Νόμος Γαβρόγλου, Συνδιοίκηση και Φοιτητικός Σύλλογος

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

Τι έγινε στην τελευταία Γενική Συνέλευση;

Η πρόσφατη γενική συνέλευση του φοιτητικού μας συλλόγου διεξήχθη σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συγκυρία. Σε όλες τις σχολές της Αθήνας και της Ελλάδας οι φοιτητές και οι φοιτήτριες δείχνουν ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τα μεγάλα ζητήματα της εκπαίδευσης, ειδικά για το ν. Γαβρογλου αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν μέσα στις σχολές τους. Το ίδιο ισχύει και για την δική μας σχολή. Τελευταία φορά που μπήκαμε στην διαδικασία να συζητήσουμε και να οργανωθούμε ήταν την άνοιξη όταν η κοσμητεία προσπάθησε να εμποδίσει τους συμφοιτητές μας με μετεγγραφή να γραφτούν στην σχολή. Μετά από τόσο καιρό, την προηγούμενη εβδομάδα, αν και είμασταν ελάχιστος κόσμος (σε σχέση με τις συνήθως μαζικότερες συνελεύσεις του συλλόγου μας) μας δόθηκε η ευκαιρία να συζητήσουμε για τις ελλείψεις σε αίθουσες, υποδομές, διδακτικό προσωπικό και υλικά (βλ. σχεδιαστικά). Ωστόσο με ευθύνη της ΔΑΠ, αυτή η ευκαιρία δεν αξιοποιήθηκε, καθώς οι συνάδελφοι φρόντισαν να διακόπτουν συνεχώς και να ρωτούν ένας ένας τα ίδια και τα ίδια πράγματα μπαχαλεύοντας την διαδικασία. Δεν μας εκπλήσσει αυτό αφού η ΔΑΠ σαμποτάρει τις Γενικές Συνελεύσεις εδώ και ενάμιση χρόνο.


Ποια είναι η στάση των φοιτητών απέναντι στην διοίκηση του Πανεπιστημίου;

Ο σύλλογος μας εδώ και χρόνια, κάθε φορά που οι κοσμήτορες, οι πρυτάνεις και οι καθηγητές προσπαθούσαν να κάνουν αλλαγές εις βάρος μας, δεν έμενε αμέτοχος αλλά έπαιρνε πρωτοβουλίες και κινητοποιούταν. Στις Γενικές Συνελεύσεις των Καθηγητών συνήθως πηγαίνει μεγάλος αριθμός φοιτητών και φοιτητριών για να ενημερωθεί, να πει τις απόψεις του και να μεταφέρει τις αποφάσεις του Φοιτητικού Συλλόγου. Επίσης, συχνά μέσα στον χρόνο γίνονται κινητοποιήσεις στο γραφείο κάποιου καθηγητή ή του κοσμήτορα για προβλήματα που επείγουν. Αυτό δεν ήταν πάντα ευχάριστο για τους καθηγητές που ήθελαν να κάνουν αλλαγές παρακάμπτοντας τους φοιτητές. Για παράδειγμα όταν επιβαλλόταν όριο δήλωσης μαθημάτων, η αλλαγή του προγράμματος σπουδών, η μη έγκριση των μετεγγραφέντων, τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά κτλ. η αντιμετώπιση που είχαμε από τους καθηγητές ήταν άκρως επιθετική και αντιδημοκρατική. Εν τέλει όμως ο Φοιτητικός Σύλλογος της σχολής Πολιτικών Μηχανικών, όπως και οι περισσότεροι φοιτητικοί σύλλογοι στην Ελλάδα έχουν καταφέρει να έχουν μια κουλτούρα δημοκρατίας και συμμετοχής ακόμα και αν η ΔΑΠ καταφέρνει ενίοτε να σαμποτάρει τις Γενικές Συνελεύσεις.


