρκέστηκαν σε αυτά. Τα καθοδηγητικά στελέχη που συντόνιζαν την επίθεση και καμία σχέση δεν έχουν με τους φοιτητικούς χώρους, πέραν από την «έμπρακτη συμβολή» στην επίθεση, προέτρεψαν τα μέλη της ΚΝΕ να κλέψουν τα προσωπικά αντικείμενα (τσάντες, κινητά, χρήματα κλπ) των μελών της ΕΑΑΚ και να βανδαλίσουν το υλικό των χώρων των σχημάτων.

Τα ταυτόχρονα και μεθοδικά οργανωμένα χτυπήματα που στοχεύουν στην φίμωση της ΕΑΑΚ και την καταστολή του μαχόμενου φοιτητικού κινήματος, φανερώνουν κεντρικό σχεδιασμό από πλευράς της ΚΝΕ και της πολιτικής της καθοδήγησης, του ΚΚΕ, που μοναδικό στόχο έχει την όξυνση του κλίματος εντός των Φ.Σ. και την εγκαθίδρυση μιας παρακαταθήκη μίσους και οργανωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των αριστερών δυνάμεων όπως έχει δείξει και μέσα στις ίδιες τις γενικές συνελεύσεις. Γιατί δεν τους ενοχλεί η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ (γι’ αυτό και δεν τις «ενοχλούν»…) αλλά οι φοιτητές και αγωνιστές που παλεύουν μέσα από τις Γενικές τους Συνελεύσεις, μάχονται στους δρόμους και βρίσκονται αριστερά από τη γραμμή του Περισσού.

Εν όψει φοιτητικών εκλογών και προκειμένου να κρύψει κάτω από το χαλάκι τις δικές της τεράστιες αδυναμίες, επιλέγει να αποπροσανατολίσει τους συλλόγους αλλά και τα μέλη της, με πρακτικές και συμπεριφορές που καμία εναρμόνιση δεν έχουν με τις αξίες και το ήθος της αριστεράς και του κομουνιστικού κινήματος. Οι πολιτικές ανεπάρκειες της ΚΝΕ, η έωλη και γενικόλογη γραμμή της στο φοιτητικό κίνημα που αδυνατεί συστηματικά, να θέσει τον πήχη σε επίπεδα ανάλογα της συγκυρίας και στον αντίποδα σπέρνει ματαιότητα και απαισιοδοξία στον κόσμο των σχολών, δεν κρύβονται πίσω από τραμπουκικούς και αλήτικους χειρισμούς.

Επιδιώκει να καναλιζάρει τους φοιτητικούς και μαθητικούς αγώνες στην κατεύθυνση της «λελογισμένης» αντιπολίτευσης, χαμηλής έντασης, χωρίς να χαράσσει έναν νικηφόρο σχεδιασμό για τη συγκρότηση πανεκπαιδευτικού μετώπου. Ακολουθεί την ίδια ακριβώς τακτική σε όλα τα επίπεδα: στο εργατικό κίνημα, όπου το ΠΑΜΕ ‘’κλιμακώνει’’ τον αγώνα με απεργίες την Πρωτομαγιά, στη Βουλή με «αγωνιστικές» προτάσεις νόμου του ΚΚΕ, αλλά και τις «ριζοσπαστικές» δηλώσεις Κουτσούμπα «δεν ήρθε η ώρα να βγούμε από την Ε.Ε και ευρώ γιατί ο λαός και η εργατική τάξη θα πεινάσουν».

Αποκλειστικός στόχος της τακτικής του σε όλα τα επίπεδα είναι τα μικροκομματικά εκλογικά οφέλη, είτε στους χώρους της εκπαίδευσης, είτε σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, καθώς η ηττοπαθής γραμμή, της αδυναμίας νικών στο έδαφος του καπιταλισμού, καταλήγει αποκλειστικά στη «αναγκαιότητα» εκλογικής ενίσχυσης των δυνάμεων της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Παρά την «επαναστατική» και «κινηματική» φρασεολογία, αναβιώνουν κατευθύνσεις και πρακτικές παλαιότερων εποχών, στοχεύοντας απλά και μόνο την προβολή τους ως «μοναδική αντιπολίτευση» απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τα Μνημόνια.

Ως Ε.Α.Α.Κ., καταγγέλλουμε απερίφραστα τις εκφυλισμένες πρακτικές που ακολουθεί η ΚΝΕ το τελευταίο διάστημα, απέναντί στις δυνάμεις της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς και καλούμε και συνολικά την σπουδάζουσα νεολαία να περιθωριοποιήσει αυτές τις πολιτικές λογικές. Εμείς δεν θα μείνουμε αμέτοχοι απέναντι στην προσπάθεια της ΚΝΕ να τρομοκρατήσει το μαχόμενο φοιτητικό κίνημα μέσω της φίμωσης του πιο αγωνιστικού του κομματιού, ώστε να αναδειχτεί στην νέα “υπεύθυνη δύναμη” μέσα στις σχολές, που θα εγκαθιδρύει την ομαλότητα και θα τα καταστέλλει κάθε αγωνιστικό σκίρτημα. Θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να εμποδίσουμε τους σχεδιασμούς του Υπουργείου, μέσα από ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο όπου φοιτητές και μαθητές θα βαδίσουν μαζί ενάντια στην αντι-εκπαιδευτική μεταρρύθμιση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. 

Εάν η ΚΝΕ θέλει να επιλέξει το ρόλο του κατασταλτικού μηχανισμού κάθε κινήματος και κάθε αγωνιστή εμείς δηλώνουμε ότι δεν έχουμε καμία διάθεση να το ανεχτούμε, όπως δεν το ανεχτήκαμε ποτέ μέχρι τώρα. 

Κάλεσμα σε Γ.Σ την Τετάρτη 8/3 στις 14.30

Μετά την τελευταία απόπειρα για γενική συνέλευση, ο σύλλογος μας έρχεται απέναντι σε νέα διλήμματα. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ο αγώνας των καθαριστριών που εδώ και εβδομάδες απεργούν, ή θα είναι ανυποχώρητος ή δεν θα καταλήξει στην ήττα. Η εργολαβική ISS, μία πολυεθνική με τεράστια κέρδη, πλέον τις απειλεί με απολύσεις! Πλάι στην εργοδοσία βρίσκεται η σύγκλητος του ΕΜΠ, με μπροστάρη τον πρύτανη Γκόλια που με περίσσιο θράσος εδώ και καιρό δίνουν ψεύτικες υποσχέσεις στις καθαρίστριες ότι θα τις στηρίξουν. Είναι σημαντικό να πούμε ότι ακόμα και τώρα οι καθαρίστριες δεν υποχωρούν, δεν τρομοκρατούνται και συνεχίζουν χωρίς δισταγμό την απεργία τους μέχρι την πλήρη ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Η συνέλευση μας και οι αγωνιστικές αποφάσεις είναι ο δικός τρόπος για να συμβάλουμε προς αυτή την κατεύθυνση και να πιέσουμε αρχικά την διοίκηση του ιδρύματος και φυσικά την εργοδοσία να κάνει πίσω. Είναι πλέον πιο αναγκαίο από ποτέ να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να στηρίξουμε τον δίκαιο αγώνα των καθαριστριών που η εργοδοσία και ο πρύτανης κοροϊδεύουν.

Μέσα σε όλα αυτά, πρέπει κι εμείς, ως σύλλογος να δώσουμε την δική μας μάχη για αυτά που μας ετοιμάζουν για το εργασιακό μας μέλλον. Η συζήτηση του συλλόγου γύρω από το Νέο Πρόγραμμα Σπουδών που πολύ ζωντανά διεξήχθη σε δύο συνελεύσεις πρέπει να συνεχιστεί. Το νέο πρόγραμμα σπουδών, όπως και κάθε αλλαγή που θέλει να ευθυγραμμίζεται με την παρούσα κατάσταση της αγοράς εργασίας είναι επόμενο να είναι απαράδεχτη και ο σύλλογος οφείλει να την αντιπαλεύει. Δεν είναι μία διαφωνία για το πόσα μαθήματα έχει η σχολή, πόσα μαθηματικά και πόσες μηχανικές, αλλά μία συνολικότερη μάχη για τις σπουδές που μας αξίζουν γιατί θα μας δίνουν προοπτική και θα ικανοποιούν τις πραγματικές ανάγκες μας, μέχρι την αξιοπρεπή εργασία σε αντίθεση με τις συνθήκες σκλαβιάς που είτε ήδη υπάρχουν, είτε με μεγάλη συνέπεια η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει.