Ποιοι θέλουν να ορίσει ο σύλλογος αντιπροσώπους και γιατι;

Ο νόμος Γαβρόγλου και το πόρισμα Παρασκευοπούλου για την εκπαίδευση από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να χτυπήσουν ακριβώς αυτή την κουλτούρα γιατί ξέρουν ότι ήταν η κινητοποίηση των φοιτητών και φοιτητριών που δεν επέτρεψε στις προηγούμενες κυβερνήσεις να επιβάλουν βίαιες αναδιαρθρώσεις. Έτσι, θέλουν να καταργήσουν το Άσυλο των Αγώνων και από την άλλη να δώσουν θέσεις σε μόνο λίγους φοιτητές για να λένε την γνώμη τους στα όργανα διοίκησης του Πανεπιστημίου. Μόνο έτσι θα καταφέρουν να βάλουν δίδακτρα, να ξεπουλήσουν τις φοιτητικές παροχές, να διαλύσουν τα πτυχία και την εργασιακή τους κατοχύρωση. Η ΔΑΠ ως υπερασπίστρια όλων αυτών θέλει να αρπάξει θέσεις και να βοηθήσει στην εφαρμογή τους. Το πλαίσιο που υπερψηφίστηκε δυστυχώς στην τελευταία γενική συνέλευση δείχνει ακριβώς αυτό. Ο ορισμός αντιπροσώπων σημαίνει ότι η μεγαλύτερη πλειοψηφία των φοιτητών δεν θα έχει λόγο στα θέματα της σχολής και θα αφήνει να μιλάνε εκ μέρους της κάποιοι μόνο συνδικαλισταράδες. Απ΄ ότι φαίνεται σε αυτο συμφωνεί και η ΔΑΠ και η ΚΝΕ, που θέλουν η πολιτική δράση να αφορά μόνο μια μικρή μειοψηφία και όχι όλο το σύλλογο (που μάλλον είναι ανίκανος να αρθρώσει πολιτικό λόγο).


Τι λένε οι αποφάσεις του Φοιτητικού Συλλόγου για όλα αυτά;

Το φοιτητικό κίνημα έχει αντιμετωπίσει παρόμοιες καταστάσεις ξανά στο παρελθόν. Οι αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων, ειδικά στο ΕΜΠ και στον σύλλογο μας ήταν εδώ και δεκαετίες ενάντια στην φίμωση και την συναίνεση των φοιτητών στις αλλαγές που δρομολογούνταν. Ο ισχυρισμός της ΔΑΠ και της ΚΝΕ ότι μπορεί μια απόφαση 50 ατόμων, να αναιρέσει αυτό το κεκτημένο και να θέσει τον σύλλογο εφαρμοστή του ν. Γαβρογλου είναι αστεία. Οι γενικές συνελεύσεις είναι για να συζητάμε τα προβλήματα μας, όχι εκλογές αντιπροσώπων που θα αποφασίζουν πίσω από κλειστές πόρτες.
Ως ΑΝΑΡΠΑ-ΕΑΑΚ καλούμε όλες και όλους σε νέα Γενική Συνέλευση στις 13/11 για να συζητηθεί εκτενώς αν πρέπει να κάνουμε μια τόσο μεγάλη στροφή στην φυσιογνωμία και την πολιτική μας στάση. Εμείς δεν θα γίνουμε ποτέ συνομιλητές ούτε με καθηγητές ούτε με πρυτάνεις ούτε με υπουργούς. Το σχήμα μας πάντα υπακούει στις αποφάσεις του Φοιτητικού Συλλόγου ακόμα κι αν διαφωνεί. Αυτό θα κάνει και τώρα, αν ο σύλλογος αποφασίσει ότι θέλει την εφαρμογή του ν. Γαβρογλου. Πιστεύουμε όμως ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει γιατί όλοι και όλες αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική ΣΥΡΙΖΑ είναι καταστροφική για την εκπαίδευση. Γι' αυτόν τον λόγο δεν θα αφήσουμε τις παρατάξεις ΔΑΠ, ΚΝΕ και ΠΑΣΠ να μιλάνε στο όνομα του συλλόγου και μάλιστα αντιπαραθετικά στα συμφέροντα του. 


Οι φοιτητές στη πρώτη γραμμή

Κόντρα στη συναίνεση και την υποταγή

Mojito Party 16/5 ΑΚΑ-ΑΝΑΡΠΑ ΕΑΑΚ

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018


Πολυτεχνείο Ανοιχτό στη νεολαία και τους αγώνες!

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017


Στην τελευταία συνέλευση του Φοιτητικού μας Συλλόγου, πήραμε μία αγωνιστική απόφαση για συμμετοχή στο τριήμερο εκδηλώσεων της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου και πορεία στις 17 Νοέμβρη. Αυτό που συναντήσαμε ωστόσο την Τετάρτη 15/11 ήταν η αυθαίρετη κατάληψη του χώρου του Πολυτεχνείου από λίγες δεκάδες άτομα που ισχυρίζονταν ότι ανήκουν στον αναρχικό χώρο και εμπόδισαν την είσοδο του κόσμου. Ταυτόχρονα, διεξαγόταν μια συντονισμένη επίθεση από μεριάς κυβέρνησης η οποία αποφάσισε να τρομοκρατήσει το κόσμο με την προπαγάνδα και την αυξημένη παρουσία της αστυνομίας. Η κυβέρνηση που θέλει να έχει τις καλύτερες σχέσεις με τις ΗΠΑ και τον πρόεδρο Trump, αφού τους τελευταίους μήνες έχει πάρει ένα πιο αναβαθμισμένο ρόλο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, θα την συνέφερε λοιπόν να ματαιωθεί η πορεία προς την Αμερικάνικη πρεσβεία. Με τον ίδιο τρόπο, θα την συνέφερε το Πολυτεχνείο να μείνει κλειστό, ούτως ώστε να μην υπάρξει εκείνο το αγωνιστικό κλίμα που θα δώσει θάρρος στους αγώνες διεκδίκησης για τις ανάγκες και δυνατότητες της γενιάς μας, όπως και το μήνυμα της εξέγερσης του ‘73 για «Έξω αι ΗΠΑ, Έξω το ΝΑΤΟ».

Επομένως, αντιληφθήκαμε ότι μία τέτοια κίνηση που κρατούσε το Πολυτεχνείο κλειστό προς τον λαό και τους αγώνες του, καμία σχέση δεν είχε με το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, αλλά και εξυπηρετούσε, ασχέτως προθέσεων, το σχέδιο της κυβέρνησης. Αποφασίσαμε λοιπόν να υπερασπιστούμε τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων μέχρι τέλους και μείναμε απαιτώντας το Πολυτεχνείο να ανοίξει και να γίνει κέντρο αγώνα και πολιτικής συζήτησης. Αυτή την στάση κράτησαν μία σειρά από δυνάμεις του κινήματος της αριστεράς και της αναρχίας, καταφέρνοντας να απομονώσουν την συγκεκριμένη ομάδα αλλά και να αποτρέψουν οποιαδήποτε επέμβαση της αστυνομίας, με αποτέλεσμα την Πέμπτη το Πολυτεχνείο να είναι ανοιχτό. Καταφέραμε με αυτόν τον τρόπο το μήνυμα του Πολυτεχνείου να μείνει ζωντανό, ενώ είναι λυπηρό το γεγονός ότι οι δυνάμεις της ΚΝΕ δεν βρέθηκαν μαζί μας σε αυτόν τον αγώνα, που τόσης σημασίας ήταν μέσα στις συνθήκες συνολικού στόχου αποδυνάμωσης κάθε αγώνα και διεκδίκησης καθημερινά.

Σε αυτό το πλαίσιο βρήκαν πάτημα, όλες οι αντιδραστικές και συντηρητικές δυνάμεις, να μιλήσουν για παραβατικότητα και για τον ρόλο του ασύλου. Χαρακτηριστική η ανακοίνωση της ΟΝΝΕΔ που καλούσε την αστυνομία να εκκενώσει την κατάληψη. Όσο και να παριστάνουν ότι τα λένε αυτά γιατί νοιάζονται για την ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου και την ασφάλεια των φοιτητών, το μόνο που τους νοιάζει είναι η καταστολή των αγώνων. Ποιος θα μπορούσε να υπερασπιστεί το αντίθετο όταν οι δυνάμεις των ΜΑΤ επιτέθηκαν αναίτια στην πορεία της 17 Νοέμβρη, όπως και σε άλλες πολλές κινητοποιήσεις τα αιτήματα των οποίων είναι αντίθετα με την πολιτική της εκμετάλλευσης (όπως της ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ).

Εμείς επιμένουμε πως σε ένα πανεπιστήμιο που θα εκφράζονται ελεύθερα οι αποφάσεις και οι δράσεις των φοιτητών η ύπαρξη του ασύλου είναι αναγκαία προϋπόθεση. Αν λοιπόν πιστεύουμε πως πρέπει να παλέψουμε για ένα καλύτερο μέλλον που θα είναι σύμφωνο με τις δικές μας ανάγκες, δεν πρέπει να φύγει από τα χέρια των φοιτητικών συλλόγων ένα από τα πιο δυνατά του όπλα που είναι το άσυλο.