Ο αντιδημοκρατικός τρόπος με τον οποίο η διοίκηση της σχολής συνεχίζει τις διεργασίες πάνω σε ένα προσχέδιο που ο σύλλογος έχει απορρίψει, είναι απαράδεχτος. Δεν θα επιτρέψουμε καμία αλλαγή σε κατεύθυνση εξειδίκευσης, καμία εισαγωγή ECTS, θέλουμε ενιαίο και αδιάσπαστο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτό! Τα παραπάνω δεν είναι μόνο διεκδικήσεις και αποφάσεις της ΓΣ μας, αλλά και κεκτημένες θέσεις του φοιτητικού κινήματος εδώ και χρόνια. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η συνέλευση καθηγητών που πρόκειται να πραγματοποιηθεί την Τρίτη 7/3 να μην επικυρώσει αυτό το πρόγραμμα σπουδών. Δεν τους έχουμε καμία εμπιστοσύνη. Ακόμα και οι επιτροπές που υποκριτικά έλεγαν ότι θα συνεδριάσουν μαζί με φοιτητές για να καθορίσουν τις ύλες των μαθημάτων, δεν έγιναν ποτέ. Οι ύλες των μαθημάτων αποφασίστηκαν πίσω από κλειστές πόρτες και περιμένουν απλά να το δεχτούμε. Επομένως, είναι προφανές ότι στη διαδικασία διαμόρφωσης αυτού του ΠΣ οι φοιτητές δεν ενεπλάκησαν ούτε στο ελάχιστο και έτσι αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να μπλοκάρουμε την εφαρμογή του. Αυτό δεν θα γίνει ούτε με προσευχές ούτε με παρακάλια, αλλά με τα επιθετικά μέσα πάλης με τα οποία εδώ και χρόνια οι φοιτητές έχουν δει ότι μπορούν να νικήσουν!

Για τα μικρά ζητήματα, που όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε…

Η περίοδος της εξεταστικής, μία ούτως ή άλλως αγχωτική περίοδος, παρουσιάζει φαινόμενα που δεν είναι άγνωστα σε κανέναν φοιτητή ή φοιτήτρια, αλλά σε μεγαλύτερη συχνότητα. Είναι αλήθεια πως ενώ έχει περάσει καιρός από τότε που πηγαίναμε λύκειο ή γυμνάσιο και πολλά έχουν αλλάξει από τότε, κάποια πράγματα περιέργως παραμένουν ίδια. Προφανώς όλοι μας παραδεχόμαστε ότι το μάθημα στο λύκειο είναι πολύ διαφορετικό από τις ακαδημαϊκές διαλέξεις, αλλά εν τέλει είναι; Η πρώτη και κύρια μάλλον διαφορά είναι ότι οι διαλέξεις στο πανεπιστήμιο δεν είναι υποχρεωτικές δηλαδή σε αντίθεση με το λύκειο δεν μπαίνουν απουσίες, πράγμα που οδηγεί και στην δεύτερη κύρια διαφορά που είναι η σχέση μεταξύ φοιτητή και καθηγητή που σε αντίθεση με αυτή καθηγητή και μαθητή, δεν είναι μία τόσο εξουσιαστική σχέση που περικλείεται από το φόβο του δεύτερου προς τον πρώτο.

Μέσα στην εξεταστική όμως αυτά φαίνεται να μην ισχύουν. Το γεγονός ότι οι διαλέξεις είναι προαιρετικές δεν έχει κανένα νόημα να ισχύει ως κανόνας όταν στα περισσότερα μαθήματα θεωρείται δεδομένο από τους διδάσκοντες ότι για να το περάσεις πρέπει απαραίτητα να παρακολουθείς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα στα περισσότερα μαθήματα να μην υπάρχει το απαραίτητο υλικό σημειώσεων, λυμένων ασκήσεων κλπ. για μελέτη, πέρα από το βιβλίο που δίνεται από τον Εύδοξο που έτσι και αλλιώς είναι άχρηστο για την πλειοψηφία των μαθημάτων της σχολής. Παίρνοντας αυτό ως δεδομένο, οι φοιτητές που δεν παρακολουθούν τακτικά τα μαθήματα καταλήγουν να κόβονται, συν το ότι εδώ βρίσκουν την ευκαιρία οι ΔΑΠίτες να χτίσουν τις πελατειακές τους σχέσεις μοιράζοντας σημειώσεις ή με τα κυκλώματα αντιγραφών, με αντάλλαγμα ψήφους.

Ταυτόχρονα, η καθηγητική αυθαιρεσία  αυτές τις μέρες χτυπάει κόκκινο και εννοούμε ακόμη και τώρα, μιας και τα γραπτά ακόμα διορθώνονται, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα βρισκόμαστε “υπό εξέταση”. Ο καθηγητής από αυθεντία μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας, τώρα είναι σε θέση να κρίνει το τι ξέρεις και τι όχι, έχοντας με ένα τρόπο τον ελεγχο του πόσα χρόνια θα σπουδάζεις (αν αυτό ιδωθεί πιο συνολικά). Αυτή την εξουσία ο καθηγητής μπορεί λοιπόν να καταχραστεί όταν για παράδειγμα δεν γίνεται προβολή γραπτών για να ελέγξει ο φοιτητής τον τρόπο με τον οποίο αξιολογήθηκε το γραπτό του. Περιττό να μιλήσει κανείς για τα περιστατικά προσβλητικής συμπεριφοράς (σεξιστικής, ρατσιστικής, μεροληπτικής προς τους μετεγγραφέντες κλπ) κατά τη διάρκεια της εξέτασης, που δυστυχώς γίνονται πιο εύκολα αποδεχτά από τους φοιτητές αφού πάνε πακέτο με την απειλή "μη μιλάς, θα σου πάρω την κόλλα".

Ο καθηγητής ωστόσο οφείλει σεβασμό όπως όλοι μας. Συμπεριφορές και σχόλια που είναι προσβλητικά με οποιοδήποτε τρόπο δεν πρέπει να γίνονται αποδεκτά και αυτό να  μην εκφράζεται μόνο από τον δέκτη, αλλά από όλους και όλες. Το ζήτημα δεν είναι άλλωστε το "ποιος είναι πιο μάγκας να αντιμιλήσει στον καθηγητή" αλλά να είμαστε αλληλέγγυοι μεταξύ μας, όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση.

Οι προβολές γραπτών είναι απαραίτητες! Τα ακραία ποσοστά φοιτητών που κόβονται δεν μπορεί να είναι αποδεκτά όταν δεν υπάρχει το αναγκαίο υλικό που να καλύπτει την εξεταστέα ύλη και που δίνει την δυνατότητα στους φοιτητές που δεν παρακολουθούν να μελετήσουν και να περάσουν. Όπως όμως μπορούμε και πρέπει να έχουμε λόγο στον τρόπο που αξιολογείται η επίδοση μας σε ένα μαθημα (που πρέπει να λαμβάνει υπόψη την ιδιαίτερη δυσκολία του καθενός) έτσι έχουμε λόγο και σε αυτό που μαθαίνουμε. Ο καθηγητής δεν έχει κάποια αδιαμφισβήτητη αυθεντία ούτε το ακαταλόγιστο όταν με δική του ευθύνη κόβεται απίστευτος αριθμός φοιτητών (ακόμη και σε γενικά εύκολα μαθήματα). Όσο και αν θέλουν να μας περάσουν μία τέτοια λογική, είναι σημαντικό να θυμόμαστε και τα δικαιώματα μας, αλλά και το ότι έχουμε λόγο για το πώς και τι μαθαίνουμε αυτά τα τουλάχιστον πέντε χρόνια που σπουδάζουμε σε αυτή τη σχολή.

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 2/3 ΣΤΙΣ 14.30

Το ομαλό πέρασμα από το άγχος της εξεταστικής στην πλήξη του ακαδημαϊκού εξαμήνου, ήρθε να ταράξει ο ανυποχώρητος αγώνας των καθαριστριών που εδώ και μέρες απεργούν για να μην επιτρέψουν να μειωθεί κι άλλο ο μισθός τους, όπως επιδιώκει η εργολαβική ISS, μία πολυεθνική με τεράστια κέρδη. Πέρα όμως από την εργοδοσία τους, και η σύγκλητος του ΕΜΠ με μπροστάρη τον πρύτανη Γκόλια, είναι απέναντι τους αφού ως πρώτο μέλημα της είναι το πως θα συνεχίσει να κερδοφορεί ο κάθε εργολάβος. Εμάς, παρόλα αυτά, η θέση μας δεν είναι δίπλα στις διοικήσεις των σχολών, αλλά δίπλα σε αυτές τις εργαζόμενες, και μάλιστα τις πιο σκληρά εργαζόμενες μέσα στο πανεπιστήμιο.  Ήδη σε αυτό τον αγώνα έχουν σπεύσει αρκετοί φοιτητές, αλλά είναι αναγκαίο να πράξει το ίδιο και το σύνολο του φοιτητικού σώματος, για να μπορέσουμε με τον τρόπο μας να πιέσουμε ώστε τα δίκαια αιτήματα τους να ικανοποιηθούν. 