Το φετινό τριήμερο του Πολυτεχνείου μας έδειξε πως όταν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες αποφασίζουν και  οργανώνονται μπορούν να απομονώσουν και να αντιμετωπίσουν κάθε κίνηση και δύναμη που δρα εις βάρος τους. Αυτό πρέπει να αποτελέσει μάθημα για τους επόμενους αγώνες που θα έρθουμε να δώσουμε, για την ανατροπή του νόμου Γαβρόγλου, για την υπεράσπιση και την διεκδίκηση των δημοκρατικών μας ελευθεριών, ενάντια σε όσους μας εκμεταλλεύονται και μας καταπιέζουν.

Όλοι/ες στην Γενική Συνέλευση της Πέμπτης 9/11 στο Αμφ. ½ στις 13:30!

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Καθώς πλησιάζουμε στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τα ερωτήματα που γεννιούνται είναι πολλά. Ενώ έχουν περάσει 44 χρόνια από εκείνες τις μέρες που ο φοιτητές με αυταπάρνηση ρίχτηκαν στην πάλη, μαζί με τους εργαζόμενους για μια συνολικά καλύτερη ζωή, σήμερα πολλές από τις νίκες τους έρχονται να αμφισβητηθούν. Το κράτος αυταρχικοποιείται, το άσυλο παραβιάζεται συστηματικά, τα διακαιώματα των φοιτητών και των εργαζόμενων θυσιάζονται για την κρίση. Το βασικό ερώτημα είναι: μπορούμε να εμπνευστούμε από τον αγώνα του 1973 για τους δικούς μας αγώνες; 

Το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο τείνει να γίνει παρελθόν. Τρέχουμε από μάθημα σε μάθημα για να καταλήξουμε να βγαίνουμε άνεργοι ή με μισθούς της πλάκας. Ο νόμος του Γαβρόγλου έρχεται να κάνει κανόνα αυτή την κατάσταση, η οποία μας λέγαν μέχρι τώρα ότι συμβαίνει μόνο εξαιτίας της κρίσης. Η κυβέρνηση επιβάλλει με λίγα λόγια αυτά που η ΕΕ ζητάει εδώ και χρόνια
  • Δίδακτρα στα μεταπτυχιακά(!) δηλαδή αυτοχρηματοδότηση των ιδρυμάτων. Θέλουν να πληρώσουμε εμείς αυτά που έπρεπε να δίνει το κράτος
  • Ακαδημαϊκά συμβούλια όπου επιχειρηματίες και υπάλληλοι του υπουργείο θα υπαγορεύουν στα ιδρύματα τι να κάνουν για σιγουρευτούν ότι θα βγαίνουμε από τις σχολές μας όσο το δυνατό πιο ευέλικτοι και κινητικοί (όπως λένε). Δηλαδή πως θα έχουμε εν τέλει τα ελάχιστα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα. 
  • Κέντρα δια βίου μάθησης μέσα στις σχολές μας. Από την μία διασπούν τα πτυχία μας, υποβαθμίζουν τις σπουδές μας, και από την άλλη στο όνομα της δια βίου μάθησης μας βάζουν να πληρώνουμε για σεμινάρια και επανακαταρτίσεις. 


 Όλα αυτά άλλες κυβερνήσεις ντρεπόντουσαν να τα φέρουν στην Βουλή! Ωστόσο η ΕΕ με την Συνθήκη της Μπολόνια προσπαθεί να τα εφαρμόσει εδώ και χρόνια Και τώρα θα πάρουν την απάντηση που πήραν τόσες φορές από το φοιτητικό κίνημα οι υπουργοί των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ. Αυτός ο νόμος θα ανατραπεί! 

Αλλά και στην καθημερινότητα μας όμως τα πράγματα δεν είναι πιο εύκολα. Μάλιστα έχει γίνει ακόμα δυσκολότερη από πέρσι με την αλλαγή του προγράμματος σπουδών μας και τις μεταβατικές διατάξεις (που μόνο ομαλή μετάβαση δεν εξασφαλίζουν). Φαίνεται για άλλη μια φορά, πως ο αγώνας που δώσαμε πέρσι, με πληθώρα συνελεύσεων κινητοποιήσεων και κατάληψη της σχολής δεν ήταν άδικος. Κάθε μέρα είναι ένας αγώνας δρόμου για να προλάβουμε τους εντατικούς ρυθμούς που μας έχουν επιβάλει. Πρέπει αυτή η συνέλευση να πει ρητά ότι δεν είμαστε ρομπότ! Η σχολή να αναλάβει να λύσει το χάος που δημιούργησε. Αυτό που έλεγαν ότι θα εκσυγχρονίσει την σχολή, έχει καταντήσει τις αίθουσες να μοιάζουν με το 242 το πρωί (!). Πρόκειται όμως για την εξειδίκευση του γνωστικού αντικειμένου με την μείωση των μαθημάτων και την σκλήρυνση των κατευθύνσεων, όπως ακριβώς υπαγορεύει η κυβέρνηση και η ΕΕ. Δεν σταματάμε να παλεύουμε για τις σπουδές που μας αξίζουν, που θα μας εξασφαλίζουν εργασία και θα μας επιτρέπουν να έχουμε μια συνολική και πολύπλευρη γνώση του αντικειμένου που σπουδάζουμε. Θέλουμε ενιαίο και αδιάσπαστο πτυχίο και όχι ένα φάκελο που θα λέει τι προσόντα και καταρτίσεις έχουμε. 

 Όπου και να κοιτάξουμε η κατάσταση είναι παρόμοια. Η ζωή μας έχει γίνει ένα εμπόρευμα για να το πουλάνε και να το αγοράζουν οι κυβερνήσεις, τα αφεντικά και οι τραπεζίτες, που μας βούτηξαν σε αυτή την κρίση, για να συνεχίσουν να πλουτίζουν! Το δικαίωμα στην Κυριακάτικη Αργία, το δικαίωμα στην απεργία, στην κοινωνική ασφάλιση κτλ. Το δικαίωμα των κατατρεγμένων να ορίσουν την ζωή τους, όπως οι πρόσφυγες που ταλαιπωρούνται καθημερινά από το κράτος και τους φασίστες. Το δικαίωμα του κόσμου να αγωνίζεται και να αμφισβητεί, όπως η Ηριάννα και ο Περικλής. Το Πολυτεχνείο είναι επίκαιρο λοιπόν, και έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε από αυτό! Γιατί τότε οι φοιτητές και οι φοιτήτριες σήκωσαν κεφάλι απέναντι σε όλα αυτά!

4 χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017



ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ! ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ!

Παρά το γεγονός ότι διανύουμε τον τέταρτο χρόνο από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους φασίστες της Χ.Α, ο χρόνος μοιάζει να μας ξεγελά. Αγωνιστές όπως ο Τάσος Θεοφίλου και η Ηριάννα Β. στοχοποιούνται, μπαίνουν φυλακή με νομικές διαδικασίες που διαρκούν μερικές ημέρες, ενώ η δίκη της Χ.Α δεν έχει λήξει ακόμα. Αντίθετα οι φασίστες είναι ελεύθεροι να χτυπούν πρόσφυγες στο Αιγαίο και τον Ασπρόπυργο, ή να φτιάχνουν εργοδοτικά σωματεία στο Πέραμα, ώστε να μην δυσκολεύονται οι εφοπλιστές να βρουν φθηνούς εργάτες. Είναι προφανές ότι το πρόβλημα που λέγεται φασισμός είναι πολύ επίμονο και δεν γιατρεύται με τον χρόνο, αλλά ούτε και με ευχολόγια. Σίγουρα το αστικό δίκαιο δεν μπορεί να το λύσει, αλλά ούτε και η κυβέρνηση των μνημονίων του ΣΥΡΙΖΑ. Μέσα στην Ελλάδα της κρίσης, όσο οι καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι δεν προτάσσουμε την ενότητα και την αλληλεγγύη μεταξύ μας, τα καθάρματα της Χ.Α θα καταφέρνουν να μας διχάζουν και να μας εμποδίζουν να μετρήσουμε βήματα προς την ανατροπή αυτής της μαύρης κατάστασης. Οι χρυσαυγίτες δεν είναι αγανακτισμένοι και αντισυστημικοί. Είναι το πιο επικίνδυνο εργαλείο στα χέρια των αφεντικών και του κράτους, τη στιγμή που φοβούνται ότι θα σηκώσουμε κεφάλι!

Η μνήμη του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα να είναι το έναυσμα για την κοινή πάλη των ντόπιων και προσφύγων, των φοιτητών/τριών και εργαζομένων, των ανέργων, των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ απέναντι στους φασίστες και τα αφεντικά που υπηρετούν! Αυτοί δεν κάνουν διακρίσεις όταν μας χτυπούν. Γι’ αυτό εμείς θα είμαστε ενωμένοι/ες όταν τους τσακίσουμε!

Καμία ανοχή στον φασισμό! Έξω από τις σχολές, τις γειτονιές και τα σωματεία μας!

Σάββατο 16/9, 6 μ.μ. Αντιφασιστική Συγκέντρωση και Διαδήλωση στο Σύνταγμα και Πορεία
από τη Βουλή, στα κεντρικά γραφεία της ΧΑ στη Λεωφόρο Μεσογείων

Δευτέρα 18/9, 5 μ.μ. Αντιφασιστική Συγκέντρωση στο Κερατσίνι και Πορεία προς το
Καστράκι όπου θα πραγματοποιηθεί συναυλία στη μνήμη του Παύλου.

Στην βαρβαρότητα αντιστεκόμαστε με αλληλεγγύη!

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Στην βαρβαρότητα αντιστεκόμαστε με αλληλεγγύη!
Με την οικονομική κρίση να βαθαίνει και την επίθεση στα δικαιώματα των ντόπιων και μεταναστών εργαζομένων να μαίνεται συνεχώς, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ έρχεται να διεξαχθεί ούτως ή άλλως σε μία κρίσιμη συγκυρία. Έρχεται πρώτα απ’ όλα να απαντήσει σε ερωτήματα με τα οποία συνεχώς ερχόμαστε αντιμέτωποι. Ερωτήματα που έχουν να κάνουν με το ποιος φταίει εν τέλει για την μακροχρόνια οικονομική κρίση στην Ελλάδα; Φταίνε οι Τούρκοι, οι πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, οι μουσουλμάνοι, οι Ρομά, οι γκέι που κάνουν παρελάσεις στο κέντρο της Αθήνας, οι φοιτητές που κάνουν καταλήψεις, οι απεργοί που δεν μαζεύουν τα σκουπίδια μας, οι αντιεξουσιαστές των Εξαρχείων; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντήσει το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ φέτος, και να δώσει μια ηχηρή απάντηση. Να πει ότι η κυβέρνηση, η ΕΕ και τα αφεντικά φταίνε για την κρίση, και αυτοί θα την πληρώσουν!
Η κρίση αυτή είναι που οδήγησε και τους χιλιάδες πρόσφυγες να ξεριζωθούν από τις χώρες τους και να εγκατασταθούν στη δική μας. Αυτή είναι η χειρότερη όψη που μπορεί να έχει αυτό το σύστημα που δυσκολεύεται να ανακάμψει και να κερδοφορήσει και δεν διστάζει να καταφύγει στις πολεμικές συγκρούσεις. Αυτό είναι η αιτία της προσφυγικής κρίσης - όπως την αποκαλούν τα κανάλια λες και είναι φυσικό φαινόμενο – και όχι κάποιο οργανωμένο σχέδιο της παγκόσμιας μουσουλμανικής κοινότητας που έχει βαλθεί να μας καταστρέψει. Ωστόσο, όχι μόνο αυτό δεν παραδέχονται οι εκφραστές της κυρίαρχης ιδεολογίας, αλλά αντίθετα σπέρνουν το κλίμα τρομοκρατίας, παρουσιάζοντας τον κίνδυνο της προκλητικής Τουρκίας. Κυβέρνηση και κανάλια, προσπαθούν να χτίσουν τις συνθήκες και τα εθνικιστικά αντανακλαστικά, ούτως ώστε να μπορούν να μας ελέγξουν πιο εύκολα για να ικανοποιήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Οικοδομώντας την συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου, επιτρέποντας σε ΝΑΤΟικά αεροπλάνα να φύγουν από τη Σούδα για να βομβαρδίσουν τη Συρία, υπογράφοντας τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας που σήμαινε πρόσφυγες είτε πνιγμένους είτε φυλακισμένους, καταλαβαίνουμε ότι αυτά τα συμφέροντα είναι αντιδιαμετρικά αντίθετα από τα δικά μας.
Η Χρυσή Αυγή μέσα σε αυτή την κατάσταση βρίσκει ευκαιρίες να βγει ξανά από την τρύπα της. Πατώντας στο ιδεολόγημα «φταίει ο διπλανός μου», δε διστάζει να βγάλει τα τάγματα εφόδου της ξανά στο δρόμο, χτυπώντας ανελέητα Πακιστανούς εργάτες γης στον Ασπρόπυργο, με επιθέσεις στα κέντρα κράτησης στα νησιά του Αιγαίου, ενώ όλοι θυμόμαστε τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που έκανε για να μην ενταχθούν τα προσφυγόπουλα στα σχολεία. Σε πολλές περιπτώσεις πήραν την απάντηση που τους άξιζε από το αντιφασιστικό κίνημα αλλά έχουμε πολύ δρόμο ακόμα. Οι φασίστες θα είναι πάντα εκεί, και για όσο τα αφεντικά τους τους χρειάζονται για να κάνουν την βρώμικη δουλειά. Να σπέρνουν τον κοινωνικό κανιβαλισμό μεταξύ των εργαζόμενων, των ανέργων, των πληττόμενων φοιτητών, των ντόπιων και των προσφύγων. Πρέπει να έχουμε ξεκάθαρα όλοι και όλες στο μυαλό μας τον βρώμικο ρόλο που παίζουν για χάρη του συστήματος που γεννά εκμετάλλευση, καταπίεση και διακρίσεις. Δεν μπορούμε να έχουμε αυταπάτες ότι θα εξαφανιστούν είτε με δικαστικές αποφάσεις ή από τον ΣΥΡΙΖΑ ή κάποια άλλη κυβέρνηση. Μόνο ένα πραγματικά ανυποχώρητο αντιφασιστικό κίνημα μπορεί να τους αντιμετωπίσει.
Ταυτόχρονα, είναι ανάγκη για προτάσσουμε πάντα και παντού, σε όλες τους αγώνες που δίνουμε, ένα συνολικό ιδεολογικό και πολιτικό αντιπρόταγμα, το οποίο δεν θα έχει καμία σχέση με το ρατσισμό, τον εθνικισμό, τον σεξισμό και την ομοφοβία, και κάθε είδους κοινωνικό αυτοματισμό. Η προσπάθεια για να διώξουμε από το μυαλό και την καθημερινή μας κουλτούρα οποιοδήποτε τέτοιο αντανακλαστικό, είναι απαραίτητη προϋπόθεση ούτως ώστε να μπορέσουμε όλοι οι εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι να δώσουμε από κοινού την μάχη ενάντια στις κυβερνήσεις και τα αφεντικά που διαλύουν τις ζωές μας, δίχως διαχωρισμούς εντός μας. Είναι η κυρίαρχη ιδεολογία που θέλει κάποιους φυσιολογικούς και κάποιους ανώμαλους, άλλους τρομοκράτες, άλλους κατώτερους, άλλους άπλυτους κ.ο.κ
Το φετινό Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της μάχης απέναντι στην κυρίαρχη ιδεολογία. Γι’αυτό το λόγο καλούμε όλες και όλους να συμμετέχουν σε αυτό, ενεργά και συνειδητά. Με ξεκάθαρο αντιφασιστικό τόνο που είναι απαραίτητος σήμερα, με ξεκάθαρη αντίληψη πως αυτή είναι άλλη μία μάχη στον πόλεμο που έχουμε κηρύξει ενάντια σε ΕΕ και Κυβέρνηση, τους μόνους υπεύθυνους για τα δεινά που ζούμε. Θέλουμε να είναι σημείο συνάντησης όλων των καταπιεσμένων ομάδων και κουβέντας για το κίνημα εκείνο που δεν θα δώσει εύκολες απαντήσεις αλλά θα θέσει τον πήχη ψηλά και θα μας απελευθερώσει από κάθε καταπίεση.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ-ΕΑΑΚ
 

a

a

ΠΑΛΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ


ATTACK: Πρωτοβουλία ανέργων/επισφαλώς εργαζομένων!

Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών: εργαζόμενοι/άνεργοι μηχανικοί