Ο αγώνας των καθαριστριών πρέπει και μπορεί να είναι μία εικόνα και από την υπόλοιπη κοινωνία το επόμενο διάστημα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, πρώτη στην κατηγορία της, νομοθετεί σκληρά μέτρα που πρόκειται να εφαρμόζονται μέχρι και αφού τελειώσει η θητεία της! Οι περίφημες «διαπραγματεύσεις» για την 2η αξιολόγηση προετοιμάζουν νέο μνημόνιο διαρκείας, με την επιβολή της μόνιμης «δικτατορίας του πλεονάσματος» (3,5% του ΑΕΠ, δηλαδή 7 δις. μέτρων κάθε χρόνο). Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση πανηγυρίζει στα κανάλια, προσπαθώντας να δώσει μία εικόνα από το δικό της Success Story, οι εργαζόμενοι δεν ξεγελιούνται τόσο εύκολα. Με μαχητική διάθεση παρόμοια  με αυτή των καθαριστριών του ΕΜΠ, οι εργαζόμενοι και άνεργοι μηχανικοί και το σωματείο τους πήραν αγωνιστική απόφαση για το συλλαλητήριο την Πέμπτη 2 Μάρτη, μη δεχόμενοι την υπέρογκη φορολογία που τους επιβάλλεται αλλά και τις αλλαγές που αφορούν όσους εργάζονται με μπλοκάκι, αντιπαλεύοντας ωστόσο το σύνολο των μνημονιακών νόμων. 

Μέσα σε όλα αυτά, πρέπει κι εμείς, ως σύλλογος να δώσουμε την δική μας μάχη για αυτά που μας ετοιμάζουν για το εργασιακό μας μέλλον. Η συζήτηση του συλλόγου γύρω από το Νέο Πρόγραμμα Σπουδών που πολύ ζωντανά διεξήχθη σε δύο συνελεύσεις πρέπει να συνεχιστεί. Το νέο πρόγραμμα σπουδών, όπως και κάθε αλλαγή που θέλει να ευθυγραμμίζεται με την παρούσα κατάσταση της αγοράς εργασίας δεν μπορεί παρά να είναι απαράδεχτη και ο σύλλογος οφείλει να την αντιπαλεύει. Δεν είναι μία διαφωνία για το πόσα μαθήματα έχει η σχολή, πόσα μαθηματικά και πόσες μηχανικές, αλλά μία συνολικότερη μάχη για τις σπουδές που μας αξίζουν γιατί θα μας δίνουν προοπτική και θα ικανοποιούν τις πραγματικές ανάγκες μας, μέχρι την αξιοπρεπή εργασία σε αντίθεση με τις συνθήκες σκλαβιάς που είτε ήδη υπάρχουν, είτε με μεγάλη συνέπεια η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει.

Ο αντιδημοκρατικός τρόπος με τον οποίο η διοίκηση της σχολής συνεχίζει τις διεργασίες πάνω σε ένα προσχέδιο που ο σύλλογος έχει απορρίψει, είναι απαράδεχτος. Δεν θα επιτρέψουμε καμία αλλαγή σε κατεύθυνση εξειδίκευσης, καμία εισαγωγή ECTS, θέλουμε ενιαίο και αδιάσπαστο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτό! Τα παραπάνω δεν είναι μόνο διεκδικήσεις και αποφάσεις της ΓΣ μας, αλλά και κεκτημένες θέσεις του φοιτητικού κινήματος εδώ και χρόνια. Οι επιτροπές, επομένως, που δρομολογείται να επεξεργαστούν το ποια θα είναι η ύλη κάθε μαθήματος, δεν έχουν καμία νομιμοποίηση από το σύλλογο γιατί βασίζονται σε ένα προσχέδιο που δεν σέβεται τα παραπάνω. Ωστόσο αυτή η αντιδημοκρατική συμπεριφορά δεν είναι πρωτόγνωρη. Τίποτα λιγότερο δεν περιμέναμε από τους ίδιους ανθρώπους που ψηφίζουν τους πετσοκομμένους προυπολογισμούς, που παριστάνουν τους σύμμαχους στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες αλλά ουσιαστικά τις κοροϊδεύουν και που με περίσσιο θράσος, συμμετέχουν σε συνέδρια ΔΑΠιτών σε συνεργασία με φροντιστήρια και επιχειρηματίες, ενώ υποστηρίζουν ότι δεν έχουν καμία σχέση με κόμματα και το μόνο που υπηρετούν είναι η επιστήμη. Αυτή η κοροϊδία χρήζει μίας δυναμικής απάντησης που πρέπει να δώσουμε συλλογικα